profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym u pacjentów z chorobą wieńcową
Wskazanie

Profilaktyka zdarzeń zakrzepowych na podłożu miażdżycowym u pacjentów z chorobą wieńcową obejmuje szereg działań mających na celu zapobieganie powikłaniom zakrzepowym, które stanowią główne zagrożenie dla pacjentów z rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca. Miażdżyca tętnic wieńcowych prowadzi do tworzenia się blaszek miażdżycowych, których pęknięcie może inicjować proces zakrzepowy, prowadząc do ostrego zespołu wieńcowego.

W ramach prewencji wtórnej u pacjentów z chorobą wieńcową standardowo stosuje się leki przeciwpłytkowe. Podstawowym lekiem jest kwas acetylosalicylowy (Polocard, Acard, Aspirin Protect) w dawce 75-100 mg/dobę. U pacjentów po ostrym zespole wieńcowym lub po przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) stosuje się podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT), dodając do ASA inhibitor receptora P2Y12, najczęściej tikagrelor (Brilique) lub klopidogrel (Plavix, Areplex, Clopidix).

Ważnym elementem profilaktyki przeciwzakrzepowej są również statyny, które nie tylko obniżają poziom cholesterolu LDL, ale również stabilizują blaszki miażdżycowe i działają przeciwzapalnie. W Polsce stosowane są: atorwastatyna (Atoris, Sortis, Tulip), rosuwastatyna (Crestor, Roswera, Suvardio) czy simwastatyna (Simvasterol, Simvastatin, Zocor). U pacjentów wysokiego ryzyka często łączy się statyny z ezetimibem (Ezetrol, Ezehron) lub inhibitorami PCSK9 (Repatha, Praluent).

U wybranych pacjentów z chorobą wieńcową i dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy (np. migotanie przedsionków) stosuje się także doustne antykoagulanty: warfarynę (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowsze doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC) jak riwaroksaban (Xarelto), dabigatran (Pradaxa) czy apiksaban (Eliquis).

Największe trudności w prowadzeniu profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z chorobą wieńcową obejmują: ryzyko powikłań krwotocznych (szczególnie przy terapii skojarzonej), interakcje lekowe (zwłaszcza w przypadku warfaryny), niestosowanie się pacjentów do zaleceń terapeutycznych oraz konieczność indywidualizacji leczenia w zależności od profilu ryzyka zakrzepowo-krwotocznego. Wyzwaniem pozostaje również właściwe określenie czasu trwania podwójnej terapii przeciwpłytkowej – zbyt krótka naraża na ryzyko zakrzepicy w stencie, zaś zbyt długa zwiększa ryzyko krwawień.

Optymalizacja leczenia przeciwzakrzepowego wymaga regularnej oceny stanu pacjenta, monitorowania parametrów krzepnięcia (w przypadku stosowania antagonistów witaminy K) oraz edukacji chorego odnośnie konieczności regularnego przyjmowania leków i obserwacji objawów niepożądanych. Kluczowa jest również modyfikacja stylu życia obejmująca zaprzestanie palenia tytoniu, regularna aktywność fizyczna, odpowiednia dieta oraz kontrola masy ciała.