zapobieganie zakażeniom po cesarskim cięciu
Wskazanie

Profilaktyka zakażeń po cesarskim cięciu stanowi istotny element opieki okołooperacyjnej, mający na celu zmniejszenie ryzyka powikłań infekcyjnych, które mogą wystąpić po zabiegu. Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) po cesarskim cięciu dotyczą około 5-15% pacjentek, co czyni je jednym z najczęstszych powikłań tego zabiegu.

Profilaktyka antybiotykowa jest standardem postępowania i powinna być podawana wszystkim pacjentkom poddawanym cesarskiemu cięciu. Najczęściej stosuje się cefalosporyny I generacji (np. Biofazolin, Kefzol) lub II generacji (np. Biodacyna, Biotaksym), podawane dożylnie, najlepiej 15-60 minut przed nacięciem skóry. W przypadku alergii na antybiotyki beta-laktamowe stosuje się klindamycynę (np. Dalacin C, Klimicin) w połączeniu z gentamycyną (np. Gentamycin WZF).

Poza farmakoterapią, ważnymi elementami profilaktyki są: odpowiednie przygotowanie pola operacyjnego (w tym usunięcie owłosienia bezpośrednio przed zabiegiem przy użyciu strzyżarki lub kremu depilacyjnego), właściwa technika operacyjna, skrócenie czasu zabiegu, utrzymanie normotermii pacjentki oraz odpowiednie postępowanie z raną pooperacyjną.

Największe trudności w zapobieganiu zakażeniom po cesarskim cięciu wiążą się z identyfikacją pacjentek wysokiego ryzyka. Czynniki ryzyka obejmują otyłość, cukrzycę, palenie tytoniu, przedłużający się poród, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, wielokrotne badania wewnętrzne oraz nagłe wskazania do cięcia cesarskiego. U tych pacjentek może być konieczne zastosowanie bardziej agresywnych schematów profilaktyki, w tym rozważenie przedłużonej terapii antybiotykowej.

Istotnym wyzwaniem jest także rosnący problem antybiotykooporności. Stosowanie krótkich, celowanych schematów profilaktycznych może pomóc w ograniczeniu tego zjawiska. W przypadku rozpoznania zakażenia miejsca operowanego, leczenie obejmuje antybiotykoterapię celowaną (np. Augmentin, Taromentin, Amoksiklav) oraz w niektórych przypadkach rewizję rany, drenaż i ponowne zszycie.