profilaktyka zdarzeń zakrzepowych o podłożu miażdżycowym u pacjentów z chorobą wieńcową
Wskazanie

Profilaktyka zdarzeń zakrzepowych o podłożu miażdżycowym u pacjentów z chorobą wieńcową to istotny element postępowania terapeutycznego, mający na celu zapobieganie poważnym incydentom sercowo-naczyniowym. Wskazanie to dotyczy pacjentów, u których rozpoznano chorobę wieńcową, charakteryzującą się zwężeniem tętnic wieńcowych w wyniku gromadzenia się blaszek miażdżycowych. Najbardziej zagrożeni są pacjenci po przebytym zawale serca, po angioplastyce wieńcowej lub po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG).

W ramach profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z chorobą wieńcową stosuje się przede wszystkim leki przeciwpłytkowe. Złotym standardem jest kwas acetylosalicylowy (ASA), dostępny w Polsce pod nazwami handlowymi: Acard, Aspirin Protect, Polocard czy Cardiopirin. W zależności od profilu ryzyka pacjenta, ASA może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z inhibitorem P2Y12, szczególnie u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym lub po implantacji stentu. Wśród inhibitorów P2Y12 dostępnych w Polsce wymienić należy klopidogrel (Plavix, Areplex, Clopidix), tikagrelor (Brilique) oraz prasugrel (Efient).

W przypadku pacjentów z bardzo wysokim ryzykiem zakrzepowo-zatorowym, szczególnie tych z migotaniem przedsionków współistniejącym z chorobą wieńcową, może być wskazane dołączenie doustnego antykoagulantu. W Polsce dostępne są leki z grupy antagonistów witaminy K (warfaryna – Warfin, acenokumarol – Sintrom) oraz doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC/DOAC): dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) czy edoksaban (Lixiana).

Największe trudności w prowadzeniu profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z chorobą wieńcową wiążą się z koniecznością balansowania między ryzykiem zakrzepowym a ryzykiem krwawienia. Szczególnie problematyczne jest postępowanie u pacjentów wymagających terapii potrójnej (dwa leki przeciwpłytkowe plus antykoagulant), gdzie ryzyko krwawienia jest znacząco podwyższone. Wyzwaniem jest również indywidualizacja terapii uwzględniająca profil kliniczny pacjenta, obecność chorób współistniejących, interakcje lekowe oraz preferencje chorego. Istotnym problemem pozostaje również adherencja do leczenia, gdyż pacjenci często samowolnie przerywają terapię, nie doceniając znaczenia długotrwałej profilaktyki przeciwzakrzepowej.

W ostatnich latach obserwuje się rosnące zainteresowanie strategiami umożliwiającymi skrócenie czasu trwania podwójnej terapii przeciwpłytkowej lub zastąpienie jej kombinacją leku przeciwpłytkowego z niską dawką antykoagulantu (np. riwaroksaban w dawce 2,5 mg dwa razy dziennie – Xarelto). Takie podejście ma na celu zmniejszenie ryzyka krwawienia przy zachowaniu skuteczności przeciwzakrzepowej, co stanowi obiecujący kierunek rozwoju w tej dziedzinie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl