posocznica bakteryjna
Wskazanie

Posocznica bakteryjna (sepsa) to stan zagrożenia życia charakteryzujący się uogólnioną, gwałtowną reakcją zapalną organizmu na zakażenie bakteryjne. Dochodzi do niej, gdy bakterie przedostają się do krwiobiegu i wywołują kaskadę reakcji zapalnych, która może prowadzić do dysfunkcji narządów i wstrząsu septycznego.

Sepsa może rozwinąć się jako powikłanie infekcji o różnej lokalizacji – najczęściej dróg moczowych, płuc, jamy brzusznej lub zakażeń skóry. Czynnikami ryzyka są skrajne wieku życia (noworodki, osoby starsze), choroby przewlekłe (cukrzyca, niewydolność nerek), immunosupresja oraz przebyte zabiegi inwazyjne. Kluczowymi objawami są: gorączka lub hipotermia, tachykardia, tachypnoe, leukocytoza lub leukopenia oraz objawy dysfunkcji narządowej.

W leczeniu posocznicy bakteryjnej najważniejsza jest szybka interwencja – identyfikacja i kontrola źródła zakażenia oraz wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej. W Polsce stosuje się szereg antybiotyków, w tym preparaty takie jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Invanz (ertapenem), Zinacef (cefuroksym), Targocid (teikoplanina), Vancomycin (wankomycyna), Amikacin (amikacyna) czy Ciprofloxacin (cyprofloksacyna). Wybór zależy od przypuszczalnego źródła zakażenia, lokalnej lekowrażliwości patogenów oraz stanu pacjenta.

Równolegle do antybiotykoterapii prowadzi się intensywną płynoterapię, stosuje się leki obkurczające naczynia (noradrenalina – Levonor), wsparcie oddechowe, a w cięższych przypadkach stosuje się terapię nerkozastępczą. W przypadku wstrząsu septycznego może być konieczne zastosowanie kortykosteroidów (Dexaven, Hydrocortisonum).

Największe trudności w leczeniu posocznicy bakteryjnej to: opóźnienie w rozpoznaniu i wdrożeniu leczenia, rosnąca antybiotykooporność patogenów, trudności w identyfikacji źródła zakażenia oraz gwałtowna progresja do niewydolności wielonarządowej. Wyzwaniem jest również utrzymanie równowagi hemodynamicznej i zapobieganie powikłaniom jatrogennym związanym z intensywną terapią. Śmiertelność w ciężkiej sepsie i wstrząsie septycznym pozostaje wysoka mimo postępów w leczeniu, dlatego kluczowe znaczenie ma wczesna identyfikacja i wdrożenie protokołów terapeutycznych.