pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc

Pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc (PBP) to ostra infekcja miąższu płucnego nabyta poza środowiskiem szpitalnym, wywołana przez czynniki bakteryjne. Choroba ta dotyka pacjentów, którzy nie byli hospitalizowani w ciągu ostatnich 14 dni lub wystąpiła w ciągu pierwszych 48 godzin od przyjęcia do szpitala.

Główne patogeny odpowiedzialne za PBP to Streptococcus pneumoniae (pneumokok), Haemophilus influenzae, Mycoplasma pneumoniae, Chlamydophila pneumoniae oraz Legionella pneumophila. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 65 lat, choroby współistniejące (POChP, cukrzyca, niewydolność serca), palenie tytoniu oraz immunosupresję.

Objawy kliniczne PBP to gorączka, kaszel (często z odkrztuszaniem ropnej wydzieliny), duszność, ból opłucnowy oraz objawy ogólne jak osłabienie i bóle mięśniowe. W badaniu fizykalnym stwierdza się stłumienie odgłosu opukowego, trzeszczenia oraz niekiedy szmer oskrzelowy.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (leukocytoza, podwyższone CRP i prokalcytonina), badania mikrobiologiczne (posiew plwociny, hemokultury) oraz obrazowe (RTG klatki piersiowej). Ocena ciężkości zapalenia płuc przy pomocy skal (PSI, CURB-65) pomaga w decyzji o miejscu leczenia (ambulatoryjnie vs hospitalizacja).

Leczenie empiryczne powinno uwzględniać najbardziej prawdopodobne patogeny i lokalne dane dotyczące lekooporności. U pacjentów leczonych ambulatoryjnie stosuje się najczęściej amoksycylinę lub makrolidy, natomiast w przypadku hospitalizacji – cefalosporyny III generacji z makrolidem lub fluorochinolony respiracyjne. Czas trwania antybiotykoterapii wynosi zwykle 5-7 dni, z możliwością przedłużenia w cięższych przypadkach.

Powiązane wpisy

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl