Leksykon wskazań

Wskazania, strona 63 z 169

• krwawienie przedporodowe

  Krwawienie przedporodowe to każde krwawienie z dróg rodnych występujące po 20. tygodniu ciąży, a przed porodem. Jest to stan potencjalnie zagrażający życiu zarówno matki jak i dziecka, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Najczęstszymi przyczynami krwawień przedporodowych są łożysko przodujące, przedwczesne oddzielenie łożyska prawidłowo usadowionego, pęknięcie naczyń łożyskowych czy uszkodzenia szyjki macicy.

• ból po szczepieniu

  Ból po szczepieniu jest powszechnym działaniem niepożądanym, występującym u wielu pacjentów po podaniu szczepionek. Najczęściej dotyczy miejsca wkłucia, gdzie może pojawić się zaczerwienienie, obrzęk i bolesność uciskowa. Ból ten jest wynikiem reakcji układu immunologicznego i miejscowego stanu zapalnego, który stanowi naturalną odpowiedź organizmu na antygeny zawarte w szczepionce.

• stany skurczowe dróg żółciowych

  Stany skurczowe dróg żółciowych to zaburzenia polegające na nadmiernym i bolesnym skurczu mięśni gładkich dróg żółciowych, co powoduje silny ból w prawym podżebrzu, często promieniujący do pleców lub prawej łopatki. Schorzenie to najczęściej występuje u pacjentów z kamicą żółciową, zapaleniem dróg żółciowych lub pęcherzyka żółciowego, po spożyciu obfitego, tłustego posiłku lub w sytuacjach stresowych.

• zaburzenie nerwowe

  Zaburzenia nerwowe to szeroka kategoria stanów chorobowych, które wpływają na układ nerwowy i mogą manifestować się zarówno objawami fizycznymi, jak i psychicznymi. W medycynie najczęściej są to schorzenia takie jak zaburzenia lękowe, nerwice, stany napięcia psychicznego czy też różne postaci zaburzeń afektywnych. Typowe objawy to nadmierne napięcie mięśniowe, trudności ze snem, drażliwość, niepokój, problemy z koncentracją oraz różnorodne dolegliwości somatyczne.

• zakażenia skóry i tkanek miękkich

  Zakażenia skóry i tkanek miękkich (ZSTM) to powszechne schorzenia obejmujące infekcję skóry właściwej i tkanki podskórnej, które mogą mieć różny stopień nasilenia – od łagodnych stanów zapalnych do ciężkich, zagrażających życiu infekcji. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są bakterie, głównie Staphylococcus aureus i paciorkowce z grupy A (Streptococcus pyogenes), rzadziej gram-ujemne pałeczki lub grzyby.

• zakażenia gardła

  Zakażenia gardła to schorzenia, które dotyczą struktur gardła i mogą być wywołane przez różne patogeny. Najczęstszą przyczyną są wirusy (rhinowirusy, adenowirusy, wirusy grypy), odpowiedzialne za około 70-80% wszystkich przypadków. Zakażenia bakteryjne, głównie paciorkowcowe (Streptococcus pyogenes), stanowią 15-30% przypadków. Klasycznymi objawami są ból gardła, trudności w połykaniu, zaczerwienienie i obrzęk gardła, powiększenie węzłów chłonnych oraz gorączka.

• zakażenia dolnych dróg oddechowych

  Zakażenia dolnych dróg oddechowych (ZDDO) obejmują szerokie spektrum schorzeń, w tym zapalenie oskrzeli, zapalenie oskrzelików oraz zapalenie płuc. Występują one, gdy patogeny, takie jak bakterie, wirusy czy grzyby, infekują struktury poniżej krtani, czyli tchawicę, oskrzela i płuca. Najczęstszymi objawami są: kaszel (często z odkrztuszaniem wydzieliny), duszność, gorączka, bóle w klatce piersiowej oraz ogólne złe samopoczucie.

• zakażenia narządów płciowych wywołane przez Fusobacterium spp.

  Zakażenia narządów płciowych wywołane przez Fusobacterium spp. stanowią grupę infekcji bakteryjnych, które dotyczą układu moczowo-płciowego, często przebiegających w sposób ostry. Fusobacterium to beztlenowe, Gram-ujemne bakterie, które naturalnie występują w jamie ustnej i przewodzie pokarmowym, jednak w sprzyjających warunkach mogą kolonizować również narządy płciowe. Zakażenia te mogą objawiać się stanem zapalnym, upławami o nieprzyjemnym zapachu, bólem w obrębie miednicy oraz dyskomfortem podczas stosunków płciowych.

• zakażenia wywołane przez Clostridium spp.

  Zakażenia wywołane przez Clostridium spp. stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia pacjentów, szczególnie w środowisku szpitalnym. Rodzaj Clostridium obejmuje beztlenowe, Gram-dodatnie laseczki wytwarzające przetrwalniki, które mogą przetrwać w trudnych warunkach środowiskowych. Najczęstszym patogenem z tego rodzaju jest Clostridium difficile, odpowiedzialne za biegunkę związaną z antybiotykoterapią (AAD) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit.

• profilaktyka okołoporodowa zakażeń paciorkowcowych grupy B

  Profilaktyka okołoporodowa zakażeń paciorkowcowych grupy B (GBS) to zestaw działań mających na celu zapobieganie transmisji bakterii Streptococcus agalactiae z matki na noworodka podczas porodu. Kolonizacja dróg rodnych GBS występuje u 10-30% kobiet ciężarnych i stanowi istotny czynnik ryzyka wczesnej postaci zakażenia noworodkowego, które może prowadzić do sepsy, zapalenia płuc czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

• katatonia

  Katatonia to zespół objawów związanych z zaburzeniami motorycznymi, często występujący w przebiegu różnych chorób psychicznych. Charakteryzuje się m.in. stuporem (osłupieniem), pobudzeniem, giętkością woskową (utrzymywaniem nienaturalnych pozycji ciała), mutyzmmem (brakiem mowy), stereotypiami ruchowymi czy echolalią. Katatonia może występować w przebiegu schizofrenii (tzw. schizofrenia katatoniczna), zaburzeń afektywnych, a także niektórych chorób somatycznych, neurologicznych czy metabolicznych.

• zakażenie błony śluzowej

  Zakażenie błony śluzowej to stan chorobowy charakteryzujący się inwazją patogenów (bakterii, wirusów, grzybów) na powierzchnię błon śluzowych, które wyściełają różne układy organizmu. Najczęściej dotyczy błon śluzowych jamy ustnej, gardła, układu oddechowego, pokarmowego, moczowego oraz narządów płciowych. Zakażenia te mogą objawiać się zaczerwienieniem, obrzękiem, bolesnym stanem zapalnym, obecnością nalotów lub wysięku.

• powierzchniowa choroba skóry

  Powierzchniowa choroba skóry to termin określający schorzenia dermatologiczne, które dotyczą głównie naskórka i górnych warstw skóry właściwej. Do tej kategorii zaliczamy m.in. łuszczycę, atopowe zapalenie skóry (AZS), trądzik pospolity, grzybice skóry, liszaj płaski oraz łojotokowe zapalenie skóry. Schorzenia te charakteryzują się zmianami widocznymi na powierzchni skóry w postaci zaczerwienienia, łuszczenia, wysypki, grudek czy krost.

• odkażanie powierzchownych uszkodzeń naskórka

  Odkażanie powierzchownych uszkodzeń naskórka jest istotnym elementem pierwszej pomocy i opieki nad niewielkimi ranami, otarciami czy zadrapaniami. Procedura ta ma na celu usunięcie patogenów z uszkodzonej powierzchni skóry, zmniejszając ryzyko infekcji i przyspieszając proces gojenia. Powierzchowne uszkodzenia naskórka obejmują otarcia, zadrapania, drobne rany cięte i inne urazy, które nie penetrują głębszych warstw skóry właściwej.

• odkażanie powierzchownych uszkodzeń skóry

  Odkażanie powierzchownych uszkodzeń skóry to zabieg polegający na zastosowaniu preparatów przeciwdrobnoustrojowych w celu zmniejszenia liczby drobnoustrojów i zapobiegania zakażeniom ran. Powierzchowne uszkodzenia skóry obejmują otarcia, zadrapania, niewielkie rany cięte, ukłucia czy drobne oparzenia, które nie naruszają głębszych warstw skóry.

• częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a

  Częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a (WPW) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo szybką czynnością przedsionków, które występuje na podłożu wrodzonej anomalii anatomicznej w postaci dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta). Zespół WPW występuje u około 0,1-0,3% populacji ogólnej, a częstoskurcze nadkomorowe są najczęstszym objawem tego zespołu, dotykając 50-80% pacjentów z tą anomalią.

• grzybicze zakażenie paznokcia

  Grzybicze zakażenie paznokcia (onychomikoza) to infekcja grzybicza płytki paznokciowej, która stanowi od 20% do 40% wszystkich chorób paznokci. Zakażenie to najczęściej występuje u osób dorosłych, zwłaszcza po 60. roku życia, i częściej dotyczy paznokci stóp niż dłoni. Główną przyczyną są dermatofity (najczęściej Trichophyton rubrum), ale mogą to być również drożdżaki (Candida albicans) lub pleśnie.

• dolegliwości towarzyszące przeziębieniu

  Dolegliwości towarzyszące przeziębieniu to zespół objawów związanych z ostrym zapaleniem górnych dróg oddechowych, najczęściej o etiologii wirusowej. Typowe objawy obejmują wyciek z nosa, przekrwienie błony śluzowej nosa, kichanie, ból gardła, kaszel, niewielką gorączkę (zwykle poniżej 38°C), bóle mięśniowe i ogólne osłabienie. Przeziębieniem nazywa się zespół objawów, który zazwyczaj ustępuje samoistnie w ciągu 7-10 dni.

• dolegliwości towarzyszące grypie z gorączką

  Dolegliwości towarzyszące grypie z gorączką to zespół objawów, które występują w przebiegu ostrej infekcji wirusowej wywołanej przez wirusy grypy. Gorączka stanowi jeden z głównych objawów, osiągając wartości nawet powyżej 39°C, szczególnie w pierwszych 2-3 dniach choroby. Oprócz gorączki, pacjenci doświadczają zwykle bólu mięśni i stawów, silnego bólu głowy, uczucia rozbicia, zmęczenia, dreszczy oraz suchego kaszlu.

• sączenie okolicy odbytu

  Sączenie okolicy odbytu to objaw mogący wskazywać na różne schorzenia proktologiczne, takie jak przetoka okołoodbytnicza, ropień odbytu, szczelina odbytu czy zapalenie gruczołów odbytowych. Objawia się wilgocią, wydzieliną ropną, krwistą lub surowiczą w okolicy odbytu, powodując dyskomfort, świąd, pieczenie oraz niekiedy ból podczas defekacji.

• pieczenie okolicy odbytu

  Pieczenie okolicy odbytu (pruritus ani) to dość powszechny objaw, który charakteryzuje się nieprzyjemnym uczuciem swędzenia, pieczenia lub dyskomfortu w okolicy odbytu. Dolegliwość ta może występować okresowo lub przewlekle, znacząco obniżając jakość życia pacjenta. Przyczyny tego stanu są różnorodne i mogą obejmować czynniki dermatologiczne, infekcyjne, neurologiczne czy związane z chorobami ogólnoustrojowymi.

• rozpadlina odbytu

  Rozpadlina odbytu (fissura ani) to bolesne pęknięcie lub owrzodzenie błony śluzowej odbytu, które zwykle występuje w linii środkowej tylnej części kanału odbytu. Schorzenie to jest bardzo częste i dotyka osoby w każdym wieku, choć najczęściej diagnozowane jest u młodych i osób w średnim wieku. Główne objawy obejmują ostry ból podczas defekacji, który może utrzymywać się przez kilka godzin po wypróżnieniu, świeżą krew na stolcu lub papierze toaletowym oraz świąd i dyskomfort w okolicy odbytu.

• wyprysk okolicy odbytu

  Wyprysk okolicy odbytu (świąd odbytu, dermatitis perianalis) to stan charakteryzujący się przewlekłym stanem zapalnym skóry wokół odbytu, któremu towarzyszy silny świąd, pieczenie oraz widoczne zmiany skórne w postaci zaczerwienienia, złuszczania naskórka, a w cięższych przypadkach sączących się zmian i pęknięć skóry. Może występować jako schorzenie pierwotne lub wtórne, będące objawem innych chorób.

• guzek krwawniczy

  Guzek krwawniczy, znany również jako hemoroid, to powiększenie żył odbytu lub odbytnicy. Występuje u około 50% dorosłej populacji, a jego częstość wzrasta z wiekiem. Guzki krwawnicze klasyfikuje się jako wewnętrzne (zlokalizowane powyżej linii grzebieniastej odbytu) lub zewnętrzne (poniżej linii grzebieniastej). Główne objawy to krwawienie podczas defekacji, ból, świąd i uczucie dyskomfortu w okolicy odbytu.

• rozrost endometrium

  Rozrost endometrium (hiperplazja endometrium) to patologiczne pogrubienie błony śluzowej macicy, które może być wynikiem przewlekłej stymulacji estrogenowej bez równoważącego wpływu progesteronu. Występuje najczęściej u kobiet w okresie około- i pomenopauzalnym, ale może dotyczyć również młodszych pacjentek, szczególnie tych z zespołem policystycznych jajników, otyłością lub innymi zaburzeniami hormonalnymi.

• lęk sytuacyjny

  Lęk sytuacyjny to stan emocjonalny związany z odczuwaniem niepokoju, napięcia i dyskomfortu w konkretnych sytuacjach lub okolicznościach, które dana osoba postrzega jako zagrażające lub stresujące. W przeciwieństwie do uogólnionego zaburzenia lękowego, lęk sytuacyjny jest bezpośrednio powiązany z określonym bodźcem (np. przemawianie publiczne, egzaminy, przebywanie w zatłoczonych miejscach) i zazwyczaj ustępuje po zakończeniu ekspozycji na stresor.

• lęk uogólniony

  Lęk uogólniony (ang. Generalized Anxiety Disorder, GAD) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się, nadmiernym niepokojem i obawami dotyczącymi różnych dziedzin życia. Pacjenci odczuwają ciągły lęk, który jest nieproporcjonalny do rzeczywistego zagrożenia i trudny do kontrolowania. Zaburzenie to często współwystępuje z innymi problemami psychicznymi, takimi jak depresja czy inne zaburzenia lękowe.

• krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego

  Krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (GOPP) to stan nagły, potencjalnie zagrażający życiu, definiowany jako krwawienie powyżej więzadła Treitza. Najczęściej objawia się wymiotami treścią krwistą (hematemeza), fusowatą lub smolcem (melena). Główne przyczyny to: choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (ok. 50% przypadków), nadżerki żołądka i przełyku, żylaki przełyku, zespół Mallory’ego-Weissa, guzy nowotworowe oraz gastropatia wrotna.

• nadciśnienie wrotne

  Nadciśnienie wrotne to stan patologiczny charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w układzie żyły wrotnej, najczęściej spowodowany zaburzeniem przepływu krwi przez wątrobę. Do głównych przyczyn nadciśnienia wrotnego należą: marskość wątroby (odpowiedzialna za około 90% przypadków w krajach rozwiniętych), zakrzepica żyły wrotnej, zespół Budda-Chiariego oraz schistosomatoza w krajach rozwijających się.

• żylaki przełyku

  Żylaki przełyku to nieprawidłowo rozszerzone naczynia żylne w ścianie przełyku, które powstają najczęściej jako powikłanie nadciśnienia wrotnego. Główną przyczyną ich występowania jest marskość wątroby (w około 90% przypadków), ale mogą również rozwinąć się w przebiegu zakrzepicy żyły wrotnej, zespołu Budda-Chiariego czy schistosomatozy. Żylaki przełyku stanowią poważny problem kliniczny, ponieważ ich pęknięcie prowadzi do krwotoku, który wiąże się z wysoką śmiertelnością (15-20% przypadków).

• kardiomiopatia przerostowa

  Kardiomiopatia przerostowa (HCM – Hypertrophic Cardiomyopathy) to genetycznie uwarunkowana choroba mięśnia sercowego, charakteryzująca się nieprawidłowym przerostem lewej komory serca, najczęściej przegrody międzykomorowej, bez towarzyszącego poszerzenia jam serca. Występuje z częstością około 1:500 w populacji ogólnej, co czyni ją najczęstszą kardiomiopatią dziedziczną.

• trudno gojąca się rana

  Trudno gojąca się rana to stan, w którym proces regeneracji tkanek jest upośledzony i przebiega wolniej niż oczekiwano w standardowym procesie gojenia. Za trudno gojącą się ranę uznaje się zwykle taką, która nie wykazuje postępu gojenia w ciągu 4-12 tygodni mimo stosowania standardowego leczenia. Problem ten dotyczy około 1-2% populacji i często występuje u pacjentów z cukrzycą, zaburzeniami krążenia obwodowego, niedożywieniem czy obniżoną odpornością.

• zaburzenia czucia związane z polineuropatią cukrzycową

  Zaburzenia czucia związane z polineuropatią cukrzycową to jedno z najczęstszych powikłań cukrzycy, które dotyczy nawet 50% pacjentów z długotrwałą chorobą. Charakteryzuje się uszkodzeniem nerwów obwodowych, głównie w kończynach dolnych, prowadzącym do zaburzeń czucia w postaci drętwienia, mrowienia, przeczulicy, palenia, czy bólu o charakterze neuropatycznym. Zmiany te są wynikiem długotrwałej hiperglikemii, która prowadzi do uszkodzenia włókien nerwowych.

• zespół Mendelsona

  Zespół Mendelsona, znany również jako chemiczne zapalenie płuc, to poważne powikłanie związane z aspiracją treści żołądkowej do dróg oddechowych, szczególnie gdy treść ta ma niskie pH (poniżej 2,5). Najczęściej występuje w sytuacjach, gdy dochodzi do upośledzenia odruchów obronnych górnych dróg oddechowych, np. podczas znieczulenia ogólnego, po urazach, u pacjentów nieprzytomnych lub z zaburzeniami połykania.

• krwawienie z owrzodzenia stresowego

  Krwawienie z owrzodzenia stresowego to poważne powikłanie, które występuje u pacjentów w stanie krytycznym, najczęściej w warunkach intensywnej terapii. Owrzodzenia stresowe (nazywane również wrzodami Cushinga lub Currlinga) rozwijają się w ciągu pierwszych 24-72 godzin od wystąpienia ciężkiego urazu, poparzeń, operacji, sepsy lub niewydolności wielonarządowej. Głównym mechanizmem ich powstawania jest niedokrwienie błony śluzowej żołądka połączone ze zwiększoną ekspozycją na kwas solny.

• owrzodzenie trawienne

  Owrzodzenie trawienne (wrzody trawienne) to ubytki błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy, które powstają na skutek zaburzenia równowagi między czynnikami agresywnymi a mechanizmami obronnymi błony śluzowej. Główne przyczyny obejmują zakażenie bakterią Helicobacter pylori oraz stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Do innych czynników ryzyka należą palenie tytoniu, stres, predyspozycje genetyczne oraz zespół Zollingera-Ellisona.

• stan drgawkowy w przebiegu zatrucia

  Stan drgawkowy w przebiegu zatrucia to stan zagrożenia życia, charakteryzujący się długotrwałymi lub nawracającymi napadami drgawkowymi bez odzyskiwania świadomości pomiędzy nimi, spowodowany działaniem substancji toksycznych. Wystąpienie drgawek w przebiegu zatrucia może być spowodowane przez leki (np. izoniazyd, teofilina, trójcykliczne antydepresanty), narkotyki (np. kokaina, amfetamina), alkohol (zarówno ostre zatrucie, jak i zespół odstawienia), pestycydy, metale ciężkie czy rozpuszczalniki organiczne.

• premedykacja przedoperacyjna

  Premedykacja przedoperacyjna to przygotowanie farmakologiczne pacjenta przed zabiegiem operacyjnym, mające na celu zmniejszenie lęku i stresu, zapewnienie sedacji, zniesienie bólu, zapobieganie nudnościom i wymiotom oraz ułatwienie wprowadzenia do znieczulenia. Jest to istotny element całego procesu perioperacyjnego, wpływający na komfort pacjenta i przebieg znieczulenia.

• skurcz mięśniowy

  Skurcz mięśniowy to nagłe, mimowolne i bolesne napięcie mięśni, które może wystąpić w różnych częściach ciała. Najczęściej dotyczy kończyn dolnych, szczególnie łydek, ale może pojawić się również w mięśniach stóp, ud, ramion czy nawet dłoni. Skurcze mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych, krótkotrwałych do intensywnych i przedłużających się, powodujących znaczny dyskomfort.

• spastyczność pochodzenia ośrodkowego

  Spastyczność pochodzenia ośrodkowego to stan, w którym dochodzi do nadmiernego napięcia mięśniowego i wzmożenia odruchów ścięgnistych w wyniku uszkodzenia górnego neuronu ruchowego w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Najczęstszymi przyczynami tego zaburzenia są: udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, uraz rdzenia kręgowego czy urazy czaszkowo-mózgowe. Spastyczność charakteryzuje się oporem podczas biernego rozciągania mięśnia, który wzrasta wraz z szybkością rozciągania (objaw scyzorykowy).

• trąd

  Trąd (lepra) to przewlekła choroba zakaźna wywoływana przez prątki trądu (Mycobacterium leprae). Charakteryzuje się zmianami skórnymi i uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego. Zależnie od odpowiedzi immunologicznej pacjenta, trąd może przybierać różne postacie – od tuberkuloidowej (ograniczone zmiany skórne) po lepromatyczną (rozległe zmiany skórne i narządowe).

• legionelloza

  Legionelloza to infekcja wywoływana przez bakterie z rodzaju Legionella, najczęściej Legionella pneumophila. Choroba może przebiegać w dwóch postaciach: jako ciężkie zapalenie płuc (choroba legionistów) lub jako łagodniejsza postać grypopodobna (gorączka Pontiac). Zakażenie następuje poprzez wdychanie aerozolu zawierającego bakterie, które często występują w systemach wodnych, klimatyzatorach, basenach czy fontannach.

• ciężkie zakażenie wywołane przez gronkowce

  Ciężkie zakażenia gronkowcowe są poważnymi infekcjami wywołanymi przez bakterie z rodzaju Staphylococcus, najczęściej Staphylococcus aureus. Zakażenia te mogą obejmować zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, posocznicę, zakażenia skóry i tkanek miękkich o ciężkim przebiegu, zakażenia kości i stawów oraz zakażenia związane z obecnością ciał obcych (np. cewników, implantów). Szczególnie niebezpieczne są zakażenia wywołane przez szczepy MRSA (metycylinooporne S. aureus), które są odporne na większość antybiotyków beta-laktamowych.

• zapobieganie meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych

  Meningokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to poważna, zagrażająca życiu choroba zakaźna wywoływana przez bakterię Neisseria meningitidis. Zapobieganie tej chorobie jest niezwykle istotne ze względu na jej gwałtowny przebieg i wysoką śmiertelność, która może sięgać nawet 10-15% mimo wdrożenia odpowiedniego leczenia.

• zakażenie Haemophilus influenzae

  Zakażenie Haemophilus influenzae to infekcja bakteryjna wywołana przez Gram-ujemną pałeczkę Haemophilus influenzae, która może wywoływać szereg chorób, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie nagłośni oraz posocznicę. Przed wprowadzeniem szczepień przeciwko H. influenzae typu b (Hib), był to jeden z głównych patogenów powodujących inwazyjne zakażenia u dzieci poniżej 5. roku życia.

• tokspolazmoza wrodzona

  Toksoplazmoza wrodzona to choroba pasożytnicza, spowodowana wewnątrzłonową transmisją pierwotniaka Toxoplasma gondii od matki do płodu podczas pierwotnej infekcji w czasie ciąży. Ryzyko transmisji rośnie wraz z zaawansowaniem ciąży (od około 15% w pierwszym trymestrze do ponad 70% w trzecim), ale ciężkość objawów maleje – wczesne zakażenie powoduje najpoważniejsze konsekwencje.

• nosicielstwo Neisseria meningitidis w nosogardzieli

  Nosicielstwo Neisseria meningitidis w nosogardzieli oznacza obecność tej bakterii w górnych drogach oddechowych bez wywoływania objawów chorobowych. Meningokoki kolonizują nosogardziel u około 10-20% zdrowej populacji, przy czym odsetek ten może być wyższy wśród młodzieży i młodych dorosłych, szczególnie w warunkach bliskiego współżycia, jak akademiki czy koszary wojskowe.

• zapalenie jamy ustnej z przekrwieniem

  Zapalenie jamy ustnej z przekrwieniem (stomatitis erythematosa) to stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej charakteryzujący się zaczerwienieniem, obrzękiem oraz zwiększonym unaczynieniem tkanek. Występuje często jako reakcja na czynniki drażniące, infekcje, alergie lub jako objaw chorób ogólnoustrojowych. Pacjenci zgłaszają dolegliwości bólowe, pieczenie, trudności w przyjmowaniu pokarmów oraz zwiększoną wrażliwość na pokarmy kwaśne, słone lub ostre.

• ostre zapalenie dziąseł

  Ostre zapalenie dziąseł (gingivitis acuta) to stan zapalny tkanek dziąsłowych, charakteryzujący się szybkim początkiem, zaczerwienieniem, obrzękiem dziąseł oraz krwawieniem podczas szczotkowania. Najczęściej występuje jako reakcja na nagromadzenie płytki nazębnej, choć może być również spowodowane infekcją bakteryjną, wirusową lub grzybiczą. Stan ten może wystąpić również w wyniku urazu mechanicznego, reakcji alergicznej na materiały stomatologiczne lub jako skutek uboczny niektórych leków.

• wrzodziejące martwicze zapalenie dziąseł

  Wrzodziejące martwicze zapalenie dziąseł (ANUG – acute necrotizing ulcerative gingivitis) to ostra, bolesna infekcja przyzębia, charakteryzująca się martwicą brodawek dziąsłowych, krwawieniem z dziąseł oraz silnym bólem. Schorzenie to występuje głównie u osób z obniżoną odpornością, palaczy tytoniu, osób niedożywionych, zmęczonych lub żyjących w stresie. Charakterystyczne jest występowanie tzw. „dziąseł klinowatych” gdzie brodawki międzyzębowe stają się nekrotyczne i przybierają kształt klinów.