agenezja macicy
Agenezja macicy to wrodzona wada rozwojowa układu rozrodczego kobiety, polegająca na całkowitym braku macicy. Stan ten jest konsekwencją zaburzeń rozwojowych podczas życia płodowego, gdy nie doszło do prawidłowego wykształcenia się przewodów Müllera (paramezonefralnych), z których w normalnych warunkach rozwija się macica, jajowody oraz górna część pochwy.
Agenezja macicy często współistnieje z innymi wadami rozwojowymi układu moczowo-płciowego, takimi jak agenezja lub dysplazja pochwy, nieprawidłowości w budowie jajników czy wady układu moczowego. Występuje jako składowa różnych zespołów wad wrodzonych, w tym zespołu Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera (MRKH), który charakteryzuje się brakiem macicy i górnej części pochwy przy prawidłowo funkcjonujących jajnikach.
Diagnostyka agenezji macicy obejmuje badanie ginekologiczne, badania obrazowe (USG, MRI), a w niektórych przypadkach również badania genetyczne. Pacjentki z agenezją macicy są niepłodne (nie mogą zajść w ciążę ani urodzić dziecka), jednak mają prawidłowe funkcjonowanie hormonalne, ponieważ jajniki zazwyczaj rozwijają się prawidłowo. Leczenie jest ukierunkowane na tworzenie funkcjonalnej pochwy (w przypadku jej braku lub niedorozwoju) oraz wsparcie psychologiczne. Możliwości posiadania biologicznego potomstwa obejmują techniki wspomaganego rozrodu z wykorzystaniem surogatki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Ranbaxy
Lenalidomid, substancja czynna leku Lenalidomide Ranbaxy, wykazuje silne działanie teratogenne, podobne do talidomidu, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml. Mężczyźni stosujący lenalidomid powinni używać prezerwatyw podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Lek jest przeciwwskazany u kobiet mogących zajść w ciążę, które nie spełniają wszystkich wymogów programu zapobiegania ciąży. Ponadto, ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się unikanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych oraz stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak Hodgkina, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, drugi nowotwór pierwotny, dysfagia, działanie teratogenne, krwinki białe, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, płytki krwi, postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, przedwczesna niewydolność jajników, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja tumour flare, reaktywacja zakażenia wirusowego, resekcja jajników, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wada wrodzona, wirus zapalenia wątroby typu B, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Fresenius Kabi
Lenalidomid Fresenius Kabi, będący pochodną talidomidu, wykazuje wysokie ryzyko teratogenności, co potwierdzają badania na małpach. Z tego względu stosowanie lenalidomidu u kobiet w wieku rozrodczym wymaga bezwzględnego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży. Pacjentki muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez minimum 4 tygodnie po jego zakończeniu, niezależnie od wystąpienia braku menstruacji. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/mL powinny być wykonywane pod nadzorem personelu medycznego co 4 tygodnie, w tym po zakończeniu terapii. Przeciwwskazane jest stosowanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, a także zaleca się unikanie wkładek domacicznych uwalniających miedź z powodu ryzyka infekcji i krwawień.
abstynencja seksualna, agenezja macicy, chłoniak z komórek płaszcza, działanie teratogenne, implant antykoncepcyjny, krwawienie z pochwy, lenalidomid, neutropenia, octan medroksyprogesteronu, pigułka hamująca owulację, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, przedwczesna niewydolność jajników, sterylizacja, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Grindeks
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co implikuje wysokie ryzyko poważnych wad wrodzonych u ludzi przy stosowaniu w okresie ciąży. W związku z tym, Lenalidomide Grindeks jest przeciwwskazany u kobiet mogących zajść w ciążę, chyba że spełnione są rygorystyczne warunki Programu zapobiegania ciąży. Pacjentki muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez 4 tygodnie po jego zakończeniu, niezależnie od obecności miesiączki. Konieczne jest regularne wykonywanie testów ciążowych co 4 tygodnie, a także pełne zrozumienie przez pacjentkę ryzyka teratogenności oraz obowiązków wynikających z programu. Wskazane metody antykoncepcji obejmują implanty, wewnątrzmaciczne systemy hormonalne, depot medroksyprogesteronu, sterylizację, tabletki zawierające wyłącznie progesteron oraz potwierdzoną wazektomię partnera.
agenezja macicy, antykoncepcja, chłoniak z komórek płaszcza, działanie teratogenne, hamowanie owulacji, implant antykoncepcyjny, lenalidomid w skojarzeniu, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, resekcja jajników, system wewnątrzmaciczny, szpiczak mnogi, teratogenność, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa