przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory serca
Wskazanie

Przewlekła niewydolność serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory serca (HFrEF – Heart Failure with reduced Ejection Fraction) to stan, w którym serce nie jest w stanie przepompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. W tym przypadku frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) jest obniżona, zwykle definiowana jako wartość poniżej 40%. Stan ten charakteryzuje się postępującym pogarszaniem się funkcji serca, dusznością, zmęczeniem, obrzękami kończyn dolnych oraz zmniejszoną tolerancją wysiłku.

Leczenie farmakologiczne HFrEF opiera się na kilku grupach leków. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) takie jak Prestarium (perindopril), Enarenal (enalapril) czy Tritace (ramipril) stanowią podstawę terapii. Alternatywnie stosuje się antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jak Cozaar (losartan), Micardis (telmisartan) czy Valsacor (walsartan). Nowszą opcją są inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI) – Entresto (sakubitryl/walsartan).

Beta-adrenolityki są również niezbędnym elementem leczenia, a wśród nich Bisocard (bisoprolol), Betaloc ZOK (metoprolol) oraz Carvedilol-Ratiopharm (karwedilol). Antagoniści aldosteronu, jak Spironol (spironolakton) i Eplerenon (eplerenon), stosowane są w celu zmniejszenia retencji sodu i wody. W przypadku zastoju w krążeniu niezbędne są diuretyki, takie jak Furosemidum Polpharma (furosemid), Torasemid STADA (torasemid) czy Indapamid SR (indapamid).

Nowsze opcje terapeutyczne obejmują inhibitory SGLT-2, takie jak Forxiga (dapagliflozyna), Invokana (kanagliflozyna) i Jardiance (empagliflozyna), które wykazały korzyści w redukcji hospitalizacji i śmiertelności z powodu niewydolności serca. W przypadku pacjentów z szybkim rytmem zatokowym stosuje się iwabradynę (Procoralan).

Największe trudności w leczeniu HFrEF obejmują zapobieganie zaostrzeniom choroby, które często prowadzą do hospitalizacji. Wyzwaniem jest odpowiednie dostosowanie dawek leków, unikając jednocześnie działań niepożądanych, takich jak hipotensja, pogorszenie funkcji nerek czy hiperkaliemia. Dodatkowo, istotne jest właściwe leczenie chorób współistniejących (np. nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, migotania przedsionków), które mogą zaostrzać niewydolność serca. Problematyczne bywa również zapewnienie odpowiedniej adherencji pacjentów do zaleceń terapeutycznych, szczególnie że leczenie wymaga przyjmowania wielu leków jednocześnie przez długi czas.

U pacjentów z zaawansowaną chorobą może być konieczne rozważenie terapii resynchronizującej serca (CRT), wszczepienia kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub, w skrajnych przypadkach, kwalifikacja do przeszczepu serca. Kompleksowe podejście obejmujące nie tylko farmakoterapię, ale także modyfikację stylu życia, rehabilitację kardiologiczną i edukację pacjenta ma kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl