powikłane zakażenie tkanki miękkiej
Wskazanie

Powikłane zakażenia tkanek miękkich (cSSTI – complicated Skin and Soft Tissue Infections) stanowią grupę poważnych infekcji skóry i struktur podskórnych, obejmujących głębsze warstwy tkanek, takie jak powięź i mięśnie. Charakteryzują się wystąpieniem rozległego stanu zapalnego, martwicy, obecnością ropni, zajęciem głębszych warstw tkanek lub towarzyszącą bakteriemią. Najczęściej rozwijają się u pacjentów z obniżoną odpornością, cukrzycą, chorobami naczyń obwodowych lub po urazach.

W leczeniu powikłanych zakażeń tkanek miękkich kluczowe jest szybkie wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum działania, a następnie dostosowanie leczenia do wyników posiewów. W Polsce stosuje się preparaty takie jak: Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Targocid (teikoplanina), Zyvoxid (linezolid), Cubicin (daptomycyna), Invanz (ertapenem), Meronem (meropenem) czy Tienam (imipenem z cylastatyną). W przypadkach zakażeń MRSA często stosuje się Vancomycin (wankomycyna) lub nowsze preparaty jak Zinforo (ceftarolina).

Leczenie powikłanych zakażeń tkanek miękkich wymaga najczęściej podejścia interdyscyplinarnego. Oprócz antybiotykoterapii niezbędna jest zwykle interwencja chirurgiczna – drenaż ropni, oczyszczenie i usunięcie tkanek martwiczych. W najcięższych przypadkach, jak martwicze zapalenie powięzi, konieczne są rozległe zabiegi chirurgiczne, czasem prowadzące do amputacji.

Największe trudności w leczeniu powikłanych zakażeń tkanek miękkich stanowią: rosnąca antybiotykooporność patogenów, opóźniona diagnostyka mikrobiologiczna, trudności w penetracji antybiotyków do niedokrwionych tkanek oraz współistniejące choroby pacjenta. Szczególnie problematyczne są zakażenia wielolekoopornymi szczepami, takimi jak MRSA, VRE czy bakterie wytwarzające ESBL. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie nawodnienie, wyrównanie zaburzeń metabolicznych oraz leczenie towarzyszącego wstrząsu septycznego, który znacząco pogarsza rokowanie.