czynnościowe krwawienie z macicy spowodowane zaburzeniem równowagi hormonalnej
Wskazanie

Czynnościowe krwawienie z macicy spowodowane zaburzeniem równowagi hormonalnej to stan chorobowy, w którym dochodzi do nieprawidłowych krwawień z dróg rodnych, niebędących miesiączką, wynikających z zaburzeń hormonalnych. Występuje najczęściej u nastolatek w okresie dojrzewania oraz u kobiet w okresie okołomenopauzalnym, kiedy to homeostaza hormonalna jest najbardziej niestabilna. Charakteryzuje się nieregularnymi, często obfitymi lub przedłużonymi krwawieniami, które nie są związane z patologią organiczną macicy.

W diagnostyce tego zaburzenia kluczowe jest wykluczenie przyczyn organicznych, takich jak mięśniaki, polipy czy nowotwory. Podstawą rozpoznania jest stwierdzenie braku owulacji i zaburzeń w wydzielaniu estrogenów i progesteronu, co prowadzi do nieprawidłowego rozrostu i złuszczania błony śluzowej macicy. W diagnostyce wykorzystuje się badania hormonalne, USG narządu rodnego oraz czasem biopsję endometrium.

W leczeniu czynnościowych krwawień z macicy stosuje się przede wszystkim preparaty hormonalne. W przypadkach ostrych, obfitych krwawień podaje się doustne preparaty estrogenowo-progestagenowe w zwiększonych dawkach (np. Microgynon, Diane-35, Yasmin). Przy długotrwałym leczeniu stosuje się mniejsze dawki leków hormonalnych (Belara, Novynette, Cilest) lub wkładki wewnątrzmaciczne uwalniające lewonorgestrel (Mirena). W przypadkach gdy przeciwwskazane jest leczenie hormonalne, można zastosować leki hamujące fibrynolizę jak kwas traneksamowy (Exacyl) czy etamsylat (Cyclonamine).

Największe trudności w leczeniu pacjentek z czynnościowym krwawieniem z macicy dotyczą przypadków opornych na standardową terapię hormonalną. Problematyczne bywa także leczenie nastolatek, u których długotrwała terapia hormonalna może wzbudzać obawy dotyczące wpływu na rozwój organizmu. Dodatkowo, u kobiet z przeciwwskazaniami do terapii estrogenowej (np. z wywiadem zakrzepowo-zatorowym), opcje terapeutyczne są ograniczone. Innym wyzwaniem jest leczenie pacjentek, u których występuje znaczna niedokrwistość w wyniku przedłużających się krwawień, wymagająca często suplementacji żelaza lub w skrajnych przypadkach transfuzji krwi.

W przypadkach nawracających, niepoddających się leczeniu farmakologicznemu, szczególnie u kobiet, które zakończyły już plany rozrodcze, rozważa się leczenie chirurgiczne – od ablacji endometrium po histerektomię. Kluczowe jest indywidualne dostosowanie terapii do wieku pacjentki, nasilenia objawów oraz planów prokreacyjnych.