Biofuroksym
Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Produkt leczniczy jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, zawierający cefuroksym w postaci soli sodowej. Stosuje się go w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń, takich jak pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłane zakażenia dróg moczowych oraz zakażenia tkanek miękkich i jamy brzusznej. Lek jest również używany do zapobiegania zakażeniom po operacjach, w tym w obrębie przewodu pokarmowego, ortopedycznych i ginekologicznych. W przypadkach zakażeń z udziałem bakterii beztlenowych konieczne może być skojarzone stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
- odmiedniczkowe zapalenie nerek
- powikłane zakażenie dróg moczowych
- pozaszpitalne zapalenie płuc
- róża
- zakażenie rany
- zakażenie tkanek miękkich
- zakażenie w obrębie jamy brzusznej
- zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli
- zapalenie skóry i tkanki podskórnej
- zapobieganie zakażeniom po cesarskim cięciu
- zapobieganie zakażeniom po operacji ginekologicznej
- zapobieganie zakażeniom po operacji ortopedycznej
- zapobieganie zakażeniom po operacji układu sercowo-naczyniowego
- zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przełyku
- zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przewodu pokarmowego
-
Dawkowanie i sposób podawania
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest cefalosporyną II generacji stosowaną do leczenia różnorodnych zakażeń bakteryjnych. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg wynosi od 750 mg do 1,5 g co 6-8 godzin, podawane dożylnie lub domięśniowo, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia (np. pozaszpitalne zapalenie płuc 750 mg co 8 h, zakażenia tkanek miękkich 1,5 g co 8 h). U dzieci <40 kg i niemowląt dawka wynosi 30-100 mg/kg mc./dobę, podzielona na 2-4 dawki dożylne. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <10 ml/min/1,73 m² zalecana dawka to 750 mg raz na dobę, a u pacjentów hemodializowanych 750 mg po każdej dializie. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, co determinuje konieczność dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, natomiast niewydolność wątroby nie wymaga modyfikacji dawkowania.
Biofuroksym dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, z zawartością sodu odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg na dawkę, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu (np. niewydolność serca, nadciśnienie). Lek można podawać jako szybkie wstrzyknięcie dożylne (3-5 min), wlew kroplowy lub ciągłą infuzję (30-60 min) oraz domięśniowo. W profilaktyce chirurgicznej stosuje się dawki 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z możliwością uzupełnienia dawkami 750 mg po 8 i 16 godzinach. Przygotowanie roztworu wymaga zachowania aseptyki zgodnie z instrukcją producenta. Biofuroksym jest skutecznym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, wymagającym indywidualizacji dawkowania w zależności od wieku, masy ciała, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Biofuroksym 500 mg
cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym, chirurgia przewodu pokarmowego, chirurgia sercowo-naczyniowa, ciągła infuzja, dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niskoprzepływowa hemofiltracja, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wlew kroplowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej -
Działania niepożądane
Cefuroksym, cefalosporyna II generacji w postaci soli sodowej, stosowana jest w formie roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię, eozynofilię oraz przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT) i bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby, choć brak jest dowodów na hepatotoksyczność leku. Cefuroksym może wywoływać dodatni odczyn Coombs’a, co może utrudniać procedury transfuzji i w rzadkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej. W miejscu podania domięśniowego, zwłaszcza przy wyższych dawkach, często występuje ból, jednak nie wymaga to zwykle przerwania terapii. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, co potwierdza możliwość bezpiecznego stosowania w populacji pediatrycznej.
Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych należy wymienić reakcje alergiczne, takie jak anafilaksja, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS oraz zespół Kounisa. Możliwe są również zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia, małopłytkowość, oraz śródmiąższowe zapalenie nerek z objawami niewydolności nerek (wzrost stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego, zmniejszenie klirensu kreatyniny). Należy monitorować ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile. Po podaniu dożylnym istnieje ryzyko zakrzepowego zapalenia żył. Ze względu na szerokie spektrum potencjalnych działań niepożądanych, konieczne jest regularne monitorowanie pacjentów oraz zgłaszanie niepożądanych reakcji do odpowiednich instytucji nadzorujących bezpieczeństwo leków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Biofuroksym 500 mg
anafilaksja, antybiotyk, bilirubina, Candida, cefalosporyna, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, hiperkreatynemia, klirens kreatyniny, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona -
Interakcje leku
Cefuroksym, cefalosporyna II generacji, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco wydłuża okres półtrwania cefuroksymu oraz zwiększa jego maksymalne stężenie w surowicy poprzez hamowanie cewkowej sekrecji, co przeciwwskazuje ich jednoczesne stosowanie w praktyce klinicznej. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu cefuroksymu z lekami nefrotoksycznymi, zwłaszcza aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna) oraz diuretykami pętlowymi (furosemid), ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia funkcji nerek. Wysokie dawki cefuroksymu w takich skojarzeniach wymagają monitorowania parametrów nerkowych. Ponadto, jednoczesne podawanie cefuroksymu z doustnymi antykoagulantami (np. warfaryną) może prowadzić do istotnego wzrostu INR i zwiększenia ryzyka krwawień, co wymaga ścisłej kontroli hemostazy.
Cefuroksym może również wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi lub osoczu, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub podczas precyzyjnego monitorowania glikemii. W przeciwieństwie do niektórych cefalosporyn zawierających grupę metylotiotetrazolową, cefuroksym nie wywołuje reakcji disulfiramopodobnej po spożyciu alkoholu. Mimo to, zaleca się unikanie alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne osłabienie układu immunologicznego, zwiększone obciążenie wątroby oraz nasilenie działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy czy nudności. Ze względu na głównie nerkowy sposób eliminacji cefuroksymu, wszelkie interakcje wpływające na funkcję nerek mogą znacząco zmieniać farmakokinetykę leku i zwiększać ryzyko toksyczności, co jest szczególnie ważne u pacjentów w podeszłym wieku oraz z istniejącą dysfunkcją nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Biofuroksym 500 mg
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna drugiej generacji, cefalosporyna z grupą metylotiotetrazolową, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka, furosemid, gentamycyna, leczenie przeciwbakteryjne, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametry krzepnięcia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy, stężenie w surowicy, tobramycyna, układ immunologiczny, warfaryna, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek -
Profil bezpieczeństwa leku
Cefuroksym wykazuje specyficzne profile bezpieczeństwa w różnych grupach pacjentów. U kobiet karmiących przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, co może zwiększać ryzyko biegunek i zakażeń grzybiczych u niemowląt, dlatego decyzja o kontynuacji terapii lub karmienia powinna być indywidualnie rozważona. U seniorów oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się zachowanie ostrożności, w tym monitorowanie funkcji nerek oraz dostosowanie dawkowania, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych. W przypadku zaburzeń czynności wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, gdyż nie wpływają one na farmakokinetykę cefuroksymu.
Pod względem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, cefuroksym jest bezpieczny i nie wykazuje istotnych działań niepożądanych w tym zakresie. Brak jest również danych dotyczących interakcji cefuroksymu z alkoholem, co wskazuje na konieczność ostrożności i indywidualnej oceny w praktyce klinicznej. Podsumowując, stosowanie cefuroksymu wymaga uwzględnienia specyficznych warunków klinicznych pacjenta, zwłaszcza w kontekście funkcji nerek i karmienia piersią, aby zapewnić optymalne bezpieczeństwo terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Biofuroksym 500 mg
-
Przeciwwskazania
Biofuroksym (cefuroksym) jest antybiotykiem cefalosporynowym dostępnym w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na cefuroksym lub substancje pomocnicze, a także na inne antybiotyki cefalosporynowe, ze względu na wysokie ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych na beta-laktamy, takie jak penicyliny, monobaktamy czy karbapenemy, ze względu na klinicznie istotne reakcje krzyżowe. Biofuroksym zawiera sód w ilościach odpowiednio 14 mg (250 mg), 28 mg (500 mg) i 42 mg (750 mg) na fiolkę, co może mieć znaczenie u pacjentów z niewydolnością serca, opornym nadciśnieniem tętniczym lub innymi schorzeniami wymagającymi kontroli podaży sodu.
Przed wdrożeniem terapii Biofuroksymem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi reakcjami na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadkach wątpliwych wskazana jest konsultacja alergologiczna oraz ewentualne wykonanie testów skórnych. Przeciwwskazania mają charakter bezwzględny przy potwierdzonej nadwrażliwości na cefuroksym, inne cefalosporyny lub ciężkie reakcje na beta-laktamy, co wymaga zastosowania alternatywnych antybiotyków spoza grupy beta-laktamów. Uwzględnienie tych zaleceń jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka powikłań alergicznych i zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Biofuroksym 500 mg
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, cefazolina, cefotaksym, ceftriakson, cefuroksym, ciężka nadwrażliwość, gospodarka sodowa, karbapenem, konsultacja alergologiczna, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe, nadwrażliwość na cefuroksym, niewydolność serca, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, test skórny, wstrząs anafilaktyczny, zawartość sodu -
Przedawkowanie
Przedawkowanie cefuroksymu w formie soli sodowej, substancji czynnej Biofuroksymu (dostępnego w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, zawierających odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg sodu), może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki oraz śpiączka. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, u których kumulacja leku może wystąpić nawet przy standardowych dawkach. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia świadomości, funkcji poznawczych, napady padaczkowe oraz głębokie zaburzenia świadomości wymagające intensywnej terapii. Dodatkowo, nefrotoksyczność manifestująca się pogorszeniem funkcji nerek, oligurią lub anurią, stanowi istotne zagrożenie u chorych z istniejącą dysfunkcją nerek.
W przypadku podejrzenia przedawkowania Biofuroksymu konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań diagnostycznych i terapeutycznych, w tym monitorowanie parametrów życiowych, funkcji nerek oraz stężenia cefuroksymu w surowicy, jeśli to możliwe. Leczenie powinno obejmować objawową terapię neurologiczną oraz procedury eliminacji leku, takie jak hemodializa lub dializa otrzewnowa, które skutecznie obniżają stężenie cefuroksymu w organizmie. Ze względu na zawartość sodu w preparacie, należy również uwzględnić ryzyko obciążenia układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i chorobami serca, co wymaga indywidualizacji postępowania terapeutycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Biofuroksym 500 mg
anuria, Biofuroksym, cefuroksym, choroba sercowo-naczyniowa, dializa otrzewnowa, drgawki, encefalopatia, funkcja poznawcza, funkcja życiowa, hemodializa, kumulacja leku, napad padaczkowy, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oliguria, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie neurologiczne, skurcz mięśniowy, śpiączka, stężenie cefuroksymu, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie motoryczne, zaburzenie OUN, zaburzenie świadomości -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu w postaci soli sodowej, stosowanego w produkcie Biofuroksym, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Testy farmakologii bezpieczeństwa potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie leku nie spowodowało toksycznych efektów ani patologicznych zmian w narządach wewnętrznych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a choć formalne testy kancerogenności nie zostały przeprowadzone, dostępne dane nie wskazują na potencjał rakotwórczy cefuroksymu. Ocena wpływu na reprodukcję i rozwój nie ujawniła ryzyka dla płodności, rozwoju zarodka, przebiegu ciąży ani rozwoju pourodzeniowego potomstwa.
Cefuroksym, podobnie jak inne cefalosporyny, wykazuje hamowanie aktywności gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak efekt ten jest słabszy niż w przypadku innych antybiotyków z tej grupy, co może mieć znaczenie kliniczne w interpretacji wyników badań laboratoryjnych u leczonych pacjentów. Produkt Biofuroksym zawiera sód w ilościach zależnych od dawki: 14 mg sodu w fiolce 250 mg, 28 mg w 500 mg oraz 42 mg w 750 mg. Zawartość sodu może być istotna u pacjentów wymagających kontroli spożycia sodu, choć w standardowych dawkach terapeutycznych nie powinna stanowić istotnego problemu klinicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofuroksym 500 mg
cefalosporyna, cefuroksym sól sodowa, farmakologia bezpieczeństwa, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, indukcja nowotworów, kontrola spożycia sodu, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność dawek powtarzanych, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ sercowo-naczyniowy, zawartość sodu -
Skład i postać leku
Biofuroksym, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, występuje w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg cefuroksymu sodowego. Każda fiolka zawiera odpowiednio 14 mg, 28 mg lub 42 mg sodu. Preparat jest przeznaczony do podawania domięśniowego lub dożylnego, z zalecanymi objętościami rozpuszczalnika: dla 250 mg – 1 ml (i.m.) lub co najmniej 2 ml (i.v.), dla 500 mg – 2 ml (i.m.) lub 4 ml (i.v.), dla 750 mg – 3 ml (i.m.) lub co najmniej 6 ml (i.v.). Stężenia cefuroksymu w roztworze wynoszą odpowiednio około 216 mg/ml przy podaniu domięśniowym oraz 116 mg/ml przy dożylnym. Roztwór po przygotowaniu zachowuje stabilność przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C, a preparat należy przechowywać poniżej 25°C, z dala od światła. Wskazane jest użycie igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm do przebicia korka fiolki pod kątem 90°.
Biofuroksym nie powinien być mieszany z aminoglikozydami w jednej strzykawce ze względu na ryzyko inaktywacji, a w przypadku konieczności jednoczesnego podania – leki należy aplikować w różne miejsca. Preparat wykazuje optymalną stabilność w zakresie pH 5–7 i nie powinien być rozpuszczany w roztworach o pH powyżej 7,5, np. wodorowęglanie sodu. Cefuroksym sodowy jest kompatybilny z roztworami wodnymi zawierającymi do 1% chlorowodorku lidokainy oraz z wieloma roztworami infuzyjnymi, takimi jak 0,9% NaCl, 5% glukoza, roztwory Ringera i mleczanowe, a także z heparyną (10 lub 50 j./ml) i chlorkiem potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9% NaCl. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Biofuroksym 500 mg
aminoglikozydy, cefuroksym, cefuroksym sodowy, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorowodorek lidokainy, cukier inwertowany, fosforan hydrokortyzonu, heparyna, infuzja dożylna, ksylitol, mleczan sodu, mleczanowy roztwór Ringera, płyn infuzyjny, podanie domięśniowe, proszek do sporządzania roztworu, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól sodowa, szybkie wstrzyknięcie, wodorowęglan sodu, współczynnik przesuwu fazowego, wstrzyknięcie dożylne, zawiesina do wstrzykiwań -
Specjalne ostrzeżenia
Leczenie cefuroksymem wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym zespołu Kounisa, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Przed terapią należy dokładnie zbadać wywiad alergiczny pacjenta, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na cefalosporyny i inne beta-laktamy. Zgłaszano również ciężkie reakcje skórne SCARS, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz reakcję DRESS, które mogą zagrażać życiu. W przypadku pojawienia się objawów tych zespołów należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne metody terapii. Ponadto, stosowanie cefuroksymu w dużych dawkach wraz z diuretykami (np. furosemidem) lub aminoglikozydami zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u osób starszych i z niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek.
Długotrwała antybiotykoterapia cefuroksymem może prowadzić do przerostu drobnoustrojów niewrażliwych, takich jak Candida, Enterococcus oraz Clostridioides difficile, co wiąże się z ryzykiem rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. W przypadku biegunki podczas lub po leczeniu należy rozważyć przerwanie terapii i wdrożenie leczenia przeciwko C. difficile, unikając leków hamujących perystaltykę. Cefuroksym nie jest skuteczny wobec niefermentujących bakterii Gram-ujemnych. W trakcie terapii możliwe jest wystąpienie dodatniego testu Coombsa oraz interferencje z testami diagnostycznymi opartymi na redukcji związków miedzi, co wymaga stosowania alternatywnych metod monitorowania glikemii (np. oksydaza glukozowa lub heksokinaza). Biofuroksym zawiera sód (od 14 mg do 42 mg na fiolkę, co stanowi 0,7–2,1% maksymalnej dobowej dawki sodu wg WHO 2 g), co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do podania po rekonstytucji i nie powinien być stosowany do przedniej komory oka ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych okulistycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Biofuroksym
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefuroksym, ciężka niepożądana reakcja skórna, ciężka reakcja nadwrażliwości, Clostridioides difficile, enterokoki, furosemid, heksokinaza, kandydoza, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych, niewydolność nerek, obrzęk plamki żółtej, obrzęk rogówki, odwarstwienie siatkówki, oksydaza glukozowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, test z cyjanożelazianami, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki -
Właściwości farmakodynamiczne
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest cefalosporyną II generacji o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowaną ogólnie w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z białkami PBP, co prowadzi do lizy komórki. Oporność na cefuroksym może wynikać z produkcji beta-laktamaz (w tym ESBL i AmpC), zmniejszonego powinowactwa PBP, ograniczonej przepuszczalności błony zewnętrznej oraz aktywnego usuwania leku przez pompy bakteryjne. Minimalne stężenia hamujące (MIC) określone przez EUCAST wynoszą m.in. ≤8 mg/l dla Enterobacteriaceae, ≤0,5 mg/l dla Streptococcus pneumoniae oraz ≤1 mg/l dla Haemophilus influenzae, co stanowi podstawę do oceny wrażliwości szczepów. W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie lokalnego profilu oporności, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach, a w razie wątpliwości zalecana jest konsultacja specjalistyczna.
Cefuroksym wykazuje aktywność in vitro wobec licznych patogenów tlenowych i beztlenowych, zarówno Gram-dodatnich (np. metycylino-wrażliwy Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae), jak i Gram-ujemnych (np. Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae). Szczepy MRSA są oporne na cefuroksym, co ogranicza jego zastosowanie w tych zakażeniach. W terapii ciężkich zakażeń cefuroksym może być stosowany w skojarzeniu z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna), co wykazuje działanie addytywne lub synergistyczne, zwiększając skuteczność leczenia. Należy jednak pamiętać o zmienności regionalnej oporności oraz konieczności monitorowania lokalnych danych mikrobiologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Biofuroksym 500 mg
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, atypowe zapalenie płuc, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, biosynteza peptydoglikanu, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym sodowy, choroba legionistów, enzym AmpC, ESBL, Haemophilus influenzae, lek przeciwbakteryjny, liza komórki bakteryjnej, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, pompa bakteryjna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, stężenie antybiotyku, Streptococcus pneumoniae, synergizm, synteza ściany komórkowej bakterii, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowo-płciowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie oportunistyczne, zakażenie pokarmowe, zakażenie szpitalne, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok -
Wskazania do stosowania
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest cefalosporyną II generacji o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, dostępną w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych, w tym pozaszpitalnego zapalenia płuc, zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłanych zakażeń dróg moczowych (w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek), zakażeń tkanek miękkich (zapalenie skóry, róża, zakażenia ran) oraz zakażeń jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, ropnie wewnątrzbrzuszne, zakażenia dróg żółciowych). Cefuroksym wykazuje wysoką skuteczność wobec typowych patogenów takich jak Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, paciorkowce i gronkowce. W przypadku zakażeń z udziałem bakterii beztlenowych zaleca się stosowanie Biofuroksymu w skojarzeniu z lekami aktywnymi wobec tych patogenów.
Biofuroksym jest również wskazany do profilaktyki zakażeń pooperacyjnych w zabiegach przewodu pokarmowego, ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego oraz ginekologicznych, w tym po cesarskim cięciu, co istotnie zmniejsza ryzyko powikłań infekcyjnych. Preparat zawiera sód w ilościach zależnych od dawki: 14 mg w dawce 250 mg, 28 mg w dawce 500 mg oraz 42 mg w dawce 750 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu (np. niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze). Podanie leku odbywa się drogą dożylną lub domięśniową po rekonstytucji proszku, a decyzja o jego zastosowaniu powinna być zgodna z aktualnymi wytycznymi antybiotykoterapii, aby ograniczyć rozwój oporności bakteryjnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Biofuroksym 500 mg
antybiotykooporność, bakterie beztlenowe, cefalosporyna II generacji, cefuroksym, cesarskie cięcie, dieta niskosodowa, Haemophilus influenzae, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, powikłane zakażenie dróg moczowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka zakażeń pooperacyjnych, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień wewnątrzbrzuszny, róża, Streptococcus pneumoniae, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanki podskórnej