powikłane zakażenie tkanek miękkich
Wskazanie

Powikłane zakażenia tkanek miękkich (cSSTI – complicated skin and soft tissue infections) to poważne infekcje bakteryjne obejmujące skórę i tkanki podskórne, które rozprzestrzeniają się do głębszych warstw tkanek, takich jak powięzie czy mięśnie. W przeciwieństwie do niepowikłanych zakażeń, te charakteryzują się obecnością martwicy tkanek, zajęciem głębszych struktur, szybkim rozprzestrzenianiem się, obecnością czynników ryzyka u pacjenta (cukrzyca, immunosupresja) lub zakażeniem patogenami opornymi na antybiotyki.

W leczeniu powikłanych zakażeń tkanek miękkich stosuje się terapię skojarzoną obejmującą interwencję chirurgiczną (drenaż, usunięcie martwiczych tkanek) oraz antybiotykoterapię o szerokim spektrum działania. W Polsce najczęściej stosowane leki to: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Targocid (teikoplanina), Zyvoxid (linezolid), Cubicin (daptomycyna), Invanz (ertapenem), Meronem (meropenem), Tienam (imipenem z cylastatyną) oraz w przypadku MRSA – Zinforo (ceftarolina).

Największym wyzwaniem w leczeniu powikłanych zakażeń tkanek miękkich jest rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie szczepów MRSA (metycylinooporne Staphylococcus aureus). Ponadto, trudność stanowi właściwa identyfikacja patogenu oraz ocena głębokości zakażenia, co wpływa na dobór odpowiedniej terapii. Opóźniona interwencja chirurgiczna może prowadzić do rozwoju martwiczego zapalenia powięzi czy zgorzeli, stanów zagrażających życiu pacjenta.

Skuteczność leczenia zależy od szybkiego rozpoznania, natychmiastowego wdrożenia odpowiedniej antybiotykoterapii empirycznej, a następnie celowanej po uzyskaniu wyników posiewów, oraz od terminowej i adekwatnej interwencji chirurgicznej. Pacjenci z czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, otyłość czy immunosupresja, wymagają szczególnie ścisłego monitorowania przebiegu leczenia i szybkiej modyfikacji terapii w przypadku braku poprawy.