Leksykon wskazań

Wskazania, strona 11 z 169

• przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne

  Przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne to rzadka choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się nawracającym, postępującym zapaleniem tkanki chrzęstnej w różnych częściach ciała. Schorzenie to najczęściej dotyczy chrząstek uszu, nosa, krtani, tchawicy, żeber, stawów oraz chrząstek układu kostno-stawowego. Choroba występuje z częstością około 3,5 przypadków na milion mieszkańców i najczęściej dotyczy osób w wieku 40-60 lat, choć może pojawić się w każdym wieku.

• eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń

  Eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (EGPA), dawniej znana jako zespół Churga-Strauss, to rzadkie schorzenie autoimmunologiczne charakteryzujące się zapaleniem małych i średnich naczyń krwionośnych. Choroba ta manifestuje się głównie w układzie oddechowym, ale może zajmować również inne narządy, w tym serce, nerki, układ nerwowy i przewód pokarmowy. Typowe objawy obejmują astmę, eozynofilię we krwi obwodowej oraz zmiany skórne (wybroczyny, plamica).

• stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami

  Stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami to powikłanie występujące u pacjentów, którzy przez dłuższy czas przyjmowali kortykosteroidy systemowe, a następnie zostali narażeni na sytuację stresową lub nagle odstawili leki. Długotrwała terapia kortykosteroidami prowadzi do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, co skutkuje zmniejszoną zdolnością organizmu do wytwarzania endogennych kortykosteroidów w odpowiedzi na stres.

• usunięcie nadnerczy

  Usunięcie nadnerczy (adrenalektomia) to zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym lub częściowym usunięciu jednego lub obu nadnerczy. Wskazania do przeprowadzenia tego zabiegu obejmują głównie nowotwory nadnerczy (zarówno łagodne, jak i złośliwe), guz chromochłonny (pheochromocytoma), zespół Cushinga wywołany gruczolakiem nadnerczy, zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm), czy też przerzuty nowotworowe do nadnerczy.

• przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory serca

  Przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory serca (HFrEF – Heart Failure with reduced Ejection Fraction) to stan, w którym serce nie jest w stanie przepompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. W tym przypadku frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) jest obniżona, zwykle definiowana jako wartość poniżej 40%. Stan ten charakteryzuje się postępującym pogarszaniem się funkcji serca, dusznością, zmęczeniem, obrzękami kończyn dolnych oraz zmniejszoną tolerancją wysiłku.

• hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego wysokiego ryzyka z przerzutami

  Hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego wysokiego ryzyka z przerzutami to zaawansowana postać nowotworu prostaty, który nadal reaguje na terapię hormonalną. Charakteryzuje się obecnością przerzutów odległych (najczęściej do kości, węzłów chłonnych, płuc lub wątroby) oraz cechami wysokiego ryzyka, takimi jak wysoki wynik w skali Gleasona (8-10), znacznie podwyższony poziom PSA (>20 ng/ml) lub obecność wielu zmian przerzutowych.

• diagnostyka tarczycy

  Diagnostyka tarczycy obejmuje szereg badań laboratoryjnych i obrazowych, które mają na celu ocenę funkcji i struktury gruczołu tarczowego. Podstawową diagnostykę rozpoczyna się od oznaczenia stężenia TSH (tyreotropiny), które jest najczulszym wskaźnikiem czynności tarczycy. W przypadku nieprawidłowego wyniku TSH, uzupełnia się diagnostykę o oznaczenie wolnych hormonów tarczycy: fT4 (wolna tyroksyna) i niekiedy fT3 (wolna trijodotyronina).

• reakcja Jarischa-Herxheimera

  Reakcja Jarischa-Herxheimera to nagłe, ostro przebiegające pogorszenie stanu pacjenta, które występuje w krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia antybiotykami przeciwko infekcjom bakteryjnym wywołanym przez krętki. Najczęściej obserwuje się ją podczas terapii kiły, boreliozy, leptospirozy, a także gorączki powrotnej. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku godzin od podania pierwszej dawki antybiotyku.

• zespół Sézary’ego

  Zespół Sézary’ego to rzadka, agresywna postać chłoniaka skórnego T-komórkowego, charakteryzująca się triadą objawów: erytrodermią (zaczerwienienie obejmujące co najmniej 80% powierzchni skóry), uogólnioną limfadenopatią oraz obecnością atypowych limfocytów T (komórek Sézary’ego) we krwi obwodowej. Choroba ta stanowi zaawansowaną formę ziarniniaka grzybiastego lub może wystąpić de novo.

• rumień guzowaty

  Rumień guzowaty (erythema nodosum) to zapalenie tkanki podskórnej charakteryzujące się wystąpieniem bolesnych, czerwonych guzków, najczęściej zlokalizowanych na przednich powierzchniach podudzi. Schorzenie to może być reakcją immunologiczną na różne czynniki, w tym infekcje (głównie paciorkowcowe, gruźlicę, zakażenia grzybicze), leki (sulfonamidy, doustne środki antykoncepcyjne), choroby zapalne jelit, sarkoidozę lub może występować idiopatycznie.

• napad padaczkowy związany z zespołem Lennoxa-Gastauta

  Napady padaczkowe związane z zespołem Lennoxa-Gastauta (LGS) stanowią szczególnie trudne wyzwanie terapeutyczne. LGS to ciężka postać padaczki dziecięcej, charakteryzująca się wieloma typami napadów padaczkowych, w tym typowymi dla zespołu napadami atonicznymi (napadami z nagłą utratą napięcia mięśniowego), toniczno-klonicznymi oraz nietypowymi napadami nieświadomości. Zespół ten zazwyczaj rozwija się między 3 a 5 rokiem życia i często wiąże się z opóźnieniem rozwoju psychoruchowego.

• zapobieganie nawrotom po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego

  Zapobieganie nawrotom po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego stanowi istotny element opieki pooperacyjnej. Wole obojętne (inaczej struma nodosa non toxica) to powiększenie tarczycy bez objawów nadczynności, które często wymaga interwencji chirurgicznej. Po usunięciu wola istnieje ryzyko nawrotu, sięgające nawet 10-20% przypadków w ciągu 10 lat od operacji.

• produktywny kaszel

  Produktywny kaszel, znany również jako kaszel mokry lub wilgotny, charakteryzuje się odkrztuszaniem wydzieliny z dróg oddechowych. Jest on naturalnym mechanizmem obronnym organizmu, mającym na celu oczyszczenie układu oddechowego z nadmiaru śluzu, bakterii, wirusów i innych substancji drażniących. Najczęściej występuje w przebiegu infekcji dróg oddechowych, takich jak zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) czy infekcje górnych dróg oddechowych.

• duży epizod depresji

  Duży epizod depresji (epizod depresji ciężkiej) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonią), a także zmniejszeniem energii, które prowadzi do znacznego ograniczenia aktywności przez okres co najmniej dwóch tygodni. Pacjenci często zgłaszają zaburzenia snu, problemy z koncentracją, poczucie winy, niską samoocenę oraz myśli samobójcze.

• wtórne ropne zapalenie skóry

  Wtórne ropne zapalenie skóry (wtórna piodermia) to zakażenie bakteryjne skóry, które rozwija się na podłożu wcześniej istniejących chorób skóry, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, świerzb, czy uszkodzenia mechaniczne skóry. W przeciwieństwie do pierwotnych zakażeń, które występują na niezmienionej skórze, wtórne zapalenie rozwija się na skórze już chorobowo zmienionej lub uszkodzonej.

• nadpłytkowość samoistna

  Nadpłytkowość samoistna (trombocytemia samoistna) to przewlekła choroba mieloproliferacyjna charakteryzująca się zwiększoną liczbą płytek krwi powyżej 450 × 10^9/l, przy braku innej przyczyny nadpłytkowości. Schorzenie to wiąże się z mutacjami genów JAK2, CALR lub MPL. Typowo występują powikłania zakrzepowo-zatorowe oraz krwotoczne, które są głównym źródłem chorobowości i śmiertelności.

• łagodny stan napięcia nerwowego

  Łagodny stan napięcia nerwowego to stan, w którym pacjent doświadcza umiarkowanego niepokoju, napięcia psychicznego i fizycznego, drażliwości oraz trudności z relaksacją. Może występować jako reakcja na stresujące sytuacje życiowe, nadmierny wysiłek zawodowy lub problemy osobiste. Stan ten, choć nie jest klasyfikowany jako poważne zaburzenie psychiczne, może znacząco wpływać na jakość życia i codzienne funkcjonowanie pacjenta.

• hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej

  Hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej to zaburzenie elektrolitowe charakteryzujące się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy krwi (>2,6 mmol/l), które występuje jako powikłanie procesów nowotworowych. Występuje u około 10-30% pacjentów onkologicznych, najczęściej w przebiegu szpiczaka mnogiego, raka piersi, raka płuca oraz nowotworów głowy i szyi.

• zaburzenie snu

  Zaburzenia snu to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowościami w jakości, czasie trwania lub rytmie snu, które negatywnie wpływają na funkcjonowanie w ciągu dnia. Obejmują one między innymi bezsenność, zaburzenia oddychania podczas snu (np. bezdech senny), hipersomnie, zaburzenia rytmu dobowego, parasomnie oraz zaburzenia ruchowe związane ze snem.

• zaburzenie stresowe pourazowe

  Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD – Post-Traumatic Stress Disorder) to zaburzenie psychiczne, które może rozwinąć się u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznego wydarzenia. Do takich wydarzeń należą m.in. poważne wypadki, katastrofy naturalne, akty przemocy, napaści seksualne, działania wojenne czy tortury. Charakterystycznymi objawami PTSD są: nawracające, intruzywne wspomnienia traumy, koszmary senne, flashbacki (wrażenie ponownego przeżywania traumy), unikanie bodźców związanych z traumatycznym wydarzeniem, negatywne zmiany w myśleniu i nastroju oraz nadmierna reaktywność.

• rak trzustki

  Rak trzustki to nowotwór złośliwy charakteryzujący się wysoką śmiertelnością i trudnościami w diagnostyce we wczesnym stadium. Najczęstszym typem histologicznym jest gruczolakorak przewodowy trzustki (85% przypadków). Choroba często rozwija się bezobjawowo, a pierwsze symptomy – niespecyficzny ból brzucha, żółtaczka mechaniczna, utrata masy ciała, spadek apetytu – pojawiają się zwykle w zaawansowanym stadium.

• mięsak tkanek miękkich

  Mięsak tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów złośliwych, wywodzących się z tkanki mezenchymalnej. Występują one w różnych lokalizacjach anatomicznych, najczęściej w kończynach (około 50%), tułowiu i przestrzeni zaotrzewnowej (około 40%) oraz w regionie głowy i szyi (około 10%). Mięsaki tkanek miękkich stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, jednak charakteryzują się wysoką agresywnością i tendencją do wznów miejscowych oraz przerzutów odległych.

• stany chorobowe związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego

  Stany chorobowe związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego to schorzenia przewodu pokarmowego, w których dochodzi do zwiększonej produkcji kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka. Do tej grupy zalicza się m.in. chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, chorobę refluksową przełyku (GERD), zespół Zollingera-Ellisona, a także niektóre przypadki dyspepsji czynnościowej.

• grzybica tułowia

  Grzybica tułowia to infekcja grzybicza skóry, najczęściej wywoływana przez dermatofity z rodzaju Trichophyton, Microsporum lub Epidermophyton. Objawia się charakterystycznymi, okrągłymi lub owalnymi zmianami o wyraźnie zaznaczonych brzegach, zazwyczaj z centralnym przejaśnieniem i aktywnym, zaczerwienionym, złuszczającym się obrzeżem. Zmiany te mogą być pojedyncze lub mnogie, często swędzące, występujące głównie na tułowiu, ramionach i szyi.

• ostre nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna

  Ostre nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna (tendovaginitis non specifica acuta) to proces zapalny dotyczący pochewki otaczającej ścięgno, który charakteryzuje się bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem i ograniczeniem ruchomości w obrębie zajętej struktury. Najczęściej dotyczy ścięgien zginaczy i prostowników nadgarstka oraz palców rąk, ale może wystąpić również w obrębie ścięgien stopy i stawu skokowego. Schorzenie to zwykle pojawia się w wyniku przeciążenia, mikrourazów, powtarzalnych ruchów lub po jednorazowym, intensywnym wysiłku fizycznym.

• ostre reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego

  Ostre reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego to poważne powikłanie gorączki reumatycznej, choroby autoimmunologicznej wywołanej przez paciorkowce z grupy A. Powstaje na skutek reakcji krzyżowej, w której przeciwciała wytworzone przeciwko antygenom paciorkowca atakują również tkanki własne organizmu, w tym miokardium. Schorzenie to występuje zwykle 2-3 tygodnie po infekcji gardła i może prowadzić do trwałego uszkodzenia zastawek serca.

• wstrząs anafilaktyczny

  Wstrząs anafilaktyczny to ciężka, zagrażająca życiu, ogólnoustrojowa reakcja nadwrażliwości, która charakteryzuje się nagłym początkiem i gwałtownym przebiegiem. Dochodzi do niego w wyniku kontaktu z alergenem u osób uczulonych, co prowadzi do masowego uwolnienia mediatorów zapalnych z komórek tucznych i bazofilów. Najczęstszymi czynnikami wywołującymi są pokarmy (orzechy, skorupiaki, mleko, jaja), leki (antybiotyki β-laktamowe, NLPZ), jad owadów błonkoskrzydłych oraz środki kontrastowe.

• brak łaknienia

  Brak łaknienia, medycznie określany jako anoreksja, stanowi istotny problem kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem apetytu i niechęcią do spożywania pokarmów. Może wystąpić jako objaw wielu różnych chorób, zarówno somatycznych (nowotwory, choroby przewlekłe, infekcje), jak i psychicznych (depresja, zaburzenia lękowe). W przypadku długotrwałego braku łaknienia dochodzi do niedożywienia, utraty masy ciała oraz pogorszenia stanu ogólnego pacjenta.

• krzywica

  Krzywica to choroba metaboliczna kości wynikająca z niedoboru witaminy D, wapnia lub fosforu, dotykająca głównie dzieci w okresie intensywnego wzrostu. Charakteryzuje się nieprawidłowym tworzeniem i mineralizacją chrząstek wzrostowych oraz osteoidu, co prowadzi do deformacji szkieletu. Typowe objawy to zniekształcenia kończyn (najczęściej nóg w kształcie litery O lub X), zniekształcenia czaszki, powiększenie nadgarstków i kostek, rozmiękczenie żeber oraz opóźnienie zamykania ciemiączek.

• niedobór wapnia

  Niedobór wapnia (hipokalcemia) to stan, w którym stężenie wapnia w surowicy krwi spada poniżej wartości prawidłowych (norma: 2,2-2,6 mmol/l lub 8,8-10,4 mg/dl). Występuje, gdy organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia, nie wchłania go odpowiednio lub traci go zbyt szybko. Hipokalcemia może rozwijać się powoli lub pojawić się nagle, prowadząc do objawów takich jak parestezje (mrowienie) wokół ust i w kończynach, skurcze mięśni, tężyczka, zaburzenia rytmu serca oraz w ciężkich przypadkach drgawki.

• kolka nerkowa

  Kolka nerkowa to jeden z najsilniejszych bólów, jakiego może doświadczyć człowiek. Występuje w wyniku blokady przepływu moczu w układzie moczowym, najczęściej spowodowanej przez kamienie nerkowe. Ból ma nagły początek, jest zlokalizowany w okolicy lędźwiowej i może promieniować do pachwiny, zewnętrznych narządów płciowych lub uda. Kolce nerkowej często towarzyszą nudności, wymioty, niepokój, częste oddawanie moczu, a niekiedy krwiomocz.

• kiła

  Kiła (łac. syphilis) to wielonarządowa choroba zakaźna wywoływana przez bakterię Treponema pallidum, przenoszona głównie drogą płciową. Charakteryzuje się przewlekłym, wieloletnim przebiegiem z naprzemiennymi okresami objawowymi i bezobjawowymi. Nieleczona kiła może prowadzić do poważnych powikłań narządowych, w tym układu nerwowego i sercowo-naczyniowego.

• obrzęk błony śluzowej nosa

  Obrzęk błony śluzowej nosa to patologiczne powiększenie tkanek wyścielających jamę nosową, prowadzące do ograniczenia drożności przewodów nosowych i utrudnienia oddychania. Najczęściej występuje w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych, alergicznego nieżytu nosa, nieżytu naczynioruchowego, a także jako skutek uboczny stosowania niektórych leków lub ekspozycji na drażniące substancje chemiczne.

• niestabilna choroba wieńcowa

  Niestabilna choroba wieńcowa to zespół objawów klinicznych charakteryzujący się ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego, który jednak nie prowadzi do zawału serca z uniesieniem odcinka ST. Występuje najczęściej jako nasilenie objawów stabilnej choroby wieńcowej, pojawienie się bólu spoczynkowego lub dławicy de novo o dużym nasileniu. Klinicznie manifestuje się bólem w klatce piersiowej, który trwa dłużej niż 20 minut, może promieniować do lewego ramienia, szyi, żuchwy i często nie ustępuje po podaniu nitrogliceryny.

• akromegalia

  Akromegalia to rzadka choroba endokrynologiczna spowodowana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH) przez przysadkę mózgową, najczęściej w wyniku łagodnego gruczolaka przysadki. Choroba charakteryzuje się powolnym, postępującym powiększeniem dłoni, stóp, rysów twarzy oraz narządów wewnętrznych. U pacjentów obserwuje się charakterystyczne pogrubienie rysów twarzy, powiększenie żuchwy, nosa, warg oraz poszerzenie rozstawu zębów.

• depresja

  Depresja to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), a także zmniejszeniem energii prowadzącym do zwiększonej męczliwości i ograniczenia aktywności. Występuje ona z różnym nasileniem – od łagodnych stanów subdepresyjnych po ciężkie epizody depresyjne z objawami psychotycznymi. Często towarzyszą jej zaburzenia snu, apetytu, koncentracji uwagi oraz myśli samobójcze.

• zapalenie okołostawowe

  Zapalenie okołostawowe (periarthritis) to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym tkanek otaczających staw, w tym torebki stawowej, ścięgien, więzadeł i kaletek maziowych. Najczęściej dotyczy stawu barkowego (znane jako zespół bolesnego barku), biodrowego, kolanowego lub skokowego. Zapalenie okołostawowe może być spowodowane urazem, przeciążeniem, wadami postawy, chorobami układowymi (np. reumatoidalnym zapaleniem stawów) lub infekcjami.

• ból o nasileniu umiarkowanym do dużego

  Ból o nasileniu umiarkowanym do dużego to dolegliwość, która istotnie wpływa na codzienne funkcjonowanie pacjenta i wymaga skutecznego postępowania terapeutycznego. Ocenę nasilenia bólu przeprowadza się przy użyciu różnych skal, najczęściej numerycznej (NRS, 0-10 punktów), gdzie ból umiarkowany definiuje się w zakresie 4-6 punktów, a ból silny powyżej 7 punktów. Taki poziom bólu znacząco obniża jakość życia i często uniemożliwia normalne funkcjonowanie.

• złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego

  Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa maligna) to ciężka, inwazyjna infekcja tkanek ucha zewnętrznego, która może rozprzestrzeniać się na okoliczne struktury, w tym kości i tkanki miękkie podstawy czaszki. Choroba występuje najczęściej u osób starszych z cukrzycą lub z obniżoną odpornością. Głównym patogenem odpowiedzialnym za to schorzenie jest Pseudomonas aeruginosa, choć mogą być również zaangażowane inne bakterie, takie jak Staphylococcus aureus czy grzyby.

• przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego

  Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego to długotrwały proces zapalny błony śluzowej wyściełającej jamę bębenkową, charakteryzujący się utrzymującym się wyciekiem ropnej wydzieliny z ucha przez perforację błony bębenkowej. Schorzenie to trwa powyżej 3 miesięcy i często wiąże się z nieodwracalnymi zmianami strukturalnymi w obrębie ucha środkowego. Może wystąpić w każdym wieku, jednak najczęściej dotyka dzieci i młodych dorosłych.

• niedobór witaminy E

  Niedobór witaminy E (tokoferolu) jest stanem niedoboru tego ważnego przeciwutleniacza, który odgrywa kluczową rolę w ochronie komórek przed uszkodzeniami oksydacyjnymi. Witamina E jest rozpuszczalna w tłuszczach i występuje naturalnie w wielu pokarmach. Niedobór najczęściej pojawia się u osób z zaburzeniami wchłaniania tłuszczów, chorobami wątroby, trzustki, a także u wcześniaków z niską masą urodzeniową.

• oparzenia zasadowe

  Oparzenia zasadowe są wynikiem kontaktu skóry lub błon śluzowych z substancjami o wysokim pH (>7), takimi jak wodorotlenek sodu (ług), wodorotlenek potasu, wodorotlenek wapnia (wapno gaszone) czy amoniak. Te substancje powodują głębokie uszkodzenia tkanek poprzez rozpuszczanie tłuszczów w procesie zmydlania oraz denaturację białek, co prowadzi do martwicy rozpływnej. Oparzenia zasadowe są często poważniejsze niż oparzenia kwasami, ponieważ zasady łatwiej penetrują tkanki, powodując długotrwałe i głębsze uszkodzenia.

