Biofuroksym – Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań

Biofuroksym
Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg

Produkt leczniczy zawiera cefuroksym w postaci soli sodowej o stężeniu 250 mg, 500 mg lub 750 mg w fiolce proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Stosuje się go w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych, takich jak pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłane zakażenia dróg moczowych oraz zakażenia tkanek miękkich i jamy brzusznej. Jest również wykorzystywany profilaktycznie w zapobieganiu zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego, ortopedycznych, sercowo-naczyniowych i ginekologicznych. Lek może być stosowany u dorosłych oraz u dzieci, łącznie z noworodkami od urodzenia.

Pobierz ChPL PDF Biofuroksym – Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań – 250 mg

Rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

cefuroksym

Kategoria leku

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Biofuroksym (cefuroksym) jest dostępny w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg wynosi od 750 mg do 1,5 g co 8 godzin, podawane dożylnie lub domięśniowo, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia. W ciężkich zakażeniach stosuje się 750 mg co 6 godzin dożylnie. U dzieci <40 kg dawka wynosi 30-100 mg/kg mc./dobę, zwykle 60 mg/kg, podzielona na 2-4 dawki. Cefuroksym jest eliminowany głównie przez nerki, dlatego dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: przy klirensie <10 ml/min/1,73 m² dawka to 750 mg raz na dobę, przy 10-20 ml/min/1,73 m² – 750 mg dwa razy na dobę, a powyżej 20 ml/min/1,73 m² standardowe dawkowanie. U pacjentów hemodializowanych podaje się 750 mg po każdej dializie, a lek może być dodany do płynu dializacyjnego (250 mg/2 l). Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Biofuroksym można podawać dożylnie (wstrzyknięcie 3-5 minut, wlew kroplowy lub ciągła infuzja 30-60 minut) oraz domięśniowo. W profilaktyce chirurgicznej stosuje się dawkę 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z możliwością uzupełnienia dawkami 750 mg po 8 i 16 godzinach. Produkt zawiera sód (14 mg w dawce 250 mg, 28 mg w 500 mg i 42 mg w 750 mg), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Przed podaniem preparat należy odpowiednio przygotować zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego. Dawkowanie musi być dostosowane do masy ciała, wskazań klinicznych oraz funkcji nerek, aby uniknąć kumulacji i działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Biofuroksym 250 mg

cefuroksym, ciągła infuzja, dializa otrzewnowa, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka, hemodializa, hemofiltracja, klirens kreatyniny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wlew kroplowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej
Działania niepożądane
Biofuroksym, cefalosporynowy antybiotyk zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny u dorosłych i dzieci. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię, eozynofilię, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha) oraz przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) i bilirubiny. Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne, takie jak gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, a także poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Cefuroksym może powodować dodatni odczyn Coombs’a, co w bardzo rzadkich przypadkach prowadzi do niedokrwistości hemolitycznej.

Wśród działań niepożądanych o mniejszej częstości występowania znajdują się zakażenia grzybicze (Candida), nadmierny wzrost Clostridioides difficile prowadzący do rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, małopłytkowość, leukopenia, zapalenie naczyń skóry oraz zespół Kounisa. W miejscu podania domięśniowego częściej występuje ból, zwłaszcza przy wyższych dawkach, jednak nie wymaga to zwykle przerwania terapii. Biofuroksym zawiera sód (14 mg w fiolce 250 mg, 28 mg w 500 mg, 42 mg w 750 mg), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących bezpieczeństwo leków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Biofuroksym 250 mg

anafilaksja, antybiotyk cefalosporynowy, azot mocznikowy, bilirubina, ból w miejscu wstrzyknięcia, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, odczyn Coombsa, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Interakcje leku
Cefuroksym, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Probenecyd znacząco wydłuża wydalanie cefuroksymu i zwiększa jego maksymalne stężenie w surowicy, co czyni jednoczesne stosowanie niezalecanym. Wysokie dawki cefuroksymu stosowane u pacjentów przyjmujących diuretyki pętlowe (np. furosemid) lub aminoglikozydy wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. Ponadto, cefuroksym może zwiększać wartość INR u pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Warto również uwzględnić, że preparaty cefuroksymu zawierają sód w dawkach odpowiednio: 14 mg sodu w 250 mg, 28 mg w 500 mg oraz 42 mg w 750 mg, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.

Podczas terapii cefuroksymem należy mieć na uwadze możliwość fałszywych wyników oznaczeń glukozy we krwi lub osoczu, co może wpływać na interpretację badań laboratoryjnych; zaleca się stosowanie metod niewrażliwych na interferencje cefalosporyn. W przeciwieństwie do niektórych antybiotyków, cefuroksym nie wywołuje reakcji disulfiramopodobnej po spożyciu alkoholu, jednak ze względu na potencjalne opóźnienie zdrowienia, nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz zwiększone obciążenie wątroby, zaleca się unikanie alkoholu podczas terapii. Kompleksowa znajomość tych interakcji jest niezbędna do optymalizacji leczenia i minimalizacji ryzyka powikłań u pacjentów leczonych cefuroksymem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Biofuroksym 250 mg

antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, cefuroksym, dieta niskosodowa, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie nefrotoksyczne, funkcja nerek, furosemid, grupa metylotiotetrazolowa, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, lek nefrotoksyczny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametr krzepnięcia, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy, wydzielanie cewkowe
Profil bezpieczeństwa leku
Cefuroksym przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, co może potencjalnie wywołać u dziecka działania niepożądane takie jak biegunka czy zakażenia grzybicze błon śluzowych, dlatego zaleca się indywidualną ocenę korzyści i ryzyka dotyczących kontynuacji karmienia piersią. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zachowanie ostrożności i monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych lub diuretyków, ze względu na ryzyko kumulacji leku i potencjalnych działań niepożądanych. Dawkowanie cefuroksymu powinno być dostosowane do stopnia niewydolności nerek, gdyż lek jest głównie wydalany przez nerki.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, ponieważ cefuroksym nie ulega istotnym zmianom farmakokinetycznym w tej grupie. Nie stwierdzono wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów, choć brak jest dedykowanych badań w tym zakresie. Dokumentacja nie zawiera informacji dotyczących interakcji cefuroksymu z alkoholem, co wskazuje na brak danych w tym obszarze. W praktyce klinicznej należy więc zachować ostrożność i monitorować pacjentów indywidualnie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Biofuroksym 250 mg
Przeciwwskazania
Produkt leczniczy Biofuroksym, zawierający cefuroksym w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cefuroksym, inne antybiotyki cefalosporynowe oraz u osób z ciężką nadwrażliwością na beta-laktamowe antybiotyki, takie jak penicyliny, monobaktamy czy karbapenemy. Ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, szczególnie u pacjentów z historią anafilaksji, stosowanie Biofuroksymu jest bezwzględnie wykluczone. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego, a w przypadku wątpliwości rozważenie alternatywnych grup antybiotyków. W sytuacjach łagodnej nadwrażliwości na penicyliny, stosowanie cefuroksymu może być rozważone jedynie pod ścisłym nadzorem klinicznym, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Biofuroksym zawiera sód w ilościach odpowiednio 14 mg (250 mg), 28 mg (500 mg) oraz 42 mg (750 mg) na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami w spożyciu sodu, takimi jak ciężka niewydolność serca, nefropatia czy nadciśnienie wrażliwe na sód. W takich przypadkach szczególną uwagę należy zwrócić na sumaryczną dawkę sodu przy wielokrotnych podaniach leku. Podsumowując, bezpieczeństwo terapii Biofuroksymem wymaga starannej oceny przeciwwskazań alergicznych oraz uwzględnienia potencjalnych obciążeń sodem, co jest kluczowe dla optymalizacji leczenia i minimalizacji ryzyka powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Biofuroksym 250 mg

antybiotyk cefalosporynowy, Biofuroksym, cefuroksym, ciężka niewydolność serca, ciężka reakcja anafilaktyczna, karbapenem, monobaktam, nadciśnienie wrażliwe na sód, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na antybiotyk beta-laktamowy, nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe, nadwrażliwość na substancję czynną, nefropatia, penicylina, pierścień beta-laktamowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, wywiad alergologiczny
Przedawkowanie
Przedawkowanie cefuroksymu w postaci soli sodowej (Biofuroksym) stanowi poważne zagrożenie, szczególnie dla układu nerwowego, manifestujące się encefalopatią, drgawkami oraz śpiączką, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, u których brak modyfikacji dawkowania prowadzi do kumulacji leku i toksycznych stężeń. Biofuroksym zawiera sód, co dodatkowo może komplikować stan pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub niewydolnością nerek. Objawy neurologiczne wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i intensywnej opieki.

W leczeniu przedawkowania cefuroksymu kluczowe jest szybkie obniżenie stężenia leku w surowicy krwi, co można osiągnąć za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej. Obie metody skutecznie usuwają nadmiar leku, co pozwala na opanowanie objawów toksyczności. Równocześnie konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych pacjenta oraz wdrożenie leczenia objawowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których ryzyko toksyczności jest znacznie podwyższone.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Biofuroksym 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ocena bezpieczeństwa cefuroksymu w postaci soli sodowej (substancji czynnej Biofuroksymu) opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologii bezpieczeństwa potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy i oddechowy. W testach toksyczności po wielokrotnym podaniu nie stwierdzono toksyczności narządowej ani patologicznych zmian w narządach docelowych, co wskazuje na niski potencjał toksyczny przy stosowaniu przewlekłym. Cefuroksym nie wykazuje działania mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a także nie wpływa negatywnie na rozrodczość, płodność oraz rozwój prenatalny i postnatalny u zwierząt laboratoryjnych. Formalne badania rakotwórczości nie zostały przeprowadzone, jednak dostępne dane nie sugerują potencjału karcinogennego.

Interesującym aspektem jest hamowanie aktywności gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP) w moczu szczurów przez cefuroksym, choć efekt ten jest słabszy niż w przypadku innych cefalosporyn, co może mieć znaczenie kliniczne przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych. Biofuroksym w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg zawiera odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg sodu, co może być istotne u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu lub zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Podsumowując, profil bezpieczeństwa cefuroksymu jest korzystny, a potencjalne ryzyko związane z zawartością sodu należy uwzględnić w kontekście indywidualnej sytuacji klinicznej pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofuroksym 250 mg

antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna, cefuroksym, dieta niskosodowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gamma-glutamylotranspeptydaza, gospodarka wodno-elektrolitowa, narząd docelowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, sól sodowa, toksyczność narządowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozrodczość
Skład i postać leku
Biofuroksym to antybiotyk cefalosporynowy II generacji, zawierający cefuroksym sodowy, dostępny w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. Zawartość sodu w fiolkach wynosi odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg. Lek przeznaczony jest do podania parenteralnego – domięśniowego lub dożylnego (wstrzyknięcie lub infuzja), a stężenie cefuroksymu w roztworze zależy od dawki i drogi podania (np. 216 mg/ml dla domięśniowego i 116 mg/ml dla dożylnego podania). Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed podaniem, z zachowaniem zasad aseptyki i odpowiedniego doboru igły (max 0,8 mm średnicy). Po rozpuszczeniu roztwór jest stabilny do 24 godzin w temperaturze 2–8°C, a zmiana zabarwienia nie wpływa na skuteczność terapeutyczną.

Cefuroksym sodowy wykazuje kompatybilność z wieloma roztworami infuzyjnymi, takimi jak 0,9% NaCl, 5% glukoza, roztwory Ringera oraz z dodatkami jak heparyna (10 lub 50 j./ml) i chlorek potasu (10 lub 40 mEq/l), zachowując stabilność do 24 godzin w temperaturze pokojowej. Nie należy mieszać roztworów cefuroksymu z aminoglikozydami w jednej strzykawce ze względu na ryzyko inaktywacji. Roztwory powinny mieć pH w zakresie 5–7, dlatego nie stosuje się rozpuszczalników o pH >7,5 (np. roztwór wodorowęglanu sodu). Biofuroksym jest dostępny w fiolkach szklanych z gumowym korkiem, przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, z okresem ważności 2 lat. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Biofuroksym 250 mg

aminoglikozyd, antybiotyk cefalosporynowy, cefuroksym, chlorek potasu, chlorowodorek lidokainy, fosforan hydrokortyzonu, infuzja dożylna, mleczanowy roztwór Ringera, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie parenteralne, przesuw fazowy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól sodowa, wodorowęglan sodu, wstrzyknięcie dożylne
Specjalne ostrzeżenia
Biofuroksym, cefalosporynowy antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym zespołu Kounisa, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Przed terapią konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji na beta-laktamy. Zgłaszano również poważne reakcje skórne (SCARS) takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Wysokie dawki cefuroksymu stosowane z lekami moczopędnymi (np. furosemidem) lub aminoglikozydami mogą powodować nefrotoksyczność, szczególnie u osób starszych i z niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Długotrwała terapia może prowadzić do przerostu drobnoustrojów niewrażliwych, w tym Candida, Enterococcus i Clostridioides difficile, a także do rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, które wymaga przerwania leczenia i odpowiedniej terapii.

Cefuroksym nie jest skuteczny przeciwko bakteriom Gram-ujemnym niefermentującym (np. Pseudomonas spp., Acinetobacter spp.) i nie powinien być stosowany w tych zakażeniach. Lek może wpływać na wyniki testów diagnostycznych, powodując dodatni test Coombsa oraz fałszywe wyniki w testach glukozy opartych na redukcji związków miedzi; zaleca się stosowanie metod enzymatycznych (oksydaza glukozowa, heksokinaza). Biofuroksym nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka, gdyż takie zastosowanie może prowadzić do poważnych działań niepożądanych okulistycznych, w tym obrzęku i odwarstwienia siatkówki oraz zmętnienia rogówki. Produkt zawiera sód: dawki 250 mg, 500 mg i 750 mg zawierają odpowiednio 14 mg (0,7%), 28 mg (1,4%) i 42 mg (2,1%) sodu w odniesieniu do maksymalnej dobowej dawki sodu 2 g wg WHO, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Preparat podaje się po rekonstytucji, a całkowitą zawartość sodu należy uwzględnić także z rozcieńczalnika.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Biofuroksym

antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, bakterie Gram-ujemne niefermentujące, ciężka niepożądana reakcja skórna, Clostridioides difficile, enterokoki, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, furosemid, kandydoza, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, nadmierny wzrost drobnoustrojów, niewydolność nerek, obrzęk plamki żółtej, obrzęk rogówki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne uszkodzenie siatkówki, wywiad alergologiczny, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki
Właściwości farmakodynamiczne
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest cefalosporyną II generacji o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, działającą poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP). Oporność na cefuroksym może wynikać z mechanizmów takich jak hydroliza beta-laktamaz (w tym ESBL i AmpC), modyfikacja PBP, bariery przepuszczalności błony zewnętrznej oraz pompy efflux. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla cefuroksymu, np. ≤8 mg/l dla Enterobacteriaceae, ≤0,5 mg/l dla Streptococcus pneumoniae, ≤1 mg/l dla Haemophilus influenzae i ≤4 mg/l dla Moraxella catarrhalis, co umożliwia interpretację wrażliwości drobnoustrojów. Warto podkreślić, że szczepy produkujące ESBL mogą być klasyfikowane jako wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny III i IV generacji, jednak zaleca się identyfikację tych szczepów w celu optymalizacji terapii, zwłaszcza w regionach o wysokiej częstości oporności.

Cefuroksym wykazuje skuteczność in vitro wobec licznych patogenów tlenowych Gram-dodatnich (m.in. MSSA, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae) oraz Gram-ujemnych (Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Enterobacteriaceae takie jak Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis). Ponadto działa na beztlenowce Gram-dodatnie (Peptostreptococcus spp.) i Gram-ujemne (Fusobacterium spp., Bacteroides spp.). Nie wykazuje aktywności wobec MRSA, enterokoków, Acinetobacter spp., Pseudomonas aeruginosa, Clostridioides difficile, Bacteroides fragilis oraz bakterii atypowych (Chlamydia, Mycoplasma, Legionella). W terapii ciężkich zakażeń o mieszanej etiologii cefuroksym sodowy może być stosowany w skojarzeniu z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), co wykazuje działanie sumaryczne lub synergistyczne, zwiększając skuteczność leczenia patogenów potencjalnie opornych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Biofuroksym 250 mg

antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-ujemna, bariera przepuszczalności, beta-laktamaza, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, białko wiążące penicylinę, biosynteza peptydoglikanu, cefalosporyna drugiej generacji, cefalosporyna trzeciej generacji, cefuroksym, choroba legionistów, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwbakteryjne, enzym AmpC, hydroliza enzymatyczna, legionelloza, lek przeciwbakteryjny, liza komórki bakteryjnej, minimalne stężenie hamujące, modyfikacja miejsca docelowego, MRSA, oporność bakteryjna, plazmidowa AmpC, pompa efflux, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, synergizm antybiotyków, synteza ściany komórkowej, zakażenie dróg moczowo-płciowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie mieszane, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego
Właściwości farmakokinetyczne
Biofuroksym (cefuroksym sodowy) to cefalosporyna II generacji dostępna w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, podawana domięśniowo lub dożylnie. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenia w surowicy wynoszą 27-35 µg/ml (750 mg) i 33-40 µg/ml (1000 mg) osiągane w 30-60 minut, natomiast dożylne podanie 750 mg i 1500 mg daje stężenia odpowiednio około 50 µg/ml i 100 µg/ml już po 15 minutach. Cefuroksym wykazuje liniową farmakokinetykę z brakiem kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (33-50%) oraz objętość dystrybucji 9,3-15,8 l/1,73 m², co zapewnia dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym migdałków, zatok, kości, płynu opłucnowego, stawowego, żółci, plwociny oraz ciała szklistego. Cefuroksym przenika do OUN jedynie przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Lek nie ulega metabolizmowi, jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 70 minut i klirensem nerkowym 114-170 ml/min/1,73 m². W ciągu 24 godzin odzyskuje się 85-90% dawki w moczu, głównie w pierwszych 6 godzinach.

Farmakokinetyka cefuroksymu nie różni się istotnie między płciami ani u osób starszych z prawidłową funkcją nerek, jednak u pacjentów w podeszłym wieku z upośledzoną funkcją nerek konieczne jest dostosowanie dawki. U noworodków okres półtrwania jest wydłużony ze względu na niedojrzałość nerek, natomiast u niemowląt powyżej 3 tygodni i dzieci jest zbliżony do dorosłych (60-90 minut). U pacjentów z klirensem kreatyniny <20 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki, a podczas hemodializy i dializy otrzewnowej należy uwzględnić skuteczne usuwanie leku. Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na farmakokinetykę cefuroksymu, więc modyfikacja dawkowania nie jest wymagana. Kluczowym parametrem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym jest czas utrzymywania stężenia wolnego leku powyżej MIC (%T>MIC), co determinuje skuteczność terapeutyczną i schemat dawkowania. Zawartość sodu w fiolkach wynosi odpowiednio 14 mg (250 mg), 28 mg (500 mg) i 42 mg (750 mg).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Biofuroksym 250 mg

bariera krew-mózg, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym, dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens nerkowy, kumulacja leku, metabolizm leku, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przesączanie kłębuszkowe, sól sodowa, stężenie w surowicy krwi, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie cewkowe, zabieg nerkozastępczy, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zależność liniowa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Cefuroksym, dostępny w preparacie Biofuroksym (250 mg, 500 mg, 750 mg), jest antybiotykiem o udokumentowanym przenikaniu przez barierę łożyskową, osiągającym terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym oraz krwi pępowinowej po podaniu domięśniowym lub dożylnym. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone, dlatego decyzja o terapii powinna opierać się na ocenie stosunku korzyści do potencjalnego ryzyka dla płodu. Badania przedkliniczne nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję, jednak brak jednoznacznych danych u ludzi wymaga ostrożności. Cefuroksym przenika również do mleka matki w niewielkich ilościach, co może wiązać się z ryzykiem biegunki lub zakażeń grzybiczych u niemowląt, dlatego decyzja o kontynuacji karmienia piersią podczas terapii powinna być indywidualnie rozważona przez lekarza.

Biofuroksym zawiera sód, którego ilość wynosi odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg na fiolkę o dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, co jest istotne u pacjentek ciężarnych z nadciśnieniem tętniczym lub preeklampsją oraz u tych wymagających diety niskosodowej. Brak jednoznacznych danych klinicznych dotyczących wpływu cefuroksymu na płodność u ludzi podkreśla konieczność informowania pacjentek w wieku rozrodczym o potencjalnych niepewnościach. W praktyce klinicznej należy zatem uwzględnić zarówno farmakokinetyczne właściwości leku, jak i indywidualne czynniki ryzyka, podejmując decyzję o leczeniu cefuroksymem u kobiet ciężarnych, karmiących oraz planujących ciążę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Biofuroksym 250 mg

bariera łożyskowa, biegunka, Biofuroksym, cefuroksym, choroby układu sercowo-naczyniowego, dieta z ograniczeniem sodu, działanie niepożądane, krew pępowinowa, mikroflora naturalna, mleko kobiece, nadciśnienie, płyn owodniowy, preeklampsja, toksyczność, zakażenie grzybicze błon śluzowych, zdolności rozrodcze
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
W przypadku stosowania cefuroksymu (Biofuroksym) w postaci parenteralnej, brak jest dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Charakterystyka produktu leczniczego wskazuje jednak, że na podstawie profilu działań niepożądanych prawdopodobieństwo istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne jest małe. Lekarz powinien indywidualizować poradnictwo, uwzględniając wiek pacjenta, stan ogólny oraz możliwe interakcje farmakologiczne, a także edukować o konieczności zaprzestania prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy, senność czy zaburzenia widzenia. Dokumentacja medyczna powinna odnotowywać udzielone informacje, co ma znaczenie medyczno-prawne.

Biofuroksym dostępny jest w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg, z zawartością sodu odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg w fiolce. Niezależnie od dawki, wpływ leku na zdolności psychomotoryczne pozostaje mało prawdopodobny. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, zawodowi kierowcy, operatorzy maszyn oraz pacjenci przyjmujący leki działające na ośrodkowy układ nerwowy. Obowiązek informowania pacjenta o potencjalnym wpływie cefuroksymu na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn jest integralną częścią świadomej zgody na leczenie i powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb i trybu życia chorego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Biofuroksym 250 mg

antybiotyk, antybiotykoterapia, Biofuroksym, cefuroksym, dawkowanie cefuroksymu, działanie niepożądane, interakcja lekowa, ośrodkowy układ nerwowy, podanie parenteralne, postać farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, senność, świadoma zgoda pacjenta, zaburzenia koncentracji, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Wskazania do stosowania
Biofuroksym to antybiotyk cefalosporynowy II generacji, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg. Lek jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych, w tym pozaszpitalnego zapalenia płuc, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, powikłanych zakażeń dróg moczowych (w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek), zakażeń tkanek miękkich (zapalenie skóry, róża, zakażenia ran) oraz zakażeń jamy brzusznej. Biofuroksym jest również stosowany w profilaktyce zakażeń pooperacyjnych w chirurgii przewodu pokarmowego, ortopedii, kardiochirurgii i ginekologii. W przypadku infekcji o mieszanej etiologii, zwłaszcza z udziałem bakterii beztlenowych, zaleca się łączenie Biofuroksymu z lekami o aktywności przeciwbeztlenowej.

Podczas stosowania Biofuroksymu należy uwzględnić zawartość sodu w preparacie, wynoszącą odpowiednio 14 mg, 28 mg i 42 mg na fiolkę dla dawek 250 mg, 500 mg i 750 mg, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być oparta na aktualnych wytycznych dotyczących racjonalnej antybiotykoterapii, aby minimalizować ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej i zapewnić optymalną skuteczność terapii. Biofuroksym wykazuje skuteczność wobec typowych patogenów bakteryjnych odpowiedzialnych za wymienione zakażenia, co czyni go wartościowym narzędziem terapeutycznym w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Biofuroksym 250 mg

antybiotykooporność, bakterie beztlenowe, cefalosporyna II generacji, cefuroksym, cesarskie cięcie, infekcja dolnych dróg oddechowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłanie septyczne, pozaszpitalne zapalenie płuc, proszek do sporządzania roztworu, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, zakażenie bakteryjne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie pooperacyjne, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie miąższu płucnego, zapalenie tkanki podskórnej, zawiesina do wstrzykiwań

Biofuroksym Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg

Biofuroksym
Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg