powikłane zakażenie skóry
Wskazanie

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (cSSTI – complicated skin and soft tissue infections) to infekcje charakteryzujące się głębokim zajęciem tkanek, szybkim rozprzestrzenianiem się i obecnością czynników komplikujących proces leczenia. Zaliczają się do nich: martwicze zapalenie powięzi, ropnie, zakażone rany pourazowe i pooperacyjne, oraz zakażenia u pacjentów z obniżoną odpornością lub chorobami współistniejącymi.

W leczeniu powikłanych zakażeń skóry stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię empiryczną o szerokim spektrum, która następnie może być modyfikowana po uzyskaniu wyników antybiogramu. W Polsce stosuje się takie leki jak: Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Zinacef (cefuroksym), Zyvoxid (linezolid), Cubicin (daptomycyna), Targocid (teikoplanina), Vancomycin (wankomycyna) czy Invanz (ertapenem). W przypadku zakażeń MRSA często stosuje się Zyvoxid lub Cubicin.

Największym wyzwaniem w leczeniu powikłanych zakażeń skóry jest narastająca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie szczepów MRSA (metycylinooporny Staphylococcus aureus). Dodatkowe trudności stanowią: opóźnione wdrożenie leczenia, nieprawidłowa diagnoza, nieadekwatne postępowanie chirurgiczne oraz niewłaściwy dobór antybiotyku. Pacjenci z cukrzycą, zaburzeniami krążenia obwodowego czy niedoborami odporności stanowią grupę szczególnie trudną terapeutycznie.

Poza farmakoterapią, leczenie powikłanych zakażeń skóry często wymaga interwencji chirurgicznej – usunięcia martwiczych tkanek, drenażu ropni oraz zaopatrzenia ran. W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja z intensywnym monitorowaniem parametrów życiowych i wdrożeniem antybiotykoterapii dożylnej. Postępowanie terapeutyczne powinno być kompleksowe i uwzględniać leczenie chorób współistniejących oraz poprawę stanu odżywienia pacjenta.