powikłane zakażenie jamy brzusznej
Wskazanie

Powikłane zakażenie jamy brzusznej to stan zapalny obejmujący jamę otrzewnową, który wykracza poza pierwotnie zajęty narząd. Najczęściej rozwija się w wyniku perforacji przewodu pokarmowego, zapalenia wyrostka robaczkowego, zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia uchyłków, pooperacyjnego zakażenia czy urazu jamy brzusznej. Charakteryzuje się obecnością ropni, rozlanego zapalenia otrzewnej oraz zajęciem wielu narządów jamy brzusznej.

Leczenie powikłanych zakażeń jamy brzusznej wymaga złożonego podejścia obejmującego antybiotykoterapię oraz interwencję chirurgiczną. W Polsce stosowane są preparaty takie jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Invanz (ertapenem), Targocid (teikoplanina), Zyvoxid (linezolid), Metronidazol, Amikacin, Tienam (imipenem z cylastatyną) oraz preparaty cefalosporyn III i IV generacji jak Ceftriaxon i Maxipime (cefepim).

Największe trudności w leczeniu powikłanych zakażeń jamy brzusznej wiążą się z rosnącą opornością bakterii na antybiotyki, zwłaszcza szczepów wytwarzających beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL) oraz bakterii wielolekoopornych. Istotnym wyzwaniem jest również odpowiednie określenie źródła zakażenia, skuteczne drenowanie ropni oraz usunięcie martwiczych tkanek. U pacjentów z obniżoną odpornością, chorobami współistniejącymi oraz w podeszłym wieku rokowanie jest gorsze, a leczenie wymaga szczególnej uwagi.

Właściwe leczenie wymaga ścisłej współpracy chirurga z mikrobiologiem i specjalistą chorób zakaźnych. Kluczowe jest wczesne pobranie materiału do badań mikrobiologicznych przed włączeniem antybiotykoterapii oraz szybka modyfikacja leczenia w oparciu o wyniki posiewów. Coraz częściej stosuje się również protokoły terapii sekwencyjnej z przejściem z leczenia dożylnego na doustne oraz skrócone schematy antybiotykoterapii, co zmniejsza ryzyko selekcji szczepów opornych.