Leki zawierające w składzie
ampicylina

Ampicylina to półsyntetyczny antybiotyk beta-laktamowy z grupy aminopenicylin. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami PBP (penicillin-binding proteins), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej. Wykazuje działanie bakteriobójcze wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich oraz niektórych Gram-ujemnych, co odróżnia ją od naturalnych penicylin.

W Polsce ampicylina dostępna jest w preparatach takich jak: Ampicillin TZF, Ampicillin WZF, Ampicillin Sandoz. Występuje w różnych postaciach: tabletek, proszku do sporządzania zawiesiny doustnej oraz proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główną zaletą ampicyliny jest jej szerokie spektrum działania obejmujące paciorkowce, pneumokoki, meningokoki, gonokoki, pałeczki jelitowe (E. coli, Proteus mirabilis, Salmonella, Shigella) oraz Haemophilus influenzae. Dzięki dobremu przenikaniu do tkanek i płynów ustrojowych jest skuteczna w leczeniu różnorodnych zakażeń: dróg oddechowych, moczowych, przewodu pokarmowego, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń ogólnoustrojowych.

Stosowanie ampicyliny wiąże się jednak z pewnymi zagrożeniami. Najczęstszym jest możliwość wystąpienia reakcji alergicznych – od łagodnej wysypki po zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny. U osób uczulonych na penicyliny występuje ryzyko reakcji krzyżowych. Ponadto, ampicylina może powodować działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty), a jej nadużywanie przyczynia się do rozwoju antybiotykooporności. Charakterystyczna dla ampicyliny jest wysypka, która może wystąpić u pacjentów z mononukleozą zakaźną, nawet przy braku wcześniejszej alergii na penicyliny.