gruczolak pęcherzykowy tarczycy
Gruczolak pęcherzykowy tarczycy to łagodny nowotwór tarczycy wywodzący się z komórek pęcherzykowych. Stanowi on najczęstszy typ łagodnego guza tarczycy, a jego występowanie szacuje się na około 3-7% wszystkich guzków tarczycy. Histologicznie charakteryzuje się obecnością dobrze zorganizowanych pęcherzyków wypełnionych koloidem, otoczonych torebką łącznotkankową, która oddziela go od prawidłowego miąższu gruczołu.
Klinicznie gruczolak pęcherzykowy tarczycy manifestuje się najczęściej jako pojedynczy, niebolesny guzek, który pacjent lub lekarz może wyczuć podczas badania palpacyjnego. Większość gruczolaków nie wywołuje objawów klinicznych i są wykrywane przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych powodów. W rzadkich przypadkach duże guzy mogą powodować ucisk na sąsiednie struktury, prowadząc do dysfagii, duszności lub chrypki.
Diagnostyka gruczolaka pęcherzykowego obejmuje badanie ultrasonograficzne, które uwidacznia dobrze odgraniczone, hipoechogeniczne zmiany, często z obecnością obwódki halo. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) jest kluczowa w ocenie charakteru zmiany, jednak nie pozwala na jednoznaczne odróżnienie gruczolaka pęcherzykowego od raka pęcherzykowego, ponieważ kryterium różnicującym jest naciekanie torebki lub naczyń, co można ocenić tylko w badaniu histopatologicznym materiału pooperacyjnego.
Leczenie gruczolaka pęcherzykowego tarczycy zależy od wielkości zmiany, objawów klinicznych oraz preferencji pacjenta. W przypadku małych, bezobjawowych zmian możliwa jest obserwacja z regularnym monitorowaniem ultrasonograficznym. W przypadku guzów większych, wywołujących objawy uciskowe lub budzących niepokój onkologiczny, zaleca się leczenie operacyjne – najczęściej hemithyroidektomię (usunięcie płata tarczycy ze zmianą). Rokowanie po usunięciu gruczolaka jest bardzo dobre, a ryzyko nawrotu minimalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arcoxia 30 mg
Badania przedkliniczne etorykoksybu nie wykazały działania genotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo farmakologiczne leku. Potencjał rakotwórczy był zróżnicowany w zależności od gatunku: u myszy nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u szczurów, przy dawkach przekraczających ponad 2-krotnie dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi (90 mg/dobę), zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe oraz pęcherzykowe tarczycy. Zmiany te są związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla szczurów, co nie ma bezpośredniego przełożenia na ludzi, u których nie stwierdzono indukcji CYP3A. W badaniach toksykologicznych odnotowano owrzodzenia przewodu pokarmowego u szczurów przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż terapeutyczne, a u psów zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających dawki stosowane u ludzi.
dawka terapeutyczna, deformacja zewnętrzna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP w wątrobie, indukcja CYP3A, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, toksyczny wpływ na reprodukcję, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kostarox 120 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu, substancji czynnej Kostaroxu, nie wykazały genotoksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. W badaniach kancerogenności u myszy nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u szczurów poddanych dawkom ponad dwukrotnie wyższym niż dawka terapeutyczna u ludzi (90 mg/dobę) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy. Mechanizm ten jest specyficzny dla szczurów i związany z indukcją enzymów CYP w wątrobie, która nie występuje u ludzi, co ogranicza kliniczne znaczenie tych wyników. Badania toksyczności ujawniły dawkozależne owrzodzenia przewodu pokarmowego u szczurów, zarówno przy ekspozycji przekraczającej, jak i porównywalnej do dawki terapeutycznej u ludzi, a u psów stwierdzono zmiany nerkowe i przewodu pokarmowego przy wyższych stężeniach leku.
badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, deformacja układu kostnego płodu, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, narażenie układowe, nieprawidłowości nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał kancerogenny, przenikanie do mleka, rozwój prenatalny, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, wada układu sercowo-naczyniowego, wczesne poronienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xaleba 60 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku XALEBA, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u myszy. U szczurów, przy dawkach przekraczających ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano rozwój gruczolaków wątrobowokomórkowych i pęcherzykowych tarczycy, co jest związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla tego gatunku i nie ma prawdopodobnie znaczenia klinicznego u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego u szczurów nasilała się wraz ze wzrostem dawki i czasu ekspozycji, z owrzodzeniami obserwowanymi już przy stężeniach porównywalnych do tych osiąganych u ludzi po dawce terapeutycznej. U psów stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy wyższych stężeniach leku.
działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt kancerogenny, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, karmienie piersią, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, stosowanie w ciąży, substancja czynna, układ pokarmowy, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Roticox 120 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa etorykoksybu nie wykazały działania genotoksycznego, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku. W badaniach rakotwórczości u myszy nie stwierdzono efektów nowotworowych, natomiast u szczurów, przy dawkach przekraczających ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano rozwój gruczolaków wątrobowokomórkowych oraz gruczolaków pęcherzykowych tarczycy. Efekty te są związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla szczurów, która nie występuje u ludzi, co zmniejsza ryzyko podobnych zmian u pacjentów. Ponadto, etorykoksyb wykazuje toksyczny wpływ na przewód pokarmowy zwierząt laboratoryjnych, powodując owrzodzenia przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż te osiągane po dawkach terapeutycznych u ludzi. U psów stwierdzono również zaburzenia czynności nerek przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne.
CYP3A, deformacja zewnętrzna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, etorykoksyb, funkcja nerek, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności przewodu pokarmowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego