czynnościowe krwawienie z macicy
Wskazanie

Czynnościowe krwawienie z macicy (CKM) to nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych, które nie jest związane z organiczną patologią narządu rodnego, ciążą czy stosowaniem leków hormonalnych. Występuje najczęściej u kobiet w okresie rozrodczym, szczególnie u nastolatek po menarche oraz u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Główną przyczyną CKM jest zaburzenie równowagi hormonalnej, prowadzące do nieprawidłowej proliferacji i złuszczania endometrium.

Diagnostyka CKM opiera się na wykluczeniu organicznych przyczyn krwawienia, takich jak mięśniaki macicy, polipy endometrium, nowotwory czy ciąża. W tym celu wykonuje się badanie ginekologiczne, USG przezpochwowe, a czasem histeroskopię z biopsją endometrium. Istotne jest również wykluczenie zaburzeń krzepnięcia krwi, chorób tarczycy oraz innych zaburzeń endokrynologicznych, które mogą objawiać się nieprawidłowymi krwawieniami.

W leczeniu czynnościowych krwawień z macicy stosuje się farmakoterapię hormonalną. W przypadku intensywnych krwawień w pierwszej kolejności podaje się preparaty zawierające estrogeny i progestageny, np. Microgynon, Feminella, Diane-35, Yasmin. W przypadku mniej nasilonych krwawień można zastosować preparaty progestagenowe, takie jak Lutein, Luteina, Duphaston czy Orgametril. U kobiet nieplanujących ciąży skuteczne są tabletki antykoncepcyjne, które regulują cykl miesiączkowy.

W przypadku ostrych, obfitych krwawień prowadzących do anemizacji pacjentki stosuje się leki hemostatyczne, takie jak Exacyl (kwas traneksamowy) czy Dicynone (etamsylat). W sytuacjach nawracających, opornych na leczenie farmakologiczne krwawień, szczególnie u kobiet nieplanujących ciąży, można zastosować wkładkę wewnątrzmaciczną uwalniającą lewonorgestrel (Mirena) lub rozważyć ablację endometrium.

Największe trudności w leczeniu czynnościowych krwawień z macicy wiążą się z właściwą diagnostyką różnicową i wykluczeniem organicznych przyczyn krwawienia. Wyzwaniem może być również indywidualizacja terapii hormonalnej, ponieważ reakcja pacjentek na poszczególne preparaty bywa różna. U pacjentek z przeciwwskazaniami do terapii hormonalnej (np. z historią zakrzepicy żył głębokich, chorobami wątroby, rakiem hormonozależnym) opcje terapeutyczne są ograniczone. Długotrwałe, nieleczone CKM może prowadzić do niedokrwistości, obniżenia jakości życia oraz problemów z płodnością, dlatego istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia.