Łokieć tenisisty
Łokieć tenisisty to zapalne schorzenie ścięgien mięśni przedramienia, objawiające się bólem zewnętrznej części łokcia i osłabieniem chwytu ręki. Choroba powstaje w wyniku powtarzalnego przeciążenia i mikrourazów, a leczenie opiera się głównie na odpoczynku, fizjoterapii z ćwiczeniami ekscentrycznymi oraz stosowaniu zimnych okładów i stabilizatorów. W celach farmakologicznych stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz, w razie potrzeby, iniekcje kortykosteroidowe. W przypadku braku poprawy po 6-12 miesiącach rozważane są metody zaawansowane, takie jak terapia osoczem bogatopłytkowym lub zabieg chirurgiczny.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalny stan ścięgien mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka (ECRB), wywołany powtarzalnym przeciążeniem lub mikrourazami. Objawia się bólem zlokalizowanym na bocznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia, osłabieniem chwytu oraz tkliwością przy przyczepie ścięgna. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym i wywiadzie, z ewentualnym wsparciem badań obrazowych (RTG, USG) w celu wykluczenia innych patologii. Leczenie zachowawcze, skuteczne u 80-95% pacjentów, obejmuje odpoczynek, fizjoterapię (w tym ćwiczenia ekscentryczne, masaż, terapię falami uderzeniowymi), stosowanie stabilizatorów (opaska przeciwsiłowa, stabilizator nadgarstka) oraz farmakoterapię z użyciem NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) i paracetamolu. Zimne okłady stosuje się przez 15-20 minut co 3-4 godziny, aby zmniejszyć stan zapalny i ból.
W przypadku braku poprawy po 6-12 miesiącach rozważa się zaawansowane metody leczenia, takie jak iniekcje osocza bogatopłytkowego (PRP) czy ESWT. Leczenie operacyjne, polegające na usunięciu zmienionej chorobowo tkanki ścięgnistej i reattachmencie zdrowego ścięgna, jest ostatecznością i cechuje się skutecznością 80-90%, choć może wiązać się z utratą siły mięśniowej. Kluczowa jest kompleksowa opieka pielęgniarska, obejmująca edukację pacjenta, monitorowanie bólu i funkcji ręki, instruktaż stosowania stabilizatorów oraz wsparcie w rehabilitacji i modyfikacji codziennych aktywności. Dzięki odpowiedniemu postępowaniu większość pacjentów odzyskuje pełną sprawność w ciągu 6-12 miesięcy bez konieczności interwencji chirurgicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
artroskopia, badanie fizykalne, badanie rentgenowskie, ćwiczenia ekscentryczne, ćwiczenia izometryczne, iniekcje kortykosteroidowe, krioterapia, łokieć tenisisty, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opaska przeciwsiłowa, osłabienie chwytu, parestezje, przyczep ścięgna, rehabilitacja, ścięgno, stabilizator nadgarstka, stan zapalny, sztywność stawu, terapia falami uderzeniowymi, terapia osoczem bogatopłytkowym, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zespół kanału nerwu łokciowego, zmiany zwyrodnieniowe stawu, zwyrodnienie ścięgna -
Diagnostyka i diagnoza
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie dotykające 1-3% populacji rocznie, głównie osoby w wieku 30-50 lat, charakteryzujące się bólem w okolicy bocznego nadkłykcia kości ramiennej, nasilającym się podczas aktywności angażujących mięśnie prostowników nadgarstka i palców. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z wykorzystaniem testów klinicznych takich jak test Cozensa (czułość 91%), test Millsa, test Maudsley’a (czułość około 70%) oraz ocenie siły chwytu (różnica 8% siły chwytu ma 80% czułości i 85% swoistości). Badania obrazowe, w tym RTG, USG i MRI, nie są rutynowo wymagane, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym. USG umożliwia dynamiczną ocenę ścięgien i wykrycie zmian zwyrodnieniowych, natomiast MRI pozwala na szczegółową ocenę tkanek miękkich i wykluczenie patologii szyjnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. łokieć golfisty, radikulopatię szyjną, zespoły uciskowe nerwów oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu łokciowego.
Rokowanie w łokciu tenisisty jest korzystne – około 89% pacjentów zgłasza zmniejszenie bólu po roku leczenia zachowawczego, które trwa zwykle 6-10 tygodni w przypadku wczesnej tendinozy, a w przewlekłych postaciach 3-6 miesięcy. Interwencja chirurgiczna jest wskazana jedynie w około 10% przypadków, gdy objawy utrzymują się pomimo 6-12 miesięcy leczenia zachowawczego. W diagnostyce pomocne są standaryzowane kwestionariusze, takie jak PRTEE (wyniki powyżej 54 punktów wskazują na ciężki ból i niepełnosprawność, poniżej 33 punktów na łagodny przebieg) oraz DASH. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia diagnostyka kliniczna umożliwiają skuteczne leczenie i zapobiegają przewlekłości schorzenia, co jest kluczowe dla zachowania funkcji kończyny górnej i jakości życia pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Diagnostyka i diagnoza
artroskopia, badanie przewodnictwa nerwowego, boczny nadkłykieć kości ramiennej, DASH, elektromiografia, lateral epicondylitis, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, neowaskularyzacja, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, PRTEE, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, tendinoza, ultrasonografia, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół nerwu międzykostnego tylnego -
Epidemiologia
Łokieć tenisisty (zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej) jest powszechną przyczyną bólu łokcia, z roczną zapadalnością wynoszącą 1-3% w populacji dorosłych, co odpowiada około 3,3-3,5 przypadkom na 1000 mieszkańców. Schorzenie najczęściej dotyka osoby w wieku 30-50 lat, z najwyższą zapadalnością w grupie 40-49 lat (10,2/1000 u kobiet i 7,8/1000 u mężczyzn), i częściej występuje w kończynie dominującej. Czynniki ryzyka obejmują prace manualne z powtarzalnymi ruchami nadgarstka i ramienia, palenie tytoniu, nadwagę, intensywne aktywności fizyczne oraz specyficzne czynniki u sportowców, takie jak nieprawidłowa technika uderzenia czy ciężka rakieta. Współistniejące schorzenia, takie jak patologie stożka rotatorów (OR 4,95) czy zespół cieśni nadgarstka (OR 1,50), oraz terapia doustnymi kortykosteroidami (OR 1,68) zwiększają ryzyko wystąpienia choroby.
Naturalny przebieg łokcia tenisisty jest zwykle korzystny, z samoistną poprawą u 80-90% pacjentów w ciągu 1-2 lat, a średni czas trwania epizodu wynosi 6-24 miesiące. Wskaźnik nawrotowości wynosi około 8,5% w ciągu 2 lat. Leczenie zachowawcze jest skuteczne w 80-95% przypadków, natomiast leczenie chirurgiczne, które dotyczy około 10% pacjentów z objawami trwającymi ponad 6 miesięcy, osiąga skuteczność na poziomie 80-90%. W diagnostyce i monitorowaniu zaleca się stosowanie kwestionariusza PTREE, gdzie wynik powyżej 54 punktów wskazuje na poważny ból i niepełnosprawność, a zmiana o 11 punktów lub 37% oznacza minimalną klinicznie istotną różnicę. W kontekście medycyny pracy istotne jest rozpoznanie i monitorowanie pracowników manualnych, u których częstość występowania sięga 21%, a także uwzględnienie czynników psychospołecznych wpływających na przebieg choroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Epidemiologia
badanie ultrasonograficzne, choroba de Quervaina, czynnik psychospołeczny, kortykosteroid doustny, lateral epicondylitis, leczenie chirurgiczne, leczenie nieoperacyjne, leczenie zachowawcze, łokieć tenisisty, minimalna klinicznie istotna różnica, nadzór zdrowotny, nawrotowość, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, zapadalność roczna, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, zespół cieśni nadgarstka -
Etiologia i przyczyny
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to tendinopatia ścięgien prostowników przedramienia, głównie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), przyczepiających się do bocznego nadkłykcia kości ramiennej. Patogeneza obejmuje mikrourazy, zwyrodnienie ścięgna, neowaskularyzację oraz brak typowych cech zapalnych, co klasyfikuje schorzenie jako proces zwyrodnieniowy (tendinoza). Objawia się bólem bocznej części łokcia, nasilającym się przy obciążeniu mięśni prostowników, np. podczas chwytania, podnoszenia ciężarów czy ruchów skrętnych nadgarstka. Czynniki ryzyka to wiek 30-50 lat (szczególnie po 40. roku życia), powtarzalne ruchy zawodowe (malarze, mechanicy, dentyści, praca przy komputerze), sporty rakietowe, otyłość (BMI ≥ 30), palenie tytoniu, cukrzyca, stosowanie doustnych kortykosteroidów oraz fluorochinolonów. Diagnostyka powinna uwzględniać ocenę biomechaniki, historię przeciążeń oraz ewentualne współistniejące schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego.
Profilaktyka i leczenie łokcia tenisisty opierają się na modyfikacji czynników ryzyka, poprawie techniki ruchów sportowych i zawodowych, ergonomii stanowiska pracy oraz wzmacnianiu mięśni barku, tułowia i przedramienia w celu zmniejszenia przeciążeń ścięgien. Kluczowe jest unikanie powtarzalnych, obciążających ruchów bez odpowiedniej regeneracji. W terapii stosuje się metody zachowawcze, takie jak fizjoterapia, ćwiczenia ekscentryczne, unieruchomienie, a w niektórych przypadkach iniekcje lub leczenie operacyjne. Kompleksowe podejście diagnostyczno-terapeutyczne, uwzględniające czynniki biomechaniczne, zawodowe i ogólnoustrojowe, jest niezbędne do skutecznego leczenia i zapobiegania nawrotom dolegliwości.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Etiologia i przyczyny
angiogeneza, boczny nadkłykieć kości ramiennej, dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, fluorochinolony, gen COL5A1, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, powtarzalne ruchy, reumatoidalne zapalenie stawów, ścięgno prostownika, stan zapalny, stożek rotatorów, tendinopatia, tendinoza, tenocyt, tkanka bliznowata, włókno kolagenowe, zespół cieśni nadgarstka -
Leczenie
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, wynikające z przeciążenia ścięgien mięśni przedramienia. Objawia się bólem i ograniczeniem funkcji kończyny górnej, a etiologia obejmuje mikrouszkodzenia ścięgien. W około 80-95% przypadków leczenie zachowawcze jest skuteczne i obejmuje odpoczynek, modyfikację aktywności, fizjoterapię (w tym ćwiczenia ekscentryczne wzmacniające i rozciągające mięśnie przedramienia), stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), okłady z lodu (15-20 minut kilka razy dziennie) oraz ortezy, takie jak opaska counterforce. Fizjoterapia może być wspomagana technikami manualnymi (ART, technika Graston, mobilizacja Mulligana), ultradźwiękami, terapią laserową i elektrostymulacją. W przypadku braku poprawy po 6-8 tygodniach rozważa się iniekcje kortykosteroidów, PRP, krwi autologicznej, proloterapię lub toksynę botulinową, a także zaawansowane metody jak terapia falą uderzeniową, fenestacja igłowa czy suche igłowanie.
Leczenie chirurgiczne jest wskazane jedynie w 5-10% przypadków opornych na leczenie zachowawcze trwające 6-12 miesięcy. Metody operacyjne obejmują klasyczną operację otwartą, artroskopię, procedurę F.A.S.T. oraz ultradźwiękową tenotomię (Tenex). Po zabiegu stosuje się unieruchomienie, a następnie rehabilitację z ćwiczeniami rozciągającymi i wzmacniającymi, z pełnym powrotem do aktywności po około 1-3 miesiącach. Czas gojenia łokcia tenisisty jest zmienny, zwykle wynosi 6-12 miesięcy, a skuteczność leczenia zależy od przestrzegania zaleceń terapeutycznych. Profilaktyka obejmuje wzmacnianie mięśni barku i przedramienia, unikanie przeciążeń, ergonomię pracy oraz prawidłową technikę ruchów, co jest kluczowe dla zapobiegania nawrotom schorzenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Leczenie
artroskopia, counterforce brace, ćwiczenia ekscentryczne, elektrostymulacja, ibuprofen, iniekcje kortykosteroidów, lateral epicondylitis, leczenie zachowawcze, leki przeciwzapalne, łokieć tenisisty, modyfikacja aktywności, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, osocze bogatopłytkowe, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, stabilizator nadgarstka, stan zapalny, suche igłowanie, technika Graston, TENS, terapia falą uderzeniową, terapia laserowa, toksyna botulinowa, ultradźwięki, zapalenie nadkłykcia bocznego -
Objawy
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to przewlekłe schorzenie zapalne i degeneracyjne ścięgien mięśni prostowników przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej, dotykające 1-3% populacji, głównie w wieku 30-50 lat. Objawia się bólem o charakterze ostrym lub palącym, nasilającym się podczas czynności obciążających staw łokciowy, takich jak uścisk dłoni, podnoszenie przedmiotów czy ruchy skrętne nadgarstka, a także osłabieniem siły chwytu. Ból lokalizuje się w okolicy nadkłykcia bocznego i może promieniować wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Przebieg choroby jest zwykle przewlekły, z fazami od łagodnego bólu po ból stały utrudniający codzienne funkcjonowanie. Rokowanie jest dobre – w 90% przypadków dochodzi do poprawy w ciągu 12 miesięcy, choć objawy mogą utrzymywać się od 6 do 24 miesięcy. Czynniki wpływające na czas rekonwalescencji to m.in. wiek pacjenta, intensywność aktywności oraz wczesne wdrożenie leczenia zachowawczego.
Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z kluczowym objawem bólu przy palpacji nadkłykcia bocznego oraz nasileniu bólu podczas rozciągania mięśni prostowników przedramienia. Różnicowanie obejmuje m.in. złamania, zapalenie stawu łokciowego, zespoły uciskowe nerwów oraz łokieć golfisty. Leczenie jest etapowe: w fazie ostrej (2-6 tygodni) stosuje się odpoczynek, zimne okłady i NLPZ; w fazie podostrej (6-12 tygodni) wprowadza się fizjoterapię, ćwiczenia wzmacniające i ortezy; w fazie przewlekłej (>3 miesiące) rozważa się iniekcje steroidowe lub osocze bogatopłytkowe. W opornych przypadkach po 6-12 miesiącach możliwe jest leczenie operacyjne, z sukcesem 80-90%, choć z ryzykiem osłabienia siły mięśniowej. Kluczowe dla zapobiegania nawrotom są ćwiczenia wzmacniające mięśnie nadgarstka i barku oraz modyfikacja techniki wykonywanych czynności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Objawy
badanie fizykalne, badanie obrazowe, bolesność uciskowa, degeneracja ścięgna, diagnostyka różnicowa, faza ostra, faza podostra, faza przewlekła, iniekcja steroidowa, leczenie operacyjne, lek przeciwzapalny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikrouszkodzenie ścięgna, nadkłykieć boczny, obrzęk, osłabienie chwytu, osocze bogatopłytkowe, sztywność stawu, tendinoza, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół uciskowy nerwu -
Patofizjologia i mechanizm
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie zwyrodnieniowe ścięgien prostowników przedramienia, szczególnie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), występujące najczęściej u osób w wieku 30-50 lat. Patogeneza opiera się na przeciążeniu i powtarzalnych mikrourazach enthesis, prowadzących do tendinozy angiofibroblastycznej, charakteryzującej się rozrostem tkanki ziarninowej, hiperplazją naczyniową, dezorganizacją włókien kolagenowych oraz obecnością kolagenu typu III zamiast typu I. Proces ten nie ma typowego charakteru zapalnego, co potwierdzają badania histopatologiczne. Czynniki ryzyka obejmują powtarzalne ruchy prostowania nadgarstka i odwracania przedramienia, nieprawidłową biomechanikę stawu łokciowego, wiek, słabość mięśni, zaburzenia unaczynienia oraz czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu. Ból jest wynikiem neowaskularyzacji, uwalniania mediatorów bólu, ucisku nerwów oraz zaburzeń neurogennych, co podkreśla wielowymiarowy charakter schorzenia obejmujący zmiany strukturalne ścięgna, dysfunkcję mięśni i zaburzenia przetwarzania bólu.
Diagnostyka opiera się na badaniach ultrasonograficznych i MRI, które uwidaczniają zmiany degeneracyjne ścięgna, oraz testach klinicznych (Thomsena, Mill’s, Cozen’a) i kwestionariuszach oceny bólu (np. PRTEE). Leczenie jest etapowe i dostosowane do stopnia zaawansowania: w fazie początkowej stosuje się odpoczynek, leki przeciwzapalne i fizykoterapię, w przewlekłej – iniekcje sterydowe, osocze bogatopłytkowe (PRP) lub kwas hialuronowy, a w opornych przypadkach interwencję chirurgiczną polegającą na usunięciu zmienionych tkanek i reattachmencie ścięgna. Rehabilitacja jest kluczowa i obejmuje terapię manualną, ćwiczenia wzmacniające i korekcję biomechaniki. Zrozumienie patofizjologii jako procesu degeneracyjnego, a nie zapalnego, oraz uwzględnienie aspektów neurobiologicznych bólu, jest niezbędne dla skutecznej terapii i zapobiegania nawrotom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Patofizjologia i mechanizm
dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, hiperplazja naczyniowa, kwas hialuronowy, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mediator zapalny, mikrouraz, neowaskularyzacja, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, PRP, siła koślawienia, tendinopatia, tendinoza, test Thomsena, włókno nerwowe, zapalenie nadkłykcia bocznego -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis) charakteryzuje się długotrwałym bólem bocznej strony stawu łokciowego, jednak naturalny przebieg choroby jest korzystny – około 90% pacjentów bez aktywnego leczenia doświadcza ustąpienia objawów w ciągu pierwszego roku. Prawdopodobieństwo remisji utrzymuje się na stałym poziomie niezależnie od czasu trwania dolegliwości przed obserwacją. Po roku od wystąpienia objawów ból i niepełnosprawność są minimalne, choć u około 20% pacjentów dolegliwości mają charakter przewlekły, a u 8,5% obserwuje się nawroty w ciągu 2 lat. Najważniejszym czynnikiem prognostycznym gorszego wyniku leczenia jest wysoki wynik w skali Pain Free Function Index (PFFI), wskazujący na znaczne ograniczenie funkcjonalne z powodu bólu, natomiast niski początkowy wynik w skali VAS koreluje z mniejszym nasileniem bólu w dalszej obserwacji.
W świetle danych klinicznych czas trwania objawów nie powinien być kryterium kwalifikacji do leczenia operacyjnego, gdyż nie wpływa negatywnie na rokowanie i nie uzasadnia interwencji o wątpliwej skuteczności. Decyzje terapeutyczne powinny opierać się na kompleksowej ocenie klinicznej, w tym na standaryzowanych kwestionariuszach Patient-Reported Outcome Measures (PROMs), takich jak qDASH, DASH, PRTEE oraz OES, które umożliwiają wiarygodne monitorowanie przebiegu choroby i efektywności leczenia. Podsumowując, łokieć tenisisty ma generalnie dobre rokowanie, a leczenie powinno być dostosowane do indywidualnego profilu funkcjonalnego pacjenta, a nie jedynie do czasu trwania objawów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
-
Zapobieganie i profilaktyka
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, wynikające z przeciążenia ścięgien i mięśni przedramienia. Profilaktyka opiera się na systematycznym wzmacnianiu mięśni przedramienia, nadgarstka, ręki oraz mięśni stabilizujących bark i łopatkę, w tym mięśni trapezowych i zębatych przednich. Zalecane są ćwiczenia zginania i prostowania nadgarstka co drugi dzień, ćwiczenia ekscentryczne stymulujące regenerację ścięgien oraz wzmacnianie chwytu i rotatorów barku. Kluczowe jest także regularne rozciąganie poprawiające elastyczność mięśni i zapobiegające ich nadmiernemu napięciu. Niewłaściwa technika ruchów, zwłaszcza w sportach rakietowych, znacząco zwiększa ryzyko rozwoju schorzenia, dlatego rekomenduje się stosowanie techniki angażującej całe ciało oraz konsultacje z trenerem w celu korekty ruchów.
W profilaktyce istotne jest także odpowiednie dopasowanie sprzętu sportowego i narzędzi pracy – rakiety o właściwej wadze i rozmiarze, niższe napięcie i miękkie struny, większe i wyściełane uchwyty oraz rękawice zmniejszające napięcie. Planowanie aktywności powinno uwzględniać unikanie powtarzalnych ruchów, stopniowe zwiększanie obciążenia, trening naprzemiennych grup mięśniowych oraz ergonomiczne dostosowanie stanowiska pracy. Wczesne rozpoznanie bólu (ocena powyżej 5/10) i zastosowanie zasady PRICE są kluczowe dla zapobiegania progresji choroby. Ortezy, takie jak opaski uciskowe czy stabilizatory z poduszką powietrzną, mogą wspomagać profilaktykę, jednak nie zastępują kompleksowego podejścia. Holistyczne działania, obejmujące wzmacnianie mięśni całego ciała, ergonomię i konsultacje fizjoterapeutyczne, znacząco redukują ryzyko rozwoju łokcia tenisisty u pacjentów zarówno sportowców, jak i osób wykonujących powtarzalne czynności zawodowe.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Łokieć tenisisty – Zapobieganie i profilaktyka
boczny nadkłykieć kości ramiennej, counterforce brace, ćwiczenie ekscentryczne, czynnik ryzyka, ergonomia stanowiska pracy, fizjoterapeuta, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, mięsień zębaty przedni, okład z lodu, opaska uciskowa, orteza łokciowa, pozycja neutralna, regeneracja ścięgna, stabilizacja łopatki, stabilizator łokcia, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, zasada PRICE