promieniowanie pozytonowe

Promieniowanie pozytonowe to zjawisko fizyczne polegające na emisji pozytonów, czyli antycząstek elektronów o dodatnim ładunku elektrycznym. Zachodzi ono w procesie rozpadu promieniotwórczego β+, podczas którego proton w jądrze atomowym przekształca się w neutron, emitując przy tym pozyton i neutrino elektronowe.

W medycynie promieniowanie pozytonowe ma kluczowe znaczenie w diagnostyce obrazowej, głównie w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). W badaniu PET pacjentowi podaje się radiofarmaceutyk zawierający izotop emitujący pozytony, które zderzając się z elektronami w tkankach ulegają anihilacji, co prowadzi do emisji dwóch fotonów gamma o energii 511 keV rozchodzących się pod kątem 180°. Detektory urządzenia PET rejestrują te fotony, umożliwiając rekonstrukcję obrazu aktywności metabolicznej tkanek.

Najpopularniejszymi izotopami stosowanymi w diagnostyce PET są: fluor-18 (18F), węgiel-11 (11C), azot-13 (13N) i tlen-15 (15O). Szczególnie powszechnie wykorzystywana jest 18F-fluorodeoksyglukoza (18F-FDG), analog glukozy znakowany fluorem-18, który pozwala na obrazowanie metabolizmu glukozy w organizmie, co ma szczególne znaczenie w diagnostyce onkologicznej, kardiologicznej i neurologicznej.

Promieniowanie pozytonowe podlega zasadom ochrony radiologicznej, a jego zastosowanie w medycynie wymaga zachowania odpowiednich procedur bezpieczeństwa zarówno dla pacjentów, jak i personelu medycznego pracującego z radiofarmaceutykami.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl