brak łaknienia
Wskazanie

Brak łaknienia, medycznie określany jako anoreksja, stanowi istotny problem kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem apetytu i niechęcią do spożywania pokarmów. Może wystąpić jako objaw wielu różnych chorób, zarówno somatycznych (nowotwory, choroby przewlekłe, infekcje), jak i psychicznych (depresja, zaburzenia lękowe). W przypadku długotrwałego braku łaknienia dochodzi do niedożywienia, utraty masy ciała oraz pogorszenia stanu ogólnego pacjenta.

W leczeniu braku łaknienia stosuje się zarówno podejście przyczynowe, jak i objawowe. Wśród leków stymulujących apetyt dostępnych w Polsce znajdują się: octan megestrolu (Megace), dronabinol, cyproheptadyna (Peritol), prednizon (Encorton), deksametazon (Dexaven, Pabi-Dexamethason) oraz mirtazapina (Mirzaten, Remeron, Esprital). W przypadkach związanych z nudnościami stosuje się również leki przeciwwymiotne jak ondansetron (Zofran, Ondansetron Kabi) czy metoklopramid (Metoclopramidum).

Największą trudnością w leczeniu braku łaknienia jest jego wieloczynnikowa etiologia, co wymaga precyzyjnej diagnostyki i indywidualizacji terapii. Pacjenci często wpadają w błędne koło, gdzie brak łaknienia prowadzi do osłabienia, które z kolei pogłębia niechęć do jedzenia. Istotnym wyzwaniem jest również odróżnienie przejściowego braku apetytu od poważniejszych zaburzeń odżywiania jak jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa), który wymaga specjalistycznego leczenia psychiatrycznego.

W przypadkach zaawansowanych, szczególnie u pacjentów onkologicznych lub geriatrycznych, konieczne może być wdrożenie żywienia dojelitowego (przez zgłębnik lub PEG) lub pozajelitowego. Dodatkowo, wsparcie dietetyczne i psychologiczne stanowi nieodłączny element kompleksowej terapii. Leczenie braku łaknienia powinno zawsze uwzględniać chorobę podstawową oraz czynniki psychospołeczne wpływające na zachowania żywieniowe pacjenta.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl