zaburzenie nerwicowe
Wskazanie

Zaburzenia nerwicowe (nerwice) to grupa zaburzeń psychicznych charakteryzujących się występowaniem uporczywych objawów lękowych, somatycznych i poznawczych, które nie są związane z chorobami somatycznymi ani psychotycznymi. Najczęściej występujące nerwice to zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenia lękowe z napadami paniki, fobie specyficzne, fobia społeczna oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Objawy obejmują nadmierny lęk, napięcie psychiczne, zaburzenia snu, drażliwość, trudności z koncentracją oraz objawy somatyczne jak kołatanie serca, duszność czy zawroty głowy.

W farmakoterapii zaburzeń nerwicowych stosuje się przede wszystkim leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny), takie jak: Bioxetin (escitalopram), Seroxat (paroksetyna), Zoloft (sertralina), Prozac (fluoksetyna). W leczeniu krótkoterminowym wykorzystuje się benzodiazepiny, np. Xanax (alprazolam), Relanium (diazepam), Lorafen (lorazepam), jednak ze względu na ryzyko uzależnienia nie zaleca się ich długotrwałego stosowania. W niektórych przypadkach pomocne są także leki przeciwlękowe nowej generacji jak Buspar (buspiron) czy pregabalina (Lyrica).

Największe trudności w leczeniu zaburzeń nerwicowych to przede wszystkim problem z długotrwałą współpracą pacjenta – leczenie wymaga regularnego przyjmowania leków przez dłuższy czas, a efekty terapeutyczne leków przeciwdepresyjnych pojawiają się dopiero po 2-4 tygodniach stosowania. Dodatkowo, pacjenci często samowolnie przerywają leczenie po ustąpieniu objawów lub z powodu działań niepożądanych leków. Istotnym wyzwaniem jest także ryzyko uzależnienia od benzodiazepin przy dłuższym stosowaniu oraz lęk pacjentów przed stygmatyzacją związaną z chorobą psychiczną. Skuteczne leczenie wymaga zwykle połączenia farmakoterapii z psychoterapią, głównie poznawczo-behawioralną, która uczy pacjenta radzenia sobie z objawami i zmienia wzorce myślenia podtrzymujące zaburzenie.