Leksykon wskazań
na literę „C”

Wskazania na „C”, strona 9 z 10

• choroba Alzheimera o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego

  Choroba Alzheimera o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego to przewlekła, neurodegeneracyjna choroba charakteryzująca się postępującym upośledzeniem funkcji poznawczych, zachowania i zdolności wykonywania codziennych czynności. W tej fazie pacjenci wykazują znaczne zaburzenia pamięci, trudności w komunikacji, dezorientację oraz zmiany osobowości. Rozpoznanie opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniach neuropsychologicznych, obrazowaniu mózgu (MRI, PET) oraz wykluczeniu innych przyczyn otępienia.

• cystektomia

  Cystektomia jest zabiegiem chirurgicznym polegającym na całkowitym lub częściowym usunięciu pęcherza moczowego. Najczęstszym wskazaniem do przeprowadzenia cystektomii radykalnej jest inwazyjny rak pęcherza moczowego (naciekający mięśniówkę), który nie poddaje się leczeniu zachowawczemu. Inne wskazania obejmują zaawansowane nowotwory zlokalizowane w okolicy pęcherza, ciężkie przypadki śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego (zespół Hunnera) czy rozległe urazy pęcherza.

• chirurgia miazgi zęba

  Chirurgia miazgi zęba, znana również jako leczenie endodontyczne lub leczenie kanałowe, to procedura stomatologiczna przeprowadzana w przypadku infekcji lub nieodwracalnego zapalenia miazgi zębowej. Miazga to tkanka miękka znajdująca się wewnątrz zęba, zawierająca naczynia krwionośne, nerwy i tkanki łączne. Wskazania do chirurgii miazgi obejmują: głęboką próchnicę sięgającą miazgi, uraz zęba powodujący odsłonięcie miazgi, pęknięcie zęba oraz nieodwracalne zapalenie miazgi powodujące silny ból.

• chirurgia kości i błon śluzowych wymagająca ograniczenia przepływu krwi

  Chirurgia kości i błon śluzowych wymagająca ograniczenia przepływu krwi to specjalistyczne procedury zabiegowe, podczas których konieczna jest kontrola krwawienia dla zapewnienia odpowiedniej widoczności pola operacyjnego oraz ograniczenia utraty krwi. Wskazania do zastosowania środków ograniczających przepływ krwi mogą dotyczyć zabiegów w obrębie kości szczęki, żuchwy, zatok, a także przy zabiegach chirurgii szczękowo-twarzowej.

• choroba Alzheimera o dużym nasileniu

  Choroba Alzheimera o dużym nasileniu stanowi zaawansowane stadium postępującego schorzenia neurodegeneracyjnego, charakteryzującego się znacznym pogorszeniem funkcji poznawczych, pamięci oraz zdolności wykonywania codziennych czynności. Na tym etapie pacjenci wymagają całodobowej opieki, gdyż nie są w stanie samodzielnie funkcjonować. Zaawansowane stadium choroby Alzheimera cechuje się nasilonymi zaburzeniami pamięci, dezorientacją, brakiem rozpoznawania bliskich osób, trudnościami w komunikacji werbalnej oraz poważnymi zmianami osobowości i zachowania.

• czynnościowe krwawienie maciczne

  Czynnościowe krwawienie maciczne (CKM) to nieprawidłowe krwawienie z macicy niezwiązane z organiczną patologią, ciążą czy urazem. Najczęściej jest to skutek zaburzeń hormonalnych, które prowadzą do nieprawidłowego złuszczania endometrium. CKM występuje głównie u kobiet w okresie rozrodczym, szczególnie na początku (po menarche) i pod koniec (w okresie okołomenopauzalnym) zdolności reprodukcyjnej.

• ciężki stan skurczowy dróg oddechowych

  Ciężki stan skurczowy dróg oddechowych to zagrażające życiu zwężenie oskrzeli, charakteryzujące się intensywnym skurczem mięśni gładkich, obrzękiem śluzówki i nadmiernym wydzielaniem śluzu. Najczęściej występuje jako nasilenie objawów ciężkiej astmy oskrzelowej lub jako element reakcji anafilaktycznej. Stan ten objawia się znaczną dusznością, świszczącym oddechem, sinicą, tachykardią, wzmożonym wysiłkiem oddechowym oraz obniżeniem saturacji krwi tlenem poniżej 90%.

• czynnościowe krwawienie z macicy

  Czynnościowe krwawienie z macicy (CKM) to nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych, które nie jest związane z organiczną patologią narządu rodnego, ciążą czy stosowaniem leków hormonalnych. Występuje najczęściej u kobiet w okresie rozrodczym, szczególnie u nastolatek po menarche oraz u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Główną przyczyną CKM jest zaburzenie równowagi hormonalnej, prowadzące do nieprawidłowej proliferacji i złuszczania endometrium.

• czynnościowe krwawienie z macicy spowodowane zaburzeniem równowagi hormonalnej

  Czynnościowe krwawienie z macicy spowodowane zaburzeniem równowagi hormonalnej to stan chorobowy, w którym dochodzi do nieprawidłowych krwawień z dróg rodnych, niebędących miesiączką, wynikających z zaburzeń hormonalnych. Występuje najczęściej u nastolatek w okresie dojrzewania oraz u kobiet w okresie okołomenopauzalnym, kiedy to homeostaza hormonalna jest najbardziej niestabilna. Charakteryzuje się nieregularnymi, często obfitymi lub przedłużonymi krwawieniami, które nie są związane z patologią organiczną macicy.

• czynnościowe krwawienie z dróg rodnych

  Czynnościowe krwawienie z dróg rodnych (CKDR) to nieprawidłowe krwawienie z macicy niezwiązane z patologią anatomiczną, ciążą ani infekcją. Najczęściej wynika z zaburzeń hormonalnych prowadzących do nieprawidłowego złuszczania błony śluzowej macicy. Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn konsultacji ginekologicznych, szczególnie u nastolatek i kobiet w okresie okołomenopauzalnym.

• choroba Bürgera

  Choroba Bürgera (thromboangiitis obliterans) to rzadka choroba zapalna naczyń krwionośnych, która dotyka głównie małe i średnie naczynia kończyn, prowadząc do ich zwężenia, zakrzepicy i okluzji. Występuje najczęściej u młodych mężczyzn, zwłaszcza palaczy tytoniu, w wieku od 20 do 40 lat. Charakterystycznym objawem jest niedokrwienie kończyn, które objawia się bólem, zmianami troficznymi skóry, a w zaawansowanych stadiach – owrzodzeniami i martwicą tkanek.

• cukrzyca ciążowa

  Cukrzyca ciążowa (GDM – Gestational Diabetes Mellitus) to zaburzenie tolerancji węglowodanów, które pojawia się lub jest po raz pierwszy rozpoznawane w czasie ciąży. Występuje u około 3-7% ciężarnych kobiet, zazwyczaj w drugim lub trzecim trymestrze ciąży. Ryzyko jej wystąpienia zwiększają takie czynniki jak: nadwaga lub otyłość przed ciążą, wiek powyżej 35 lat, rodzinne występowanie cukrzycy typu 2, zespół policystycznych jajników, czy wcześniejsze urodzenie dziecka o masie ciała powyżej 4000g.

• cukrzyca matki

  Cukrzyca matki, nazywana również cukrzycą ciążową (GDM – Gestational Diabetes Mellitus), to zaburzenie metabolizmu glukozy, które rozwija się lub zostaje rozpoznane po raz pierwszy w okresie ciąży. Schorzenie to dotyczy ok. 3-20% wszystkich ciąż (w zależności od zastosowanych kryteriów diagnostycznych) i zwykle pojawia się w drugiej połowie ciąży, gdy wzrasta insulinooporność spowodowana działaniem hormonów łożyskowych.

• choroba nerek

  Choroba nerek to szerokie pojęcie obejmujące różne zaburzenia dotyczące struktury lub funkcji nerek. Najczęstszą formą przewlekłej choroby nerek (PChN) jest stopniowa utrata funkcji nerek postępująca przez miesiące lub lata. Główne przyczyny PChN to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby kłębuszków nerkowych, wielotorbielowatość nerek, choroby autoimmunologiczne czy nawracające infekcje układu moczowego.

• częste miesiączkowanie

  Częste miesiączkowanie (polimenorea) to zaburzenie cyklu miesiączkowego, w którym krwawienia występują częściej niż co 21 dni. Jest to stan, który może być spowodowany różnymi czynnikami, takimi jak zaburzenia hormonalne, choroby tarczycy, polipy lub mięśniaki macicy, endometrioza, choroby zapalne miednicy mniejszej, a także stres lub gwałtowna zmiana masy ciała. Częste miesiączkowanie może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza oraz znacząco obniżać jakość życia.

• ciężka bezsenność

  Ciężka bezsenność to przewlekłe zaburzenie snu charakteryzujące się utrzymującymi się trudnościami z zasypianiem, utrzymaniem snu lub przedwczesnym budzeniem się, mimo odpowiednich warunków do spania. W przypadku ciężkiej bezsenności problemy ze snem występują co najmniej trzy razy w tygodniu przez okres dłuższy niż trzy miesiące i prowadzą do znacznego pogorszenia funkcjonowania w ciągu dnia.

• choroba dróg moczowych

  Choroby dróg moczowych to szeroka grupa schorzeń obejmująca zakażenia układu moczowego (ZUM), kamicę nerkową, przerost gruczołu krokowego, a także stany zapalne i nowotwory. Najczęściej występującym schorzeniem są zakażenia dróg moczowych, dotykające około 150 milionów osób rocznie na całym świecie. ZUM częściej występują u kobiet ze względu na krótszą cewkę moczową, która ułatwia patogenom wniknięcie do układu moczowego.

• choroba zwyrodnieniowa tkanek okołostawowych

  Choroba zwyrodnieniowa tkanek okołostawowych, znana również jako osteoartroza (OA) lub choroba zwyrodnieniowa stawów, to przewlekły proces degeneracyjny, który dotyka nie tylko chrząstkę stawową, ale również wszystkie tkanki okołostawowe, w tym więzadła, torebkę stawową, błonę maziową i kość podchrzęstną. Zmiany te prowadzą do destrukcji chrząstki stawowej, tworzenia się osteofitów, przebudowy kości podchrzęstnej oraz stanów zapalnych błony maziowej.

• czynnościowe zaburzenie krążenia o typie krążenia hiperkinetycznego

  Czynnościowe zaburzenie krążenia o typie hiperkinetycznym to stan charakteryzujący się zwiększonym rzutem serca, tachykardią oraz obniżonym oporem obwodowym. Zaburzenie to najczęściej występuje u młodych, szczupłych osób, zwłaszcza kobiet, a także w sytuacjach zwiększonego stresu, w okresie rekonwalescencji po przebytych chorobach, przy niedoczynności tarczycy, a także u pacjentów z niedokrwistością.

• chłoniak u dorosłych

  Chłoniak u dorosłych to nowotwór złośliwy układu limfatycznego, który wywodzi się z limfocytów (komórek układu odpornościowego). Występuje głównie w dwóch głównych postaciach: chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) oraz chłoniaki nie-Hodgkinowskie (NHL). Wskazanie do leczenia chłoniaka u dorosłych pojawia się po diagnostyce potwierdzającej obecność nowotworu, obejmującej badania histopatologiczne, immunofenotypowanie, badania obrazowe (PET-CT, MRI) oraz ocenę stopnia zaawansowania choroby.

• choroba mięśnia sercowego

  Choroba mięśnia sercowego, zwana kardiomiopatią, to grupa schorzeń, które bezpośrednio wpływają na budowę i funkcję mięśnia sercowego, prowadząc do jego osłabienia i niewydolności. Wyróżniamy kilka podstawowych typów kardiomiopatii: rozstrzeniową (DCM), przerostową (HCM), restrykcyjną (RCM), arytmogenną prawej komory (ARVC) oraz niesklasyfikowaną. Kardiomiopatie mogą występować jako schorzenia pierwotne (idiopatyczne, genetyczne) lub wtórne (w przebiegu innych chorób, np. niedokrwiennej, zapalnej, toksycznej).

• ciąża powikłana nadciśnieniem

  Ciąża powikłana nadciśnieniem to stan, w którym u kobiety ciężarnej występuje podwyższone ciśnienie tętnicze krwi (>140/90 mmHg). Może to dotyczyć nadciśnienia przewlekłego (istniejącego przed ciążą), nadciśnienia ciążowego (pojawiającego się po 20. tygodniu ciąży bez białkomoczu) lub stanu przedrzucawkowego (nadciśnienie z białkomoczem). Stan ten występuje u około 5-10% wszystkich ciąż i stanowi jedno z najczęstszych powikłań ciąży.

• ciężka bradykardia

  Ciężka bradykardia to stan, w którym częstość akcji serca jest nieprawidłowo niska, zazwyczaj poniżej 40 uderzeń na minutę. Stan ten może prowadzić do niewystarczającego przepływu krwi do narządów, powodując zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie, duszność, a w skrajnych przypadkach wstrząs kardiogenny. Ciężka bradykardia może wystąpić w wyniku zaburzeń przewodzenia w sercu, choroby węzła zatokowego, bloku przedsionkowo-komorowego, działania niektórych leków, zaburzeń elektrolitowych czy niedoczynności tarczycy.

• ciężkie reumatoidalne zapalenie stawów

  Ciężkie reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się zapaleniem błony maziowej stawów, prowadzącym do postępującego uszkodzenia chrząstki stawowej i kości. W ciężkiej postaci RZS obserwujemy nasilone dolegliwości bólowe, znaczne ograniczenie ruchomości stawów, obrzęki, sztywność poranną trwającą ponad godzinę oraz wysokie parametry zapalne. Choroba może prowadzić do nieodwracalnych deformacji stawów i niepełnosprawności.

• ciężka zapalna choroba jelit

  Ciężka zapalna choroba jelit (IBD) to grupa przewlekłych stanów zapalnych przewodu pokarmowego, których głównymi postaciami są choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Choroba charakteryzuje się nawracającymi epizodami zaostrzeń i remisji, które mogą prowadzić do znacznego upośledzenia funkcji jelit, niedożywienia i poważnych powikłań, takich jak zwężenia, przetoki czy zwiększone ryzyko rozwoju raka jelita grubego.

• choroba organiczna

  Choroba organiczna to stan patologiczny, w którym dochodzi do strukturalnych zmian w obrębie narządów lub tkanek, prowadzących do zaburzenia ich funkcji. W przeciwieństwie do chorób czynnościowych, w chorobach organicznych można stwierdzić wyraźne zmiany morfologiczne w badaniach obrazowych, laboratoryjnych lub histopatologicznych. Choroby organiczne mogą dotyczyć każdego układu i narządu w organizmie, w tym układu nerwowego, układu krążenia, układu pokarmowego, układu oddechowego, czy układu moczowego.

• choroba o podłożu autoimmunologicznym

  Choroba o podłożu autoimmunologicznym to zaburzenie, w którym układ odpornościowy organizmu błędnie atakuje własne tkanki i narządy, nie rozpoznając ich jako „swoich”. W wyniku tego procesu dochodzi do przewlekłego stanu zapalnego i postępującego uszkodzenia zaatakowanych struktur. Choroby autoimmunologiczne mogą dotyczyć pojedynczego narządu (np. tarczycy w chorobie Hashimoto) lub mieć charakter układowy (np. toczeń rumieniowaty układowy).

• choroba zwyrodnieniowa stawów kolanowych

  Choroba zwyrodnieniowa stawów kolanowych (gonartoza) to postępujący proces degeneracyjny chrząstki stawowej, który prowadzi do uszkodzenia tkanek stawu oraz występowania przewlekłego bólu. Jest to najczęstsza choroba zwyrodnieniowa stawów, występująca szczególnie u osób po 50 roku życia, częściej u kobiet. Do głównych czynników ryzyka należą: nadwaga, urazy stawu kolanowego, nadmierne obciążenie stawów (np. u sportowców), predyspozycje genetyczne oraz nieprawidłowa biomechanika stawu.

• ciężkie zachowanie agresywne u dziecka z całościowym zaburzeniem rozwoju

  Ciężkie zachowanie agresywne u dziecka z całościowym zaburzeniem rozwoju stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne, wymagające kompleksowego podejścia. Całościowe zaburzenia rozwoju (CZR), obejmujące m.in. spektrum autyzmu, charakteryzują się trudnościami w komunikacji, interakcjach społecznych oraz stereotypowymi zachowaniami. Agresja w tym kontekście może przybierać formę autoagresji (samookaleczenia) lub agresji skierowanej na innych, i często wynika z frustracji komunikacyjnej, przeciążenia sensorycznego lub trudności adaptacyjnych.

• ciężkie zachowanie agresywne u dziecka z autyzmem

  Ciężkie zachowanie agresywne u dziecka z autyzmem stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne, które znacząco wpływa na funkcjonowanie pacjenta i jego rodziny. Agresja w spektrum autyzmu może przyjmować formę autoagresji (samookaleczania), agresji skierowanej na innych lub niszczenia przedmiotów. Zachowania te często wynikają z trudności komunikacyjnych, nadwrażliwości sensorycznej, frustracji, lęku lub współwystępujących zaburzeń psychicznych.

• ciężkie zachowania agresywne w całościowym zaburzeniu rozwoju

  Ciężkie zachowania agresywne w całościowym zaburzeniu rozwoju stanowią poważne wyzwanie terapeutyczne, występujące najczęściej u pacjentów ze spektrum autyzmu, zespołem Aspergera czy innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Agresja może być skierowana zarówno na siebie (autoagresja), jak i na otoczenie, i często wynika z trudności w komunikacji, nadwrażliwości sensorycznej, frustracji lub lęku. Zachowania te mogą manifestować się jako uderzanie, gryzienie, kopanie, niszczenie przedmiotów czy samookaleczanie.

• ciężkie zachowania agresywne w autyzmie

  Ciężkie zachowania agresywne w autyzmie stanowią poważne wyzwanie terapeutyczne zarówno dla klinicystów, jak i opiekunów osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD). Agresja w ASD może przyjmować formę autoagresji (samookaleczenia), agresji skierowanej na innych (uderzanie, kopanie, gryzienie) lub agresji wobec przedmiotów (niszczenie mienia). Zachowania te często wynikają z frustracji związanej z trudnościami komunikacyjnymi, nadwrażliwości sensorycznej, zmian w rutynie lub nieumiejętności wyrażania potrzeb.

• ciężkie ostre pobudzenie psychoruchowe w przebiegu zaburzeń psychotycznych

  Ciężkie ostre pobudzenie psychoruchowe w przebiegu zaburzeń psychotycznych to stan nagły, charakteryzujący się znacznym nasileniem aktywności ruchowej, pobudzeniem emocjonalnym, agresją słowną lub fizyczną, które wynikają z zaburzeń psychotycznych. Stan ten stanowi poważne zagrożenie zarówno dla pacjenta, jak i dla otoczenia, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

• czynna choroba zapalna jelit

  Czynna choroba zapalna jelit (inflammatory bowel disease, IBD) to przewlekłe schorzenie, charakteryzujące się nawracającym stanem zapalnym przewodu pokarmowego. Obejmuje głównie dwie jednostki chorobowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) oraz chorobę Leśniowskiego-Crohna (ChLC). Czynna postać IBD oznacza okres zaostrzenia objawów, takich jak biegunka (często z domieszką krwi), ból brzucha, utrata masy ciała, gorączka, zmęczenie oraz objawy pozajelitowe dotyczące stawów, skóry, oczu czy wątroby.

• czkawka

  Czkawka to mimowolne, gwałtowne skurcze przepony, które powodują nagłe wciągnięcie powietrza, po czym następuje natychmiastowe zamknięcie głośni, co wywołuje charakterystyczny dźwięk. Występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, zazwyczaj jako zjawisko przejściowe, które ustępuje samoistnie w ciągu kilku minut.

• choroba Bowena

  Choroba Bowena, znana również jako rak kolczystokomórkowy in situ, to przedinwazyjna postać raka skóry. Objawia się występowaniem pojedynczych, powoli rosnących, czerwonawych lub brązowawych, łuszczących się plam o nieregularnych brzegach. Najczęściej występuje na obszarach skóry narażonych na działanie promieni słonecznych, ale może pojawić się również na błonach śluzowych. Głównymi czynnikami ryzyka są długotrwała ekspozycja na promieniowanie UV, zakażenie HPV, osłabiony układ odpornościowy oraz narażenie na substancje toksyczne, takie jak arsen.

• chemioterapia choroby nowotworowej

  Chemioterapia choroby nowotworowej to metoda leczenia systemowego polegająca na stosowaniu leków cytostatycznych, które niszczą komórki nowotworowe lub hamują ich namnażanie. Jest stosowana jako leczenie samodzielne lub w skojarzeniu z innymi metodami terapeutycznymi (chirurgia, radioterapia, immunoterapia). Wskazania do chemioterapii obejmują leczenie radykalne (z zamiarem wyleczenia), paliatywne (w celu przedłużenia życia) oraz objawowe (dla poprawy jakości życia).

• choroba zrostowa po operacjach w obrębie miednicy mniejszej

  Choroba zrostowa po operacjach w obrębie miednicy mniejszej to powikłanie pooperacyjne, w którym dochodzi do tworzenia się patologicznych zrostów (adhezji) między tkankami i narządami miednicy. Zrosty powstają w wyniku procesu gojenia się tkanek po zabiegach chirurgicznych, takich jak histerektomia, usunięcie torbieli jajnika, operacje endometriozy czy cesarskie cięcie. Szacuje się, że do 90% pacjentek po operacjach ginekologicznych może rozwinąć jakiś stopień zrostów wewnątrzotrzewnowych.

• choroba wymagająca wstrzyknięć podspojówkowych

  Choroba wymagająca wstrzyknięć podspojówkowych to najczęściej ostre i przewlekłe stany zapalne przedniego odcinka oka, takie jak zapalenie błony naczyniowej, zapalenie twardówki, zapalenie tęczówki czy pooperacyjne stany zapalne. Iniekcje podspojówkowe są również stosowane w przypadku niektórych infekcji ocznych, alergicznego zapalenia spojówek opornego na leczenie zachowawcze oraz obrzęku plamki żółtej.

• ciężkie zapalenie skóry po nasłonecznieniu

  Ciężkie zapalenie skóry po nasłonecznieniu (fotodermatoza) to stan chorobowy wywołany nadmierną ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe. Objawia się ono intensywnym zaczerwienieniem, obrzękiem, pęcherzami, złuszczaniem naskórka oraz silnym bólem i pieczeniem skóry. W najcięższych przypadkach mogą wystąpić objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, dreszcze, nudności, bóle głowy, a nawet zaburzenia świadomości.

• ciężkie zmiany łuszczycowe

  Ciężkie zmiany łuszczycowe to zaawansowana postać przewlekłej choroby autoimmunologicznej skóry, charakteryzująca się występowaniem rozległych, czerwonych blaszek pokrytych srebrzystymi łuskami. Zmiany te zajmują zwykle ponad 10% powierzchni ciała (BSA >10%) lub cechują się wysokim wskaźnikiem PASI (Psoriasis Area and Severity Index) przekraczającym 10 punktów. Ciężkie zmiany często występują w obrębie skóry owłosionej głowy, tułowia, kończyn oraz okolic narządów płciowych i zgięć stawowych.

• COVID-19 wymagający tlenoterapii

  COVID-19 wymagający tlenoterapii to stan kliniczny, w którym pacjent z potwierdzoną infekcją SARS-CoV-2 doświadcza niewydolności oddechowej wymagającej suplementacji tlenem. Zazwyczaj taka sytuacja występuje, gdy saturacja krwi tlenem spada poniżej 94% lub gdy pacjent doświadcza duszności spoczynkowej. Tlenoterapia jest wskazana u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego przebiegu COVID-19, u których rozwija się śródmiąższowe zapalenie płuc prowadzące do hipoksemii.

• całoroczne alergiczne zapalenie spojówki

  Całoroczne alergiczne zapalenie spojówki to przewlekły stan chorobowy, w którym dochodzi do zapalenia spojówek oka w wyniku reakcji alergicznej na alergeny obecne w środowisku przez cały rok. W przeciwieństwie do sezonowego zapalenia spojówek, całoroczne zapalenie jest spowodowane ekspozycją na stale występujące alergeny, takie jak roztocza kurzu domowego, pleśnie, naskórek zwierząt, czy zanieczyszczenia powietrza. Typowe objawy obejmują świąd, zaczerwienienie, łzawienie, obrzęk powiek oraz uczucie ciała obcego w oku.

• choroba alergiczna oka

  Choroba alergiczna oka to grupa schorzeń zapalnych oka o podłożu alergicznym, które dotykają ok. 20% populacji ogólnej. Najczęściej spotykane są: sezonowe alergiczne zapalenie spojówek, całoroczne alergiczne zapalenie spojówek, wiosenne zapalenie rogówki i spojówek oraz atopowe zapalenie rogówki i spojówek. Objawy obejmują świąd, łzawienie, zaczerwienienie, obrzęk powiek, uczucie ciała obcego oraz nadwrażliwość na światło.

• choroba infekcyjna

  Choroba infekcyjna to schorzenie wywoływane przez patogeny, takie jak bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty lub priony. Rozwija się w wyniku interakcji między czynnikiem zakaźnym a układem odpornościowym gospodarza. Choroby infekcyjne mogą rozprzestrzeniać się różnymi drogami: przez kontakt bezpośredni, drogą kropelkową, poprzez skażoną wodę i żywność, czy za pośrednictwem wektorów (np. komarów, kleszczy).

• choroba skóry grzybiczego pochodzenia

  Choroby skóry grzybiczego pochodzenia (grzybice skóry) to grupa infekcji wywoływanych przez dermatofity, drożdżaki lub pleśnie. Najczęściej występują grzybice stóp, paznokci, pachwin, skóry gładkiej oraz owłosionej skóry głowy. Objawy różnią się w zależności od lokalizacji i patogenu, ale typowo obejmują zaczerwienienie, łuszczenie się skóry, świąd, pęcherzyki, grudki oraz niekiedy bolesne pęknięcia skóry.

• choroba skóry bakteryjnego pochodzenia

  Choroby skóry bakteryjnego pochodzenia to grupa schorzeń wywoływanych przez różne bakterie, które infekują skórę i tkanki podskórne. Najczęściej spotykane infekcje bakteryjne skóry to liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych, czyraki, ropnie, róża oraz cellulitis (zapalenie tkanki podskórnej). Główne patogeny odpowiedzialne za te schorzenia to Staphylococcus aureus oraz paciorkowce z grupy A (Streptococcus pyogenes).

• czerwonka bakteryjna

  Czerwonka bakteryjna (shigelloza) to ostra choroba zakaźna przewodu pokarmowego wywoływana przez bakterie z rodzaju Shigella. Główne objawy to biegunka z domieszką śluzu i krwi, silne bóle brzucha, gorączka oraz ogólne osłabienie. Choroba szerzy się drogą fekalno-oralną, najczęściej przez skażoną wodę i żywność lub bezpośredni kontakt z osobą zakażoną.

• ciężkie niepowikłane zakażenie dróg moczowych

  Ciężkie niepowikłane zakażenie dróg moczowych stanowi poważny stan kliniczny charakteryzujący się nasilonymi objawami infekcji układu moczowego bez obecności anatomicznych lub czynnościowych zaburzeń dróg moczowych. Występuje najczęściej u pacjentów, którzy nie mają strukturalnych ani neurologicznych chorób układu moczowego. Ciężki przebieg manifestuje się zwykle wysoką gorączką, znacznymi dolegliwościami bólowymi, dreszczami, nudnościami, wymiotami, a niekiedy objawami odwodnienia i ogólnego zatrucia organizmu.

• częstoskurcz okołowęzłowy

  Częstoskurcz okołowęzłowy (ang. junctional tachycardia) jest rodzajem arytmii nadkomorowej, w której impuls elektryczny generowany jest w okolicy węzła przedsionkowo-komorowego lub w pobliżu pęczka Hisa. Charakteryzuje się częstotliwością rytmu serca między 70 a 130 uderzeń na minutę, przy czym zazwyczaj mieści się w granicach 70-100 uderzeń/min. W zapisie EKG typowo obserwuje się wąskie zespoły QRS oraz często odwrócone załamki P, które mogą poprzedzać, nakładać się lub następować po zespole QRS.