Dawkowanie i sposób podawania
Fluoroetylo-L-tyrozyna

Dawkowanie i sposób podania fluoroetylo-L-tyrozyny

Podawanie fluoroetylo-L-tyrozyny (18F), substancji aktywnej zawartej w produkcie leczniczym IASOglio, wymaga ścisłego przestrzegania protokołu dawkowania oraz sposobu podania. Należy zwrócić szczególną uwagę na specyfikę dawki w zależności od grupy pacjentów oraz parametry związane z samą procedurą diagnostyczną PET.¹

Dawkowanie u różnych grup pacjentów

Osoby dorosłe i w podeszłym wieku

U pacjentów dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, o masie ciała 70 kg, zalecana dawka aktywności fluoroetylo-L-tyrozyny (18F) wynosi od 180 do 250 MBq. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od masy ciała pacjenta, rodzaju wykorzystywanego aparatu, typu skanera PET/TK oraz wybranego trybu akwizycji obrazu. Produkt IASOglio podaje się w postaci bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego.²

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

W przypadku pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby konieczne jest szczególnie dokładne rozważenie dawki radioaktywności przeznaczonej do podania. Jest to spowodowane możliwością zwiększonego narażenia tych pacjentów na promieniowanie jonizujące, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki fluoroetylo-L-tyrozyny (18F).³

Dzieci i młodzież

Stosowanie fluoroetylo-L-tyrozyny (18F) u dzieci i młodzieży musi być poprzedzone wnikliwą analizą potrzeb klinicznych i dokładną oceną stosunku korzyści do ryzyka w tej szczególnej grupie pacjentów. Dawkowanie radioaktywności w populacji pediatrycznej można obliczyć zgodnie z wytycznymi karty dawkowania Europejskiego Stowarzyszenia Medycyny Nuklearnej (EANM). Dawkę dla dzieci i młodzieży ustala się przez pomnożenie aktywności bazowej przez odpowiedni współczynnik zależny od masy ciała pacjenta, zgodnie z przedstawioną tabelą dawkowania.⁴

Tabela dawkowania fluoroetylo-L-tyrozyny

⁵

Sposób podania fluoroetylo-L-tyrozyny

Fluoroetylo-L-tyrozyna (18F) w postaci produktu IASOglio przeznaczona jest do podania dożylnego. Produkt jest przygotowany do wielokrotnego dawkowania. Bezpośrednio przed wykonaniem wstrzyknięcia konieczny jest pomiar aktywności produktu IASOglio za pomocą aktywnościomierza (kalibratora dawki), co zapewnia podanie właściwej dawki radioaktywności.⁶

Szczególnie istotne jest, aby wstrzyknięcie fluoroetylo-L-tyrozyny (18F) przeprowadzić precyzyjnie do światła naczynia żylnego. Pozwala to uniknąć dwóch kluczowych problemów:⁷

• Napromieniowania tkanek okolicznych w wyniku wynaczynienia radioaktywnego produktu leczniczego
• Powstawania artefaktów na uzyskiwanych obrazach diagnostycznych, które mogą utrudniać właściwą interpretację badania PET

⁸

Protokół akwizycji obrazu

Po podaniu fluoroetylo-L-tyrozyny (18F) możliwe jest zastosowanie dwóch protokołów rejestracji obrazów w badaniu PET:⁹

• Protokół dynamiczny – akwizycja obrazów mózgu trwa 40 minut i rozpoczyna się natychmiast po dożylnym podaniu fluoroetylo-L-tyrozyny (18F)
• Protokół statyczny – pojedyncze, statyczne pozyskanie obrazów PET rozpoczyna się w przedziale 20-40 minut po dożylnym podaniu radiofarmaceutyku

¹⁰

Właściwości fizykochemiczne fluoroetylo-L-tyrozyny

Podczas stosowania fluoroetylo-L-tyrozyny (18F) należy mieć na uwadze, że substancja ta zawiera izotop fluoru (18F), który charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym 110 minut. Izotop ten ulega rozpadowi do stabilnego tlenu (18O), emitując promieniowanie pozytonowe o maksymalnej energii 634 keV, a następnie uwalniając fotonowe promieniowanie anihilacji o energii 511 keV. Produkt IASOglio, w którym zawarta jest fluoroetylo-L-tyrozyna (18F), występuje w stężeniu 2 GBq/ml (na dzień i godzinę odniesienia). Produkt jest dostarczany jako przezroczysty, bezbarwny lub jasnożółty roztwór o pH od 4,5 do 8,5.¹¹

Aktywność roztworu w każdej fiolce produktu IASOglio na dzień i godzinę kalibracji mieści się w zakresie od 0,4 GBq do 40 GBq. Jest to istotna informacja dla personelu medycznego wykonującego badanie PET z użyciem fluoroetylo-L-tyrozyny (18F), gdyż wpływa na obliczenie odpowiedniej dawki dla pacjenta oraz na planowanie procedury diagnostycznej.¹²