choroba organiczna
Wskazanie

Choroba organiczna to stan patologiczny, w którym dochodzi do strukturalnych zmian w obrębie narządów lub tkanek, prowadzących do zaburzenia ich funkcji. W przeciwieństwie do chorób czynnościowych, w chorobach organicznych można stwierdzić wyraźne zmiany morfologiczne w badaniach obrazowych, laboratoryjnych lub histopatologicznych. Choroby organiczne mogą dotyczyć każdego układu i narządu w organizmie, w tym układu nerwowego, układu krążenia, układu pokarmowego, układu oddechowego, czy układu moczowego.

Leczenie chorób organicznych jest ściśle uzależnione od rodzaju schorzenia i zajętego narządu. W zależności od diagnozowanej choroby, stosuje się różne grupy leków. W chorobach organicznych układu krążenia wykorzystuje się np. Betaloc ZOK, Bisocard, Nebilet (beta-blokery), Prestarium, Tritace, Gopten (inhibitory ACE), czy Amlozek, Norvasc (blokery kanału wapniowego). W chorobach organicznych układu pokarmowego stosuje się m.in. Controloc, Nolpaza, Pantopraz (inhibitory pompy protonowej), Ursopol, Proursan (kwas ursodeoksycholowy) czy Xifaxan (ryfaksymina).

W przypadku chorób organicznych układu nerwowego stosuje się leki takie jak Tegretol, Neurotop (karbamazepina), Keppra (lewetyracetam), Asentra, Seroxat (SSRI), czy Madopar, Sinemet (lewodopa z inhibitorem dekarboksylazy). W chorobach organicznych układu oddechowego wykorzystuje się m.in. Seretide, Symbicort (kombinacje steroidów wziewnych z długo działającymi beta-mimetykami), Spiriva (tiotropium) czy Pulmicort (budezonid).

Największym wyzwaniem w leczeniu chorób organicznych jest często ich nieodwracalny charakter, szczególnie w zaawansowanych stadiach. Trudnością terapeutyczną bywa też konieczność długotrwałego, nierzadko dożywotniego leczenia, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych leków oraz problemem z przestrzeganiem zaleceń przez pacjentów. Dodatkowo, wiele chorób organicznych ma charakter postępujący, co wymaga regularnej modyfikacji schematów leczenia. Istotnym problemem jest również współwystępowanie kilku chorób organicznych u jednego pacjenta, co zwiększa ryzyko interakcji lekowych i komplikuje proces terapeutyczny.