zakażenia skóry i tkanek miękkich
Wskazanie

Zakażenia skóry i tkanek miękkich (ZSTM) to powszechne schorzenia obejmujące infekcję skóry właściwej i tkanki podskórnej, które mogą mieć różny stopień nasilenia – od łagodnych stanów zapalnych do ciężkich, zagrażających życiu infekcji. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są bakterie, głównie Staphylococcus aureus i paciorkowce z grupy A (Streptococcus pyogenes), rzadziej gram-ujemne pałeczki lub grzyby.

ZSTM można klasyfikować jako niepowikłane (np. zapalenie mieszków włosowych, czyrak, liszajec) oraz powikłane (np. cellulitis, ropowica, martwicze zapalenie powięzi). Zakażenia niepowikłane dotyczą zwykle pacjentów bez chorób współistniejących i mogą być leczone ambulatoryjnie. Zakażenia powikłane często wymagają hospitalizacji, gdyż obejmują głębsze warstwy tkanek, mogą szerzyć się do krwiobiegu, lub występują u pacjentów z czynnikami ryzyka (cukrzyca, otyłość, immunosupresja).

W leczeniu ZSTM w Polsce stosuje się szereg antybiotyków, których wybór zależy od ciężkości infekcji, przypuszczalnego patogenu i wrażliwości mikrobiologicznej. W terapii niepowikłanych ZSTM wykorzystuje się m.in.: Amoksycylinę (Amotaks, Duomox), Amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin), Klindamycynę (Dalacin C, Clindamycin MIP), Doksycyklinę (Dotur, Doxycyclinum TZF) czy Kotrimoksazol (Biseptol, Bactrim).

W przypadku zakażeń powikłanych stosuje się często terapię dożylną preparatami takimi jak: Piperacylina z tazobaktamem (Tazocin, Piperacillin/Tazobactam Kabi), Ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson), Klindamycyna (Clindamycin Kabi), Ciprofloksacyna (Cipronex, Proxacin), Wankomycyna (Vancomycin Kabi, Edicin) czy Linezolid (Zyvoxid, Linezolid Polpharma). W przypadku infekcji MRSA w Polsce stosuje się Linezolid, Wankomycynę, Teikoplaninę (Targocid) lub Daptomycynę (Cubicin).

Największe trudności w leczeniu ZSTM obejmują narastającą antybiotykooporność patogenów, szczególnie szczepów MRSA (Methicillin-Resistant Staphylococcus Aureus), diagnostykę różnicową (zwłaszcza w przypadku martwiczego zapalenia powięzi, gdzie opóźnienie w rozpoznaniu znacząco zwiększa śmiertelność), występowanie zakażeń polimikrobialnych wymagających terapii skojarzonej, oraz niekiedy konieczność interwencji chirurgicznej (ewakuacja ropni, nekrektomia). Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z chorobami współistniejącymi, szczególnie z cukrzycą, gdzie zaburzenia perfuzji tkanek i neuropatia utrudniają gojenie i penetrację antybiotyków do miejsca zakażenia.