Ampicylina
Ampicylina jest antybiotykiem z grupy penicylin, stosowanym w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie wrażliwe na tę substancję. Wskazania obejmują zakażenia dróg oddechowych, układu moczowego, jamy brzusznej, skóry, tkanek miękkich, a także bakteryjne zapalenie opon mózgowych i wsierdzia. Ampicylina jest używana zarówno w terapii ostrej, jak i przewlekłej, a także profilaktycznie przed i po zabiegach chirurgicznych. Lek podaje się, gdy doustne formy ampicyliny są nieodpowiednie lub niemożliwe do zastosowania.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Ampicylina wymaga indywidualnego dostosowania dawki z uwzględnieniem wieku, masy ciała, funkcji nerek oraz ciężkości i lokalizacji zakażenia. U dorosłych standardowe dawkowanie wynosi 500 mg domięśniowo 4 razy na dobę lub 500 mg do 2 g dożylnie 4-6 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 14 g. W zakażeniach specyficznych, np. zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, stosuje się 2 g co 4 godziny. U dzieci dawka wynosi zwykle 12,5 mg/kg mc. co 6 godzin, a w cięższych zakażeniach do 50 mg/kg mc. co 6 godzin, z maksymalną dawką dobową 12 g. Noworodki otrzymują 30 mg/kg co 6-12 godzin w zależności od wieku, z możliwością podwojenia dawki w ciężkich zakażeniach. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy zmniejszyć proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, nie przekraczając 1 g co 8 godzin przy klirensie <20 ml/min.
W terapii ampicyliną z sulbaktamem dawki wahają się od 1,5 g do 12 g na dobę, podawane co 6-8 godzin, z maksymalną dawką sulbaktamu 4 g/dobę. Dawkowanie zależy od ciężkości zakażenia i czynności nerek, przy klirensie kreatyniny <30 ml/min odstępy między dawkami wydłuża się do 12-48 godzin, a lek podaje się po hemodializie. U dzieci dawka wynosi 150 mg/kg mc. na dobę (100 mg/kg ampicyliny i 50 mg/kg sulbaktamu) w dawkach podzielonych, a u noworodków 75 mg/kg mc. na dobę. Sultamycylina, prolek ampicyliny i sulbaktamu, podawana doustnie, stosowana jest w dawce 375-750 mg 2 razy na dobę u dorosłych oraz 25-50 mg/kg mc. u dzieci, z dostosowaniem dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek. Podawanie ampicyliny i jej połączeń wymaga ostrożności w doborze drogi i szybkości podania, aby uniknąć działań niepożądanych, takich jak drgawki przy szybkim wstrzyknięciu dożylnym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Dawkowanie i sposób podawania
ampicylina, ampicylina z sulbaktamem, bakteriemia enterokokowa, bolus, ciężka niewydolność nerek, działanie niepożądane, funkcja nerek, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja ciągła, infuzja przerywana, iniekcja dożylna, klirens kreatyniny, lidokaina, niepowikłana rzeżączka, niewydolność nerek, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pompa infuzyjna, pozaszpitalne zapalenie płuc, probenecyd, profilaktyka okołoporodowa, profilaktyka zakażeń, profilaktyka zapalenia wsierdzia, prolek, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, rzeżączkowe zapalenie układu moczowego, spektrum przeciwbakteryjne, sulbaktam, sultamycylina, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych -
Działania niepożądane
Ampicylina, jako antybiotyk beta-laktamowy o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się reakcje skórne (wysypka, świąd – często, ≥1/100 do <1/10) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (często, ≥1/100 do <1/10), nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100). Istotne są również reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy (niezbyt często) i wstrząs anafilaktyczny (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka (rzadko), stanowią zagrożenie życia. Dodatkowo, ampicylina może indukować zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, neutropenia, małopłytkowość – niezbyt często) oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (rzadko), wywołane zakażeniem Clostridioides difficile, które może prowadzić do ciężkich powikłań i wymaga natychmiastowego leczenia metronidazolem lub wankomycyną doustnie.
Wśród innych działań niepożądanych należy wymienić zaburzenia wątroby, takie jak żółtaczka cholestatyczna i zapalenie wątroby (rzadko), a także śródmiąższowe zapalenie nerek (rzadko), szczególnie przy dużych dawkach dożylnych, co może skutkować ostrą niewydolnością nerek. Neurotoksyczność objawia się rzadkimi drgawkami, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub przy wysokich dawkach. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wywiadem alergicznym, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, osoby starsze oraz chorych na mononukleozę zakaźną i białaczkę, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie postępowanie terapeutyczne są kluczowe dla minimalizacji ryzyka powikłań. Pomimo potencjalnych działań niepożądanych, korzyści terapeutyczne ampicyliny w leczeniu zakażeń bakteryjnych przeważają, pod warunkiem właściwego stosowania i monitorowania pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Działania niepożądane
agranulocytoza, alergiczne zapalenie nerek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, cholestaza, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, eozynofilia, hiperbilirubinemia, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna -
Interakcje
Ampicylina, aminopenicylina z grupy β-laktamów, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Współpodawanie ampicyliny z aminoglikozydami wymaga podawania w różne miejsca z co najmniej 1-godzinnym odstępem, aby uniknąć wzajemnego hamowania działania. Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) osłabiają bakteriobójcze działanie ampicyliny poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe ampicyliny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia w surowicy i wydłużenia okresu półtrwania, podnosząc ryzyko toksyczności. NLPZ (kwas acetylosalicylowy, indometacyna, fenylobutazon) również wydłużają eliminację ampicyliny przez konkurencję o transportery nerkowe. Współistnienie terapii z metotreksatem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego i wzrost toksyczności metotreksatu, co może wymagać modyfikacji dawkowania leukoworyny.
Penicyliny podawane pozajelitowo, w tym ampicylina, mogą wpływać na agregację płytek i parametry koagulacyjne, nasilając działanie leków przeciwzakrzepowych i podnosząc INR, co wymaga monitorowania. U pacjentek stosujących doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny obserwowano zmniejszenie skuteczności antykoncepcji, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcyjnych podczas terapii ampicyliną. Podanie doustnej żywej szczepionki przeciw durowi brzusznemu powinno nastąpić co najmniej 3 dni po zakończeniu antybiotykoterapii, aby uniknąć hamowania wzrostu bakterii szczepionkowych. Alkohol etylowy nie wykazuje bezpośrednich interakcji z ampicyliną, jednak może nasilać działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego oraz wpływać na nawodnienie i odporność, dlatego zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Interakcje
agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozydy, antybiotyk β-laktamowy, antybiotyki bakteriostatyczne, antybiotykoterapia, doustne środki antykoncepcyjne, glukoza w moczu, INR, klirens nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, okres półtrwania leku, penicyliny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, transportery nerkowe, wydzielanie cewkowe, wysypka skórna -
Przeciwwskazania stosowania
Ampicylina, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin, posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ampicylinę oraz inne penicyliny, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych wynikających z obecności wspólnego rdzenia beta-laktamowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych na inne beta-laktamy (cefalosporyny, karbapenemy, monobaktamy), gdyż może to prowadzić do zagrażających życiu anafilaksji. Dodatkowo, ampicylina jest przeciwwskazana u pacjentów z uszkodzeniem wątroby po wcześniejszym stosowaniu tego leku oraz u chorych na mononukleozę zakaźną i białaczkę limfatyczną, ze względu na niemal 100% ryzyko wystąpienia wysypki skórnej. Podawanie domięśniowe ampicyliny z sulbaktamem wymaga uwzględnienia przeciwwskazań związanych z lidokainą (nadwrażliwość na amidy, ciężkie zaburzenia przewodnictwa serca, niewydolność serca, wstrząs) oraz jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 2 lat, gdzie preferowana jest droga dożylna.
Ważnym aspektem jest również zawartość sodu w formach iniekcyjnych ampicyliny i jej połączeń z sulbaktamem, która wynosi od 33 mg (1,4 mmol) w dawce 500 mg ampicyliny do 230 mg (10 mmol) w dawce 2 g ampicyliny z 1 g sulbaktamu, co ma znaczenie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego wymagającymi diety niskosodowej. W przypadku doustnych form, takich jak tabletki Unasyn (sultamycylina), należy uwzględnić obecność laktozy i przeciwwskazania u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed wdrożeniem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego oraz ocena ryzyka uszkodzenia wątroby i innych przeciwwskazań, a w razie wątpliwości rozważenie testów alergicznych lub zastosowanie alternatywnych antybiotyków o innej strukturze chemicznej. Monitorowanie funkcji wątroby jest wskazane u pacjentów z ryzykiem hepatotoksyczności podczas terapii ampicyliną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Przeciwwskazania stosowania
ampicylina z sulbaktamem, antybiotyk beta-laktamowy, białaczka limfatyczna, cefalosporyna, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, mononukleoza zakaźna, nadciśnienie, nadwrażliwość na penicyliny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, penicylina, podanie domięśniowe, rdzeń beta-laktamowy, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, środek znieczulający, terapia przeciwbakteryjna, test alergiczny, uszkodzenie wątroby, wstrząs, wysypka skórna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie przewodnictwa serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie ampicyliny, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z sulbaktamem, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególnie narażeni są pacjenci z historią nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny. W przypadku wystąpienia anafilaksji konieczne jest natychmiastowe podanie epinefryny, tlenoterapia, dożylne steroidy oraz zapewnienie drożności dróg oddechowych. Zgłaszano także ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i ostra uogólniona osutka krostkowa, które wymagają przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Ponadto, podczas terapii ampicyliną obserwuje się ryzyko nadkażenia opornymi drobnoustrojami, w tym zakażeniami Clostridium difficile (CDAD), które mogą prowadzić do rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy i wymagają przerwania leczenia oraz wdrożenia terapii przeciwdrobnoustrojowej. Monitorowanie czynności nerek, wątroby i układu krwiotwórczego jest zalecane, zwłaszcza u noworodków, wcześniaków oraz pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie dawkę należy dostosować do klirensu kreatyniny.
Produkty zawierające ampicylinę charakteryzują się wysoką zawartością sodu, co ma istotne znaczenie u pacjentów kontrolujących spożycie sodu. Maksymalna dawka dobowa ampicyliny z sulbaktamem (12 g, w tym 8 g ampicyliny i 4 g sulbaktamu) zawiera około 920,8 mg sodu, co stanowi 46% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu (2 g). Analogicznie, maksymalna dawka produktu Ampicillin TZF może dostarczać do 982,8 mg sodu (49,14% dziennego spożycia). Ampicylinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z miastenią oraz z chorobami przewodu pokarmowego, zwłaszcza zapaleniem okrężnicy. W leczeniu ampicyliną nie należy stosować środków hamujących perystaltykę w przypadku biegunek, a w przypadku wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby lub wysypki skórnej, szczególnie u pacjentów z mononukleozą zakaźną lub białaczką limfatyczną, konieczne jest przerwanie terapii i konsultacja lekarska.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
białaczka limfatyczna, białaczka limfocytowa, cefalosporyna, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, czas protrombinowy, epinefryna, intubacja, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, miastenia, mononukleoza zakaźna, nadkażenie drobnoustrojami, nadwrażliwość na penicyliny, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, steroidy dożylne, tlenoterapia, toksyczna nekroliza naskórka, układ krwiotwórczy, wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka -
Właściwości farmakodynamiczne
Ampicylina, będąca półsyntetyczną penicyliną z grupy β-laktamów, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP). Jej skuteczność zależy od utrzymania stężenia leku powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC). W preparatach łączonych z inhibitorem β-laktamaz, takim jak sulbaktam, ampicylina zachowuje aktywność przeciwko szczepom wytwarzającym β-laktamazy, a sulbaktam działa jako nieodwracalny inhibitor tych enzymów, co zwiększa spektrum działania i skuteczność terapeutyczną. Sulbaktam dodatkowo łączy się z PBP, co może zwiększać podatność niektórych szczepów na terapię. Spektrum działania ampicyliny z sulbaktamem obejmuje m.in. Staphylococcus aureus (w tym szczepy oporne na penicylinę i niektóre na metycylinę), Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae (także szczepy wytwarzające β-laktamazę), Moraxella catarrhalis, Enterobacterales oraz bakterie beztlenowe, w tym Bacteroides fragilis. Preparat Unasyn, będący prolekiem ampicyliny i sulbaktamu, dodatkowo działa na Neisseria meningitidis i Neisseria gonorrhoeae.
Oporność na ampicylinę może wynikać z produkcji β-laktamaz, zmienionych PBP lub kodowania plazmidowego, z częstością różną w zależności od gatunku i środowiska klinicznego. Wartości graniczne MIC według EUCAST (wersja 12.0, 2022) dla ampicyliny z sulbaktamem wynoszą: dla Enterobacterales ≤ 8 mg/L (wrażliwe), > 8 mg/L (oporne); dla Enterococcus spp. ≤ 4 mg/L (wrażliwe), > 8 mg/L (oporne); dla Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis ≤ 1 mg/L (wrażliwe), > 1 mg/L (oporne); dla bakterii beztlenowych Gram-dodatnich i Gram-ujemnych ≤ 4 mg/L (wrażliwe), > 8 mg/L (oporne). Stężenie sulbaktamu ustalono na 4 mg/L w badaniach wrażliwości. Diagnostyka oporności na β-laktamy obejmuje test przesiewowy oksacyliną 1 μg lub oznaczanie MIC benzylopenicyliny, co pozwala na ocenę wrażliwości na antybiotyki β-laktamowe i dobór odpowiedniej terapii. Należy uwzględniać aktualizacje wytycznych EUCAST w interpretacji wyników.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Właściwości farmakodynamiczne
antybiotyk β-laktamowy, bakteroid kruchy, białko wiążące penicylinę, cefoksytyna, dikloksacylina, dwoinka rzeżączki, dwoinka zapalenia opon mózgowych, flukloksacylina, gronkowiec naskórkowy, gronkowiec złocisty, inhibitor β-laktamaz, kloksacylina, kwas klawulanowy, metycylina, minimalne stężenie hamujące, mukopeptyd, oksacylina, oporność krzyżowa, paciorkowiec kałowy, pałeczka hemofilna, pałeczka Moraxella, pałeczka okrężnicy, parametr farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, penicylina benzylowa, penicylina izoksazolilowa, penicylina szerokowidmowa, penicylinaza, pierścień β-laktamowy, pneumokok, spektrum przeciwbakteryjne, sulbaktam, sultamycylina, β-laktamaza -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Ocena wpływu ampicyliny i jej pochodnych na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje na zróżnicowane ryzyko w zależności od preparatu. Preparaty zawierające wyłącznie ampicylinę (Ampicillin TZF w dawkach 500 mg, 1 g, 2 g oraz Ampicillin Adamed w tych samych dawkach) nie wykazują istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne, co pozwala na bezpieczne prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn przy zachowaniu standardowych środków ostrożności. Natomiast preparaty złożone ampicylina + sulbaktam (np. Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 1 g + 0,5 g, 2 g + 1 g oraz Ampicillin/Sulbactam Bausch Health w tych samych dawkach) mogą wywoływać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, drgawki i senność, które znacząco obniżają zdolności psychomotoryczne i wymagają od pacjentów powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ustąpienia objawów. Preparat doustny Unasyn (375 mg sultamycyliny) również wymaga uwagi ze względu na możliwość zawrotów głowy.
W praktyce klinicznej lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko u pacjenta, uwzględniając wiek, choroby współistniejące, stosowane leki oraz wcześniejsze reakcje na antybiotyki β-laktamowe. Należy szczegółowo informować pacjentów o potencjalnych działaniach niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne oraz zalecać natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia. W razie potrzeby rozważyć zmianę terapii na preparat o mniejszym ryzyku neurotoksycznym. Szczególną ostrożność należy zachować u osób wykonujących zawody wymagające wysokiej koncentracji i precyzji, aby zapewnić bezpieczeństwo farmakoterapii i minimalizować ryzyko wypadków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
ampicylina, ampicylina z sulbaktamem, antybiotyk β-laktamowy, antybiotykoterapia, charakterystyka produktu leczniczego, ChPL, czas reakcji, drgawki, działania niepożądane OUN, funkcja psychomotoryczna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, objaw neuropsychiatryczny, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja, prolek, senność, sulbaktam, sultamycylina, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Ampicylina, będąca antybiotykiem β-laktamowym z grupy penicylin, znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych, w tym infekcji dróg oddechowych (zapalenie zatok, ucha środkowego, migdałków, nagłośni, bakteryjne zapalenie płuc, ostre zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli), układu moczowego (ostre i przewlekłe zakażenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek), jamy brzusznej i miednicy mniejszej (zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, błony śluzowej macicy, tkanki łącznej miednicy, zakażenia przewodu pokarmowego), skóry i tkanek miękkich, kości i stawów oraz bakteryjnego zapalenia opon mózgowych. Połączenia ampicyliny z inhibitorem β-laktamaz sulbaktamem rozszerzają spektrum działania, szczególnie w przypadku zakażeń wywołanych przez szczepy produkujące β-laktamazy, co jest istotne w doborze terapii. Preparat Ampicillin/Sulbactam Bausch Health jest również wskazany w leczeniu posocznicy bakteryjnej oraz bakteriemii współistniejącej z innymi zakażeniami.
W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu ampicyliny lub jej połączeń z sulbaktamem powinna uwzględniać wrażliwość drobnoustrojów, lokalne wzorce oporności, ciężkość i lokalizację zakażenia oraz indywidualne cechy pacjenta, takie jak wiek, funkcja nerek i alergie. Ampicylina w postaci roztworu do wstrzykiwań jest preferowana, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub nieodpowiednie. Ponadto, ampicylina i jej połączenia są stosowane w profilaktyce zakażeń w okresie przed- i pooperacyjnym, zwłaszcza przy zabiegach chirurgicznych jamy brzusznej i miednicy, a także w profilaktyce okołoporodowej i zapobieganiu zapaleniu wsierdzia. Sultamycylina, prolek sulbaktamu i ampicyliny, może być stosowana po początkowym leczeniu domięśniowym lub dożylnym, co umożliwia kontynuację terapii z zachowaniem skuteczności przeciwbakteryjnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Ampicylina – Wskazania do stosowania
ampicylina, antybiotyk β-laktamowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, bakteryjne zapalenie płuc, inhibitor β-laktamaz, odmiedniczkowe zapalenie nerek, penicylina G, posocznica bakteryjna, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka zakażeń, przewlekłe zapalenie oskrzeli, sulbaktam, sultamycylina, zakażenie bakteryjne, zakażenie kości i stawów, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie rzeżączkowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie migdałków, zapalenie nagłośni, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tkanki łącznej miednicy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok