profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym po ostrym zespole wieńcowym
Wskazanie

Profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym po ostrym zespole wieńcowym (AZW) obejmuje kompleksowe podejście farmakologiczne mające na celu zapobieganie nawrotom incydentów sercowo-naczyniowych. Ostre zespoły wieńcowe, w tym zawał serca i niestabilna dławica piersiowa, wiążą się z wysokim ryzykiem ponownych epizodów zakrzepowych w okresie kilku miesięcy po incydencie pierwotnym.

Standardowa farmakoterapia w ramach profilaktyki wtórnej obejmuje przede wszystkim podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT), składającą się z kwasu acetylosalicylowego (ASA) oraz inhibitora P2Y12. Wśród polskich preparatów ASA stosowanych w tej sytuacji znajdują się: Acard, Aspirin Protect, Polocard. Z inhibitorów P2Y12 najczęściej stosuje się: Plavix, Areplex, Clopidogrel Genoptim (klopidogrel), Brilique, Ticagrelor Accord (tikagrelor) oraz Efient (prasugrel).

W szczególnych przypadkach, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy lub migotaniem przedsionków, do terapii może zostać włączony doustny antykoagulant. W Polsce stosuje się zarówno antagonistów witaminy K (Sintrom, Warfin), jak i NOAC: Pradaxa (dabigatran), Xarelto (rywaroksaban), Eliquis (apiksaban), Lixiana (edoksaban).

Leczenie hipolipemizujące stanowi również kluczowy element profilaktyki przeciwzakrzepowej po AZW. Intensywna terapia statynami (Atoris, Atrox, Rosulip Plus, Zahron) obniża poziom LDL, stabilizuje blaszki miażdżycowe i wykazuje działanie przeciwzapalne. U pacjentów niewystarczająco odpowiadających na statyny włącza się ezetimib (Ezetrol, Symezide) lub inhibitory PCSK9 (Repatha, Praluent).

Największe trudności w prowadzeniu profilaktyki przeciwzakrzepowej po AZW to zbilansowanie ryzyka krwawienia z ryzykiem ponownej zakrzepicy. Szczególnie problematyczna jest grupa pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania leków przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych (np. z powodu migotania przedsionków), gdzie ryzyko powikłań krwotocznych jest znacząco zwiększone. Kolejnym wyzwaniem jest niska adherencja pacjentów do zaleceń, szczególnie podczas długotrwałej terapii DAPT, wymagającej systematycznego przyjmowania leków przez 6-12 miesięcy lub dłużej.

Istotnym problemem pozostaje również indywidualizacja leczenia w zależności od typu implantowanego stentu, współistniejących chorób, ryzyka krwawienia oraz występowania oporności na leki przeciwpłytkowe. Decyzje dotyczące długości stosowania i rodzaju terapii przeciwzakrzepowej muszą być podejmowane indywidualnie z uwzględnieniem aktualnych wytycznych towarzystw kardiologicznych oraz profilu klinicznego pacjenta.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl