Cefuroxime TZF – Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji

Cefuroxime TZF
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1500 mg

Produkt leczniczy zawiera cefuroksym sodowy jako substancję czynną w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Lek stosuje się w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych, takich jak pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłane zakażenia dróg moczowych czy zakażenia tkanek miękkich. Może być również używany do zapobiegania zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego, ortopedycznych, sercowo-naczyniowych i ginekologicznych. W przypadku zakażeń z udziałem bakterii beztlenowych należy stosować go razem z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Pobierz ChPL PDF Cefuroxime TZF – Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji – 1500 mg

Rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

cefuroksym

Kategoria leku

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Cefuroxime TZF jest dostępny w dawkach 750 mg i 1500 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia, np. pozaszpitalne zapalenie płuc wymaga 750 mg co 8 godzin, zakażenia tkanek miękkich 1,5 g co 8 godzin, a ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin. Profilaktycznie w chirurgii podaje się 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z możliwością uzupełnienia dawkami 750 mg. U dzieci <40 kg dawka wynosi 30-100 mg/kg/dobę podzielone na 2-4 dawki, z uwzględnieniem wieku i masy ciała. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: przy >20 mL/min/1,73 m² stosuje się dawki standardowe, przy 10-20 mL/min/1,73 m² 750 mg 2x/dobę, a przy <10 mL/min/1,73 m² 750 mg 1x/dobę. U pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie, a w dializie otrzewnowej cefuroksym można dodawać do płynu dializacyjnego (250 mg/2 L). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Roztwór do wstrzykiwań powinien być przezroczysty, o pH 5,5-8,5, co zapewnia stabilność i aktywność leku. Cefuroxime TZF można podawać dożylnie (wstrzyknięcie 3-5 minut lub infuzja 30-60 minut) oraz domięśniowo (głębokie wstrzyknięcie w duże mięśnie). Maksymalna dawka jednorazowa domięśniowa to 750 mg, a dawki powyżej 1,5 g należy podawać wyłącznie dożylnie. W przypadku noworodków (0-3 tygodnie) dawkowanie wynosi 30-100 mg/kg/dobę podzielone na 2-3 dawki, z uwzględnieniem niedojrzałości metabolicznej. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawkowania, aby uniknąć kumulacji leku i działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych ciągłej hemodializie (CAVH, HF).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Cefuroxime TZF 1500 mg

antybiotyk, cefuroksym, cesarskie cięcie, chirurgia przewodu pokarmowego, chirurgia sercowo-naczyniowa, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej
Działania niepożądane
Cefuroksym sodowy, dostępny w preparacie Cefuroxime TZF w dawkach 750 mg i 1500 mg do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa wymagający uważnego monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, eozynofilia oraz obniżone stężenie hemoglobiny, a także przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby. Rzadziej występują leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczna, co wiąże się z mechanizmem immunologicznym przylegania cefalosporyn do erytrocytów. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból i zakrzepowe zapalenie żył, są bardziej prawdopodobne przy wyższych dawkach i podaniu domięśniowym, jednak rzadko wymagają przerwania terapii.

Wśród ciężkich działań niepożądanych o nieznanej częstości występowania należy wymienić reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, zespół Kounisa, obrzęk naczynioruchowy), poważne reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS), śródmiąższowe zapalenie nerek oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Monitorowanie parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, klirens kreatyniny) jest wskazane w trakcie terapii. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich instytucji, co umożliwia ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka stosowania cefuroksymu. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zgodny z obserwowanym u dorosłych, co pozwala na analogiczne podejście terapeutyczne i monitorowanie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Cefuroxime TZF 1500 mg

anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina, cefalosporyna, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzym wątrobowy, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, próba krzyżowa krwi, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Interakcje leku
Cefuroksym, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest zmniejszenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych wskutek zaburzenia flory jelitowej i obniżenia wchłaniania estrogenów, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu. Ponadto, probenecyd znacząco hamuje wydzielanie cewkowe cefuroksymu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w surowicy i wydłużenia eliminacji, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Wysokie dawki cefuroksymu w połączeniu z diuretykami pętlowymi (np. furosemidem) lub aminoglikozydami zwiększają ryzyko nefrotoksyczności, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek. Równoczesne podawanie cefuroksymu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może podwyższać INR, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia oraz ewentualnej korekty dawkowania.

Cefuroksym może również interferować z niektórymi metodami oznaczania stężenia glukozy we krwi lub osoczu, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą i wymaga stosowania metod niewrażliwych na obecność cefalosporyn. W przeciwieństwie do innych antybiotyków, cefuroksym nie wywołuje reakcji disulfiramopodobnej po spożyciu alkoholu, jednak zaleca się ograniczenie spożycia etanolu podczas terapii ze względu na możliwe osłabienie odpowiedzi immunologicznej oraz nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Podsumowując, podczas leczenia cefuroksymem należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje z lekami nefrotoksycznymi, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi oraz przeciwzakrzepowymi, a także na potencjalne interferencje diagnostyczne i zalecenia dotyczące spożycia alkoholu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Cefuroxime TZF 1500 mg

antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cefalosporyna z grupą metylotiotetrazolową, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane antybiotyku, estrogen, flora bakteryjna jelita, furosemid, hormonalny środek antykoncepcyjny, metabolizm wątrobowy, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametr krzepnięcia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy, surowica krwi, terapia przeciwbakteryjna, układ odpornościowy, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek
Profil bezpieczeństwa leku
Cefuroksym wykazuje specyficzne profile bezpieczeństwa w różnych grupach pacjentów. U kobiet karmiących lek przenika do mleka w niewielkich ilościach, co wiąże się z niskim, ale nie wykluczonym ryzykiem działań niepożądanych u niemowląt; zaleca się rozważenie przerwania karmienia lub terapii, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka. U seniorów oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zachowanie ostrożności, monitorowanie funkcji nerek oraz dostosowanie dawkowania, ze względu na nerkalny sposób eliminacji cefuroksymu. W przypadku zaburzeń czynności wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę leku, co eliminuje potrzebę modyfikacji dawkowania.

W kontekście zdolności do prowadzenia pojazdów, cefuroksym nie wykazuje negatywnego wpływu, co pozwala na bezpieczne stosowanie u kierowców. Brak jest również danych dotyczących interakcji z alkoholem, co wskazuje na konieczność ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka w trakcie terapii. Podsumowując, cefuroksym jest stosunkowo bezpieczny, jednak wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek oraz u kobiet karmiących, gdzie korzyści i ryzyko powinny być starannie wyważone.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Cefuroxime TZF 1500 mg
Przeciwwskazania
Cefuroksym, jako antybiotyk cefalosporynowy beta-laktamowy, posiada istotne przeciwwskazania, które muszą być bezwzględnie przestrzegane. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na cefuroksym lub substancje pomocnicze, w tym zawartość sodu (40,65 mg w dawce 750 mg i 81,3 mg w dawce 1500 mg), co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Ponadto, przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na inne cefalosporyny oraz u osób z ciężką reakcją alergiczną na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy) ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, które mogą prowadzić do anafilaksji lub innych poważnych reakcji nadwrażliwości.

Przed rozpoczęciem terapii cefuroksymem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, uwzględniającego historię reakcji na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku przeciwwskazań do stosowania cefuroksymu należy rozważyć alternatywne antybiotyki z innych grup, takich jak makrolidy, tetracykliny, fluorochinolony czy aminoglikozydy, dostosowując wybór do wrażliwości patogenu. W sytuacjach, gdy brak jest alternatyw, możliwe jest przeprowadzenie desensytyzacji w warunkach szpitalnych pod nadzorem alergologa i z dostępem do sprzętu reanimacyjnego. Informacje o przeciwwskazaniach muszą być jasno udokumentowane i dostępne dla całego zespołu medycznego, aby zapobiec niebezpiecznym powikłaniom alergicznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Cefuroxime TZF 1500 mg

alergolog, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefuroksym, ciężka reakcja skórna, desensytyzacja, fluorochinolon, makrolid, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, tetracyklina, wrażliwość drobnoustroju, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, wywiad alergologiczny
Przedawkowanie
Przedawkowanie cefuroksymu, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki oraz śpiączka. Wysokie stężenia cefuroksymu w surowicy, wynikające z kumulacji leku z powodu zmniejszonej eliminacji nerkowej, stanowią bezpośrednie zagrożenie dla ośrodkowego układu nerwowego. Objawy te mogą pojawić się nawet przy standardowych dawkach (750 mg lub 1500 mg soli sodowej cefuroksymu w preparacie Cefuroxime TZF) u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zostanie dokonana odpowiednia modyfikacja dawkowania zgodnie z klirensem kreatyniny.

W przypadku podejrzenia przedawkowania cefuroksymu konieczne jest natychmiastowe wdrożenie procedur eliminacji leku, takich jak hemodializa lub dializa otrzewnowa, które skutecznie obniżają stężenie antybiotyku w surowicy i zmniejszają nasilenie objawów toksycznych. Profilaktyka przedawkowania opiera się na dokładnej ocenie funkcji nerek oraz regularnym monitorowaniu parametrów nerkowych i stężenia leku u pacjentów wysokiego ryzyka. Wczesne rozpoznanie objawów neurologicznych i odpowiednia modyfikacja dawkowania są kluczowe dla zapobiegania ciężkim powikłaniom, w tym śpiączce, wymagającej intensywnej opieki medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Cefuroxime TZF 1500 mg

cefuroksym, dializa otrzewnowa, drgawki, dysfagia, działanie toksyczne, encefalopatia, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdrgawkowe, napad padaczkowy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nerkowe, sól sodowa cefuroksymu, śpiączka, stężenie leku w surowicy, układ nerwowy, upośledzona funkcja nerek
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu sodowego wykazały korzystny profil tolerancji i brak istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Badania farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, a toksyczność po wielokrotnym podaniu była minimalna, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania również w dłuższych schematach terapeutycznych. Ocena genotoksyczności nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego, a badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej nie wskazały na ryzyko dla płodności, rozwoju zarodkowego i pourodzeniowego. Brak dedykowanych badań karcynogenności, jednak dostępne dane nie sugerują działania rakotwórczego. Preparat zawiera sód w ilości 40,65 mg na fiolkę 750 mg oraz 81,3 mg na fiolkę 1500 mg cefuroksymu, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu, np. z nadciśnieniem tętniczym czy chorobami sercowo-naczyniowymi.

Istotnym aspektem klinicznym jest wpływ cefuroksymu na aktywność enzymu gamma-glutamylotranspeptydazy (GGT), której hamowanie obserwowano w badaniach na szczurach. Efekt ten jest słabszy niż w przypadku innych cefalosporyn, jednak może mieć znaczenie przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych u leczonych pacjentów. Całościowa analiza danych przedklinicznych potwierdza bezpieczeństwo stosowania cefuroksymu, nie wykazując ryzyka farmakologicznego, toksycznego, genotoksycznego ani reprodukcyjnego, z wyjątkiem konieczności uwzględnienia potencjalnego wpływu na testy enzymatyczne w diagnostyce laboratoryjnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefuroxime TZF 1500 mg

aberracja chromosomowa, antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna, cefuroksym, cefuroksym sodowy, choroba sercowo-naczyniowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, karcynogeneza, karcynogenność, mutacja genowa, nadciśnienie tętnicze, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, uszkodzenie materiału genetycznego
Skład i postać leku
Cefuroxime TZF to preparat zawierający cefuroksym sodowy, dostępny w dawkach 750 mg i 1500 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Zawartość sodu wynosi odpowiednio 40,65 mg i 81,3 mg na fiolkę. Lek może być podawany domięśniowo (zawiesina) lub dożylnie (roztwór) z różnymi objętościami rozpuszczalnika, co wpływa na stężenie cefuroksymu: 216 mg/mL (domięśniowo) oraz 94-116 mg/mL (dożylnie). Roztwory przygotowuje się w szerokim zakresie rozpuszczalników, m.in. w wodzie do wstrzykiwań, roztworach chlorku sodu, glukozy, roztworach Ringera i innych, z zachowaniem pH 5,5-8,5. Po przygotowaniu roztwór powinien mieć barwę jasnożółtą do bursztynowej i być wolny od widocznych cząstek. Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, a okres ważności nieotwartej fiolki wynosi 3 lata w temperaturze poniżej 25°C, z ochroną przed światłem.

Stabilność fizykochemiczna roztworów cefuroksymu zależy od stężenia i rodzaju rozpuszczalnika: roztwory o stężeniu 100-250 mg/mL w wodzie do wstrzykiwań, roztworach chlorku sodu, glukozy, roztworach Ringera i innych są stabilne do 5 godzin w warunkach przechowywania. Roztwory w 5% ksylitolu nie wykazują stabilności. Należy unikać mieszania cefuroksymu z aminoglikozydami w jednej strzykawce lub pojemniku infuzyjnym ze względu na ryzyko inaktywacji. Zaleca się podawanie tych leków w różnych miejscach iniekcji. Roztwory cefuroksymu najlepiej zachowują trwałość w zakresie pH 5-7, dlatego nie należy stosować rozpuszczalników o pH powyżej 7,5, np. roztworu wodorowęglanu sodu. Cefuroxime TZF jest pakowany w fiolki z bezbarwnego szkła typu III z korkiem bromobutylowym i aluminiowym wieczkiem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Cefuroxime TZF 1500 mg

aminoglikozyd, cefuroksym, cefuroksym sodowy, heparyna, infuzja dożylna, mleczanowy roztwór Ringera, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór ksylitolu, roztwór lidokainy, roztwór Ringera, roztwór wodorowęglanu sodu, współczynnik przesuwu fazowego, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne
Specjalne ostrzeżenia
Cefuroksym, jako antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym zespołu Kounisa oraz zagrażających życiu ciężkich reakcji skórnych (SCAR) takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) i reakcja DRESS. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć wcześniejsze reakcje alergiczne na cefalosporyny lub inne beta-laktamy. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości lub reakcji skórnych, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania. Ponadto, stosowanie cefuroksymu w dużych dawkach wraz z lekami moczopędnymi (np. furosemidem) lub aminoglikozydami wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności.

Długotrwała terapia cefuroksymem może prowadzić do przerostu drobnoustrojów niewrażliwych, takich jak Candida, Enterococcus czy Clostridioides difficile, co może skutkować rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego. W przypadku biegunki podczas lub po terapii należy rozważyć przerwanie leczenia i wdrożenie leczenia przeciwko C. difficile, unikając leków hamujących perystaltykę. Cefuroksym nie jest wskazany do podania do przedniej komory oka ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych okulistycznych, takich jak obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki czy toksyczne uszkodzenie siatkówki. Lek może również wpływać na wyniki testów diagnostycznych (np. test Coombsa, testy z cyjanożelazianami), a zawartość sodu w dawkach 750 mg i 1500 mg wynosi odpowiednio 40,65 mg (2,03% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO) i 81,3 mg (4,06%), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi lub zaburzeniami czynności nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Cefuroxime TZF

antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, Candida, cefalosporyna, cefuroksym, ciężka niepożądana reakcja skórna, ciężka reakcja nadwrażliwości, Clostridioides difficile, Enterococcus, furosemid, heksokinaza, lek moczopędny, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych, niewydolność nerek, obrzęk plamki żółtej, obrzęk rogówki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, oksydaza glukozowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz tętnic wieńcowych, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki
Właściwości farmakodynamiczne
Cefuroxime TZF, cefalosporyna II generacji (kod ATC: J01DC02), jest stosowany do podawania ogólnego w dawkach 750 mg i 1500 mg jako proszek do roztworu do wstrzykiwań/infuzji. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z białkami PBP, co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej. Oporność na cefuroksym może wynikać z hydrolizy enzymatycznej przez beta-laktamazy (w tym ESBL i Amp-C), modyfikacji PBP, zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych oraz aktywnego usuwania leku przez pompy efflux. Szczepy oporne na inne cefalosporyny parenteralne i penicyliny mogą wykazywać również oporność na cefuroksym. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla cefuroksymu, np. dla Enterobacteriaceae ≤8 mg/L (wrażliwe) i >8 mg/L (oporne), dla Streptococcus pneumoniae ≤0,5 mg/L (wrażliwe) i >1 mg/L (oporne), a dla Haemophilus influenzae ≤1 mg/L (wrażliwe) i >2 mg/L (oporne). Dawkowanie 1,5 g trzy razy na dobę odnosi się do określonych wartości MIC i gatunków, a lokalne dane oporności są kluczowe dla skutecznej terapii.

Cefuroksym wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum bakterii tlenowych Gram-dodatnich (m.in. metycylino-wrażliwy Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae) oraz Gram-ujemnych (m.in. Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis). Ponadto działa na niektóre bakterie beztlenowe Gram-dodatnie i Gram-ujemne (np. Peptostreptococcus spp., Bacteroides spp.). Szczepy MRSA należy uznać za oporne na cefuroksym. W terapii ciężkich zakażeń cefuroksym może być stosowany w skojarzeniu z aminoglikozydami, co wykazuje działanie addytywne lub synergistyczne. Wskazane jest monitorowanie lokalnych wzorców oporności oraz konsultacje specjalistyczne w przypadku wzrostu oporności, zwłaszcza w ciężkich infekcjach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Cefuroxime TZF 1500 mg

antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa Gram-dodatnia, bakteria beztlenowa Gram-ujemna, bakteria tlenowa Gram-dodatnia, bakteria tlenowa Gram-ujemna, bariera przepuszczalności, beta-laktamaza, białko wiążące penicyliny, biosynteza peptydoglikanu, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym, działanie synergistyczne, enzym Amp-C, ESBL, gronkowiec, lek przeciwbakteryjny, liza komórki bakteryjnej, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność bakterii, oporność nabyta, oporność naturalna, paciorkowiec beta-hemolizujący, pompa efflux, stężenie graniczne, synteza bakteryjnej ściany komórkowej, terapia przeciwbakteryjna, wrażliwość drobnoustrojów, wrażliwość mikrobiologiczna, wrażliwość na metycylinę
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksym, antybiotyk z grupy cefalosporyn II generacji, wykazuje szybkie i liniowe farmakokinetyczne właściwości po podaniu pozajelitowym. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są w ciągu 15 minut po podaniu dożylnym (50 µg/mL dla dawki 750 mg i 100 µg/mL dla dawki 1500 mg) oraz w 30-60 minut po podaniu domięśniowym (27-35 µg/mL dla dawki 750 mg i 33-40 µg/mL dla dawki 1000 mg). Cefuroksym wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (33-50%), a jego objętość dystrybucji wynosi 9,3-15,8 L/1,73 m². Okres półtrwania leku to około 70 minut, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 114-170 mL/min/1,73 m² i wydalaniem 85-90% niezmienionego leku w moczu w ciągu 24 godzin, głównie w pierwszych 6 godzinach. Cefuroksym przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego w stanie zapalnym, co umożliwia skuteczne leczenie zakażeń ośrodkowego układu nerwowego.

Farmakokinetyka cefuroksymu nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, a u osób starszych z prawidłową funkcją nerek pozostaje zbliżona do parametrów u młodszych pacjentów, choć wymaga ostrożności ze względu na ryzyko upośledzenia czynności nerek. U noworodków okres półtrwania jest wydłużony, co wynika z niedojrzałości układów eliminacyjnych, natomiast u dzieci powyżej 3 tygodnia życia parametry normalizują się do wartości dorosłych. W przypadku znacznej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <20 mL/min) konieczna jest redukcja dawki, a cefuroksym jest usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Nie obserwuje się wpływu zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę leku. Kluczowym parametrem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym jest czas utrzymania stężenia wolnego leku powyżej MIC (%T>MIC), co warunkuje skuteczność terapeutyczną cefuroksymu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Cefuroxime TZF 1500 mg

bariera krew-mózg, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym sodowy, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens nerkowy, leczenie nerkozastępcze, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn śródmiąższowy, płyn stawowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wydolność nerek, wydzielanie cewkowe, zapalenie opon mózgowych
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Stosowanie cefuroksymu u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczegółowej analizy korzyści i ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu w ciąży są ograniczone, jednak badania na modelach zwierzęcych nie wykazały toksycznego wpływu na procesy reprodukcyjne. Cefuroksym przenika przez barierę łożyskową, osiągając terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i krwi pępowinowej po podaniu domięśniowym lub dożylnym, co może mieć znaczenie w leczeniu zakażeń wewnątrzmacicznych, ale także niesie potencjalne ryzyko dla płodu. W preparacie Cefuroxime TZF dawka 750 mg zawiera 40,65 mg sodu, a dawka 1500 mg – 81,3 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentek z koniecznością ograniczenia podaży sodu.

Cefuroksym przenika również do mleka matki w niewielkich ilościach, a przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się istotnych działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Niemniej jednak możliwe są działania niepożądane, takie jak biegunka czy zakażenia grzybicze błon śluzowych u dziecka, wynikające z zaburzenia mikroflory jelitowej. W przypadku konieczności leczenia matki karmiącej, lekarz powinien dokładnie ocenić korzyści i ryzyko, uwzględniając znaczenie karmienia naturalnego oraz ewentualną potrzebę przerwania karmienia lub modyfikacji terapii. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu cefuroksymu na płodność u ludzi, a badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na rozrodczość.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cefuroxime TZF 1500 mg

bariera łożyskowa, biegunka, cefuroksym, cefuroksym sodowy, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, flora jelitowa, karmienie piersią, krew pępowinowa, płyn owodniowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proces reprodukcyjny, równowaga mikrobiologiczna, schorzenie współistniejące, toksyczność, zakażenie grzybicze błon śluzowych, zakażenie wewnątrzmaciczne
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Cefuroxime TZF zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 750 mg i 1500 mg, podawany parenteralnie, nie posiada dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i farmakokinetycznego oraz zgłaszanych działań niepożądanych, ryzyko upośledzenia zdolności psychomotorycznych jest oceniane jako niewielkie. Niemniej jednak, możliwe działania niepożądane takie jak reakcje nadwrażliwości, bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz ogólne osłabienie mogą w indywidualnych przypadkach wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W praktyce klinicznej lekarz powinien przeprowadzić indywidualną ocenę ryzyka, uwzględniając stan zdrowia pacjenta, współistniejące schorzenia, interakcje lekowe, wiek oraz charakter wykonywanej pracy. Konieczne jest poinformowanie pacjenta o potencjalnym, choć niewielkim, ryzyku wpływu leku na zdolności psychomotoryczne oraz zalecenie obserwacji własnych reakcji po pierwszym podaniu. W przypadku wystąpienia objawów mogących zaburzać sprawność, pacjent powinien powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Dokumentacja medyczna powinna odnotować przekazanie tych informacji, co jest elementem dobrej praktyki klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Cefuroxime TZF 1500 mg

antybiotyk z grupy cefalosporyn, ból głowy, cefuroksym, cefuroksym sodowy, charakterystyka farmakodynamiczna, charakterystyka farmakokinetyczna, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, proces infekcyjny, profil działań niepożądanych, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, sprawność psychomotoryczna, terapia parenteralna, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawrót głowy
Wskazania do stosowania
Cefuroxime TZF to antybiotyk cefalosporynowy II generacji, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w dawkach 750 mg i 1500 mg, zawierający odpowiednio 40,65 mg i 81,3 mg sodu na fiolkę. Lek jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych u pacjentów od noworodków do dorosłych, w tym pozaszpitalnego zapalenia płuc, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłanych zakażeń dróg moczowych (w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek), zakażeń tkanek miękkich (zapalenie skóry, róża, zakażenia ran) oraz zakażeń jamy brzusznej. Cefuroksym jest również stosowany profilaktycznie w zakażeniach pooperacyjnych w obrębie przewodu pokarmowego, ortopedii, układu sercowo-naczyniowego i ginekologii, w tym po cesarskim cięciu.

Ze względu na ograniczoną aktywność wobec bakterii beztlenowych, w przypadku wysokiego ryzyka ich obecności zaleca się stosowanie cefuroksymu w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Preparat po rekonstytucji tworzy przezroczysty roztwór lub zawiesinę o barwie od jasnożółtej do bursztynowej, z pH w zakresie 5,5–8,5. Podczas terapii należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących stosowania antybiotyków, aby zapobiegać rozwojowi oporności bakteryjnej i zapewnić optymalną skuteczność leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Cefuroxime TZF 1500 mg

antybiotyk cefalosporynowy II generacji, bakterie beztlenowe, cefalosporyna, cesarskie cięcie, infekcja dolnych dróg oddechowych, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, operacja przewodu pokarmowego, operacja układu sercowo-naczyniowego, oporność bakterii, powikłane zakażenie dróg moczowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przeciwzakaźna, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, roztwór do wstrzykiwań, zabieg ortopedyczny, zakażenie bakteryjne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie miąższu płucnego, zapalenie tkanki podskórnej

Cefuroxime TZF Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1500 mg

Cefuroxime TZF
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1500 mg