ciężka bezsenność
Wskazanie

Ciężka bezsenność to przewlekłe zaburzenie snu charakteryzujące się utrzymującymi się trudnościami z zasypianiem, utrzymaniem snu lub przedwczesnym budzeniem się, mimo odpowiednich warunków do spania. W przypadku ciężkiej bezsenności problemy ze snem występują co najmniej trzy razy w tygodniu przez okres dłuższy niż trzy miesiące i prowadzą do znacznego pogorszenia funkcjonowania w ciągu dnia.

W farmakoterapii ciężkiej bezsenności stosuje się kilka grup leków. Najczęściej używane są benzodiazepiny (np. Estazolam, Nitrazepam) oraz leki-Z (np. Zolpidem – Stilnox, Hypnogen; Zopiklon – Imovane, Dobroson). W przypadkach opornych na leczenie można zastosować leki przeciwdepresyjne o działaniu sedatywnym (np. Miansec, Remeron, Trittico) lub małe dawki leków przeciwpsychotycznych (np. Kwetiapina – Ketrel, Bonogren). Coraz większą popularność zyskują także melatonina (Melatonina LEK-AM, Circadin) oraz leki zawierające doksylaminę (Dormidina).

Najpoważniejsze trudności w leczeniu ciężkiej bezsenności obejmują ryzyko uzależnienia od benzodiazepin i leków-Z przy długotrwałym stosowaniu. Problem stanowi również zjawisko tolerancji, kiedy pacjent potrzebuje coraz większych dawek leku dla uzyskania tego samego efektu terapeutycznego. Wielu pacjentów doświadcza także efektu odbicia (nasilenie objawów bezsenności po odstawieniu leku) oraz działań niepożądanych, takich jak senność w ciągu dnia, zaburzenia pamięci czy ryzyko upadków, szczególnie u osób starszych.

W leczeniu ciężkiej bezsenności kluczowe jest równoczesne stosowanie terapii poznawczo-behawioralnej ukierunkowanej na bezsenność (CBT-I), która w długoterminowej perspektywie przynosi lepsze efekty niż sama farmakoterapia. Istotne jest również wykluczenie organicznych przyczyn bezsenności, takich jak bezdech senny, zespół niespokojnych nóg czy zaburzenia psychiczne, które mogą wymagać odmiennego podejścia terapeutycznego.