kiła narządu wzroku
Wskazanie

Kiła narządu wzroku to manifestacja zakażenia krętkiem bladym (Treponema pallidum) w strukturach oka, która może występować w każdym stadium kiły – wrodzonej, wczesnej lub późnej. Objawy mogą obejmować zapalenie spojówek, tęczówki, rogówki, ciała szklistego, siatkówki lub nerwu wzrokowego. Kiła oczna może prowadzić do poważnych powikłań, w tym utraty wzroku, jeśli nie zostanie odpowiednio leczona.

Rozpoznanie kiły narządu wzroku opiera się na badaniu okulistycznym, wywiadzie klinicznym oraz testach serologicznych potwierdzających zakażenie kiłowe. Testy obejmują odczyny niekiłowe (VDRL, RPR) oraz swoiste testy kiłowe (FTA-ABS, TPHA). U pacjentów z podejrzeniem kiły ocznej konieczne jest przeprowadzenie pełnej diagnostyki neurologicznej, ponieważ często współistnieje kiła ośrodkowego układu nerwowego.

W leczeniu kiły narządu wzroku stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię. Lekiem pierwszego wyboru jest penicylina benzatynowa (Debecylina) lub penicylina krystaliczna (Penicillin G Crystalline). W przypadku nadwrażliwości na penicyliny alternatywnie stosuje się doksycyklinę (Doxycyclinum TZF, Doxycyclinum Polfarmex), tetracyklinę (Tetracyclinum TZF) lub azytromycynę (Azibiot, Azimycin, Sumamed). W leczeniu miejscowym zapalenia przedniego odcinka oka mogą być stosowane kortykosteroidy w kroplach (Dexamethason WZF, Steridrop).

Największą trudnością w leczeniu kiły ocznej jest często późne rozpoznanie, gdy doszło już do nieodwracalnych zmian w strukturach oka. Wyzwaniem jest również niekiedy słaba odpowiedź na leczenie w późnych stadiach choroby oraz reakcja Jarisha-Herxheimera, czyli nasilenie objawów zapalnych po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Dodatkowym problemem jest konieczność wielomiesięcznej obserwacji pacjentów po zakończonym leczeniu ze względu na ryzyko nawrotu oraz potrzeba badania partnerów seksualnych w celu przerwania łańcucha zakażeń.