gorączka z neutropenią przy podejrzeniu zakażenia bakteryjnego
Wskazanie

Gorączka z neutropenią przy podejrzeniu zakażenia bakteryjnego to stan kliniczny charakteryzujący się temperaturą ciała powyżej 38,3°C lub utrzymującą się powyżej 38,0°C przez ponad godzinę, występujący u pacjentów z neutropenią (liczba neutrofili poniżej 500/μl lub poniżej 1000/μl z przewidywanym spadkiem poniżej 500/μl). Stan ten najczęściej dotyczy pacjentów onkologicznych po chemioterapii, pacjentów po przeszczepach szpiku kostnego oraz osób z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami hematologicznymi.

Gorączka neutropeniczna stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Kluczowe w postępowaniu jest szybkie rozpoczęcie empirycznej antybiotykoterapii, najlepiej w ciągu pierwszej godziny od rozpoznania. W Polsce w leczeniu empirycznym stosuje się najczęściej antybiotyki o szerokim spektrum działania, takie jak: piperacylina z tazobaktamem (Tazocin, Piperacillin/Tazobactam Kabi, Piperacillin/Tazobactam Fresenius), ceftazydym (Biotum, Fortum), cefepim (Cefepime Kabi), meropenem (Meronem, Meropenem Kabi, Nableran) lub imipenem z cylastatyną (Tienam, Imipenem/Cilastatin Kabi).

W przypadkach wysokiego ryzyka infekcji grzybiczej lub braku odpowiedzi na antybiotykoterapię po 48-72 godzinach, dołącza się leczenie przeciwgrzybicze, najczęściej stosując flukonazol (Fluconazole Kabi, Diflucan, Flukolek), worykonazol (Voriconazole Pharmaswiss, Vfend) lub kaspofunginę (Cancidas, Caspofungin Accord). U pacjentów z podejrzeniem zakażenia gronkowcem złocistym lub zakażeń skórno-cewnikowych dodaje się wankomycynę (Vancomycin Kabi, Edicin) lub linezolid (Zyvoxid, Linezolid Kabi).

Największymi trudnościami w leczeniu gorączki neutropenicznej są: rosnąca antybiotykooporność patogenów, problemy z identyfikacją czynnika etiologicznego (posiewy krwi są dodatnie tylko w 20-30% przypadków), konieczność empirycznego doboru terapii, a także toksyczność stosowanych leków, zwłaszcza przy przedłużonej terapii. Istotnym wyzwaniem jest również określenie, którzy pacjenci mogą być leczeni ambulatoryjnie (niskie ryzyko powikłań według skali MASCC), a którzy wymagają hospitalizacji. Opóźnienie włączenia odpowiedniej antybiotykoterapii znacząco zwiększa ryzyko powikłań septycznych i śmiertelność, dlatego kluczowa jest szybka ocena pacjenta i wdrożenie leczenia.