zakażenie śródporodowe
Wskazanie

Zakażenia śródporodowe to infekcje, które matka przekazuje dziecku podczas porodu. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za te zakażenia są paciorkowce grupy B (GBS), Escherichia coli, Listeria monocytogenes oraz wirusy, takie jak HIV, HBV, HSV czy CMV. Zakażenia te mogą prowadzić do poważnych powikłań u noworodka, w tym sepsy, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia płuc czy zakażeń uogólnionych.

W profilaktyce zakażeń śródporodowych kluczowe znaczenie ma screening w kierunku GBS u kobiet ciężarnych między 35. a 37. tygodniem ciąży. W przypadku dodatniego wyniku lub obecności czynników ryzyka stosuje się profilaktykę antybiotykową podczas porodu. Najczęściej stosowanymi antybiotykami są: Penicylina G (Penicillinum crystallisatum), Ampicylina (Ampicillin) lub w przypadku alergii na penicyliny – Klindamycyna (Dalacin C) lub Erytromycyna (Erythromycinum).

Leczenie zakażeń śródporodowych u noworodków zależy od rodzaju patogenu i obrazu klinicznego. W ciężkich przypadkach stosuje się antybiotykoterapię empiryczną, często złożoną z Ampicyliny (Ampicillin) i aminoglikozydu, np. Gentamycyny (Gentamycin). W przypadku podejrzenia zakażenia HSV podaje się Acyklowir (Zovirax, Heviran), a przy podejrzeniu zakażenia HIV – leki antyretrowirusowe, takie jak Zidowudyna (Retrovir).

Największymi trudnościami w leczeniu zakażeń śródporodowych są: opóźniona diagnostyka (objawy mogą pojawić się nawet kilka dni po porodzie), narastająca oporność bakterii na antybiotyki oraz konieczność szybkiego wdrożenia leczenia, często jeszcze przed uzyskaniem wyników badań mikrobiologicznych. Istotnym wyzwaniem jest również odpowiedni dobór antybiotyków, które muszą być zarówno skuteczne przeciw patogenowi, jak i bezpieczne dla noworodka, którego układ metaboliczny nie jest w pełni rozwinięty.