• guz rzekomy oczodołu

  Guz rzekomy oczodołu (pseudotumor oczodołu) to nieswoiste zapalenie tkanek oczodołu o charakterze idiopatycznym. Jest to stan chorobowy charakteryzujący się obrzękiem tkanek miękkich oczodołu bez obecności infekcji, nowotworu czy choroby ogólnoustrojowej. Najczęściej występuje jednostronnie, choć w około 25% przypadków może mieć charakter obustronny.

• orbitopatia endokrynologiczna

  Orbitopatia endokrynologiczna (oftalmopatia tarczycowa, orbitopatia Gravesa-Basedowa) to autoimmunologiczne schorzenie oczodołu, najczęściej związane z chorobą Gravesa-Basedowa, rzadziej z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy (chorobą Hashimoto). Charakteryzuje się zapaleniem i naciekiem tkanek oczodołu, prowadzącym do szeregu objawów ocznych – od łagodnych (uczucie piasku pod powiekami, łzawienie, światłowstręt) po ciężkie (wytrzeszcz, zaburzenia ruchomości gałek ocznych, neuropatia nerwu wzrokowego).

• parałuszczyca

  Parałuszczyca (parapsoriasis) to grupa przewlekłych, łagodnych zapaleń skóry, które charakteryzują się obecnością plamisto-złuszczających wykwitów skórnych. Wyróżnia się dwa główne typy: parałuszczycę drobnoplamistą (małoplamistą) oraz parałuszczycę wielkoplackowatą. Ta druga jest szczególnie istotna klinicznie, ponieważ może ewoluować w kierunku ziarniniaka grzybiastego (postać chłoniaka skóry T-komórkowego).

• łupież rubra mieszkowy

  Łupież rubra mieszkowy (Pityriasis rubra pilaris, PRP) to rzadka, przewlekła choroba skóry charakteryzująca się czerwono-pomarańczowymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi oraz hiperkeratozą mieszków włosowych. Choroba ta może występować zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, przy czym szczyt zachorowań przypada na pierwszą i piątą dekadę życia. PRP może mieć charakter wrodzony lub nabyty, a jego etiologia pozostaje nie w pełni wyjaśniona.

• podostry skórny toczeń rumieniowaty

  Podostry skórny toczeń rumieniowaty (SCLE – Subacute Cutaneous Lupus Erythematosus) to odmiana tocznia rumieniowatego, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi bez poważnego zajęcia narządów wewnętrznych. Typowo objawia się rumieniowymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi, często w kształcie obrączek lub o charakterze łuszczycopodobnym, które występują głównie na obszarach eksponowanych na promieniowanie słoneczne, takich jak twarz, dekolt, ramiona i plecy.

• przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty

  Przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty (ang. Discoid lupus erythematosus, DLE) to przewlekła choroba autoimmunologiczna skóry, będąca odmianą tocznia rumieniowatego. Charakteryzuje się występowaniem rumieniowych, okrągłych zmian skórnych, które goją się z pozostawieniem blizn i zaników. Zmiany najczęściej lokalizują się na skórze twarzy, małżowinach usznych, dekolcie i owłosionej skórze głowy, gdzie mogą prowadzić do nieodwracalnego wyłysienia.

• profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym po ostrym zespole wieńcowym

  Profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym po ostrym zespole wieńcowym (AZW) obejmuje kompleksowe podejście farmakologiczne mające na celu zapobieganie nawrotom incydentów sercowo-naczyniowych. Ostre zespoły wieńcowe, w tym zawał serca i niestabilna dławica piersiowa, wiążą się z wysokim ryzykiem ponownych epizodów zakrzepowych w okresie kilku miesięcy po incydencie pierwotnym.

• toksyczna rozpływna martwica naskórka

  Toksyczna rozpływna martwica naskórka (TEN, zespół Lyella) jest rzadkim, ale zagrażającym życiu schorzeniem skórnym charakteryzującym się rozległym złuszczaniem naskórka i błon śluzowych. Stanowi najcięższą postać reakcji polekowej, z oddzielaniem się naskórka obejmującym ponad 30% powierzchni ciała. Śmiertelność w TEN wynosi 25-30%, głównie z powodu zakażeń i zaburzeń elektrolitowych.