Baklofen
Baklofen jest lekiem stosowanym głównie w leczeniu stanów spastycznych mięśni, które występują między innymi w przebiegu stwardnienia rozsianego, uszkodzeń rdzenia kręgowego, udarów mózgu oraz porażeń mózgowych. Jest wskazany także u dzieci i młodzieży do 18 lat, zwłaszcza w przypadku spastyczności pochodzenia mózgowego, takiego jak mózgowe porażenie dziecięce. Substancja ta łagodzi napięcie mięśniowe, co pomaga poprawić funkcjonowanie i komfort pacjentów z różnorodnymi schorzeniami neurologicznymi. Stosowanie baklofenu wspomaga zmniejszenie objawów spastyczności związanych z chorobami i urazami ośrodkowego układu nerwowego.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Działania niepożądane
Baklofen, stosowany w terapii spastyczności, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki lub stosowaniu dawek ≥100 mg, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką, chorobami układu krążenia oraz uzależnionych od alkoholu. Do bardzo często występujących działań należą uspokojenie, senność, nudności, splątanie oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Często obserwuje się także zaburzenia widzenia, suchość w ustach, bóle mięśni, wielomocz i mimowolne oddawanie moczu. Rzadziej występują poważne objawy, takie jak depresja oddechowa, zmniejszenie pojemności minutowej serca, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie moczu czy zaburzenia psychiczne (euforia, omamy, obniżenie progu drgawkowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu bezdechu sennego u pacjentów przyjmujących duże dawki baklofenu oraz na możliwość paradoksalnego nasilenia spastyczności, co wymaga natychmiastowej modyfikacji terapii.
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się zmniejszenie dawki lub całkowite odstawienie leku, zwłaszcza przy ciężkich objawach. Monitorowanie parametrów życiowych, w tym funkcji oddechowej, sercowo-naczyniowej oraz czynności wątroby i nerek, jest kluczowe dla bezpiecznego stosowania baklofenu. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich instytucji nadzorujących farmakoterapię, co pozwala na ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Szczególna ostrożność jest wskazana u pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką, chorobami układu krążenia oraz u osób uzależnionych od alkoholu, aby minimalizować ryzyko powikłań i zapewnić optymalną kontrolę spastyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Działania niepożądane
ataksja, baklofen, depresja oddechowa, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, napad drgawkowy, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, osłabienie siły mięśniowej, padaczka, parestezje, spastyczność, splątanie, suchość w ustach, wielomocz, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zahamowanie oddechu, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca -
Interakcje
Baklofen, jako lek działający na ośrodkowy układ nerwowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania sedatywnego przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających, nasennych oraz przeciwhistaminowych, