neutropenia i gorączka
Wskazanie

Neutropenia i gorączka (gorączka neutropeniczna) to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższoną temperaturą ciała (≥38,3°C jednokrotnie lub ≥38,0°C utrzymująca się przez ponad godzinę) u pacjenta z neutropenią (liczba neutrofili <500/μl lub <1000/μl z przewidywanym spadkiem do <500/μl). Najczęściej występuje jako powikłanie leczenia przeciwnowotworowego, szczególnie chemioterapii, ale może być również wynikiem chorób hematologicznych, zakażeń wirusowych, stosowania niektórych leków czy wrodzonej neutropenii.

Gorączka neutropeniczna stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. U pacjentów z neutropenią mechanizmy obronne organizmu są znacznie osłabione, co sprzyja rozwojowi ciężkich infekcji. Czynnikami etiologicznymi są najczęściej bakterie (zarówno Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne), rzadziej grzyby czy wirusy. W około 60% przypadków nie udaje się ustalić źródła infekcji.

Leczenie gorączki neutropenicznej opiera się na szybkim wdrożeniu antybiotykoterapii empirycznej, najczęściej dożylnej. W Polsce stosuje się takie leki jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Maxipime (cefepim), czy Amikacin (amikacyna). W przypadku podejrzenia zakażenia grzybiczego dołącza się leki przeciwgrzybicze, np. Fluconazole (flukonazol), Voriconazole (worykonazol) czy Caspofungin (kaspofungina). U niektórych pacjentów stosuje się również czynniki stymulujące tworzenie kolonii granulocytów, takie jak Neupogen lub Nivestim (filgrastim) oraz Neulasta (pegfilgrastim).

Największe trudności w leczeniu gorączki neutropenicznej obejmują: narastającą antybiotykooporność patogenów, zwłaszcza w środowisku szpitalnym; trudności w identyfikacji źródła zakażenia ze względu na osłabioną odpowiedź zapalną; ryzyko szybkiej progresji do sepsy i wstrząsu septycznego; problemy z różnicowaniem gorączki pochodzenia infekcyjnego od innych przyczyn (np. gorączka polekowa, związana z chorobą podstawową). Dodatkowym wyzwaniem jest ocena ryzyka u pacjenta i podejmowanie decyzji o leczeniu ambulatoryjnym vs. hospitalizacji, szczególnie w dobie optymalizacji kosztów opieki zdrowotnej.