ciężkie niepowikłane zakażenie dróg moczowych
Wskazanie

Ciężkie niepowikłane zakażenie dróg moczowych stanowi poważny stan kliniczny charakteryzujący się nasilonymi objawami infekcji układu moczowego bez obecności anatomicznych lub czynnościowych zaburzeń dróg moczowych. Występuje najczęściej u pacjentów, którzy nie mają strukturalnych ani neurologicznych chorób układu moczowego. Ciężki przebieg manifestuje się zwykle wysoką gorączką, znacznymi dolegliwościami bólowymi, dreszczami, nudnościami, wymiotami, a niekiedy objawami odwodnienia i ogólnego zatrucia organizmu.

W leczeniu ciężkich niepowikłanych zakażeń dróg moczowych stosuje się antybiotykoterapię empiryczną, którą następnie modyfikuje się na podstawie antybiogramu. W Polsce najczęściej stosowanymi lekami są: fluorochinolony (Cipronex, Proxacin, Floxamic), cefalosporyny III generacji (Biotaksym, Ceftriaxon, Tarcefoksym), aminoglikozydy (Gentamycin WZF, Tobramycin WZF) oraz karbapenemy (Meronem, Invanz) w przypadkach szczególnie ciężkich. W terapii sekwencyjnej po poprawie stanu pacjenta przechodzi się na leki doustne, takie jak Cipronex, Zinnat czy Furaginum.

Największe trudności w leczeniu ciężkich niepowikłanych zakażeń dróg moczowych wiążą się z narastającą opornością bakterii na antybiotyki, szczególnie wśród szczepów E. coli wytwarzających beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Dodatkowym wyzwaniem jest właściwe nawodnienie pacjenta, kontrola parametrów nerkowych oraz zapobieganie rozwojowi sepsy. Istotny problem stanowi również ryzyko nawrotów, które wymaga odpowiedniej profilaktyki i edukacji pacjenta w zakresie czynników ryzyka. U części pacjentów pierwotnie niepowikłane zakażenie może ujawnić wcześniej niezdiagnozowane schorzenia układu moczowego, co wymaga przeprowadzenia dodatkowej diagnostyki po ustąpieniu ostrej fazy choroby.