profilaktyka okołoporodowa zakażenia paciorkowcowego grupy B
Wskazanie

Profilaktyka okołoporodowa zakażenia paciorkowcowego grupy B (GBS) obejmuje działania mające na celu zapobieganie wczesnej postacie zakażenia GBS u noworodków. Paciorkowce grupy B są jedną z głównych przyczyn zakażeń u noworodków, mogących prowadzić do ciężkich powikłań, w tym sepsy, zapalenia płuc czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Wskazania do profilaktyki okołoporodowej GBS obejmują: dodatni wynik posiewu w kierunku GBS w obecnej ciąży (zwykle między 35. a 37. tygodniem ciąży), GBS w moczu w obecnej ciąży, wcześniejsze urodzenie dziecka z zakażeniem GBS, nieznany status GBS przy jednoczesnym wystąpieniu czynników ryzyka (poród przedwczesny, przedwczesne pęknięcie błon płodowych >18 godzin, gorączka podczas porodu).

W profilaktyce okołoporodowej GBS stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię dożylną podczas porodu. Lekiem pierwszego wyboru jest penicylina G (Penicillinum crystallisatum), alternatywnie stosuje się ampicylinę (Ampicillin). U pacjentek z alergią na penicyliny bez ryzyka anafilaksji można zastosować cefalosporyny I generacji, np. cefazolin (Biofazolin, Cefazolin). W przypadku alergii na penicyliny z ryzykiem anafilaksji lekiem z wyboru jest klindamycyna (Clindamycin, Dalacin C) lub wankomycyna (Vancomycin, Edicin).

Największe trudności w skutecznej profilaktyce zakażeń GBS obejmują: brak wykonania badań przesiewowych w odpowiednim czasie, szybki poród niepozwalający na podanie co najmniej dwóch dawek antybiotyku (pełna skuteczność profilaktyki), rosnącą oporność GBS na alternatywne antybiotyki u pacjentek uczulonych na penicyliny (zwłaszcza na klindamycynę), czy trudności diagnostyczne przy porodach przedwczesnych, gdy status GBS jest nieznany. Wyzwaniem jest również zachowanie równowagi między koniecznością profilaktyki a ryzykiem nadużywania antybiotyków i rozwoju antybiotykooporności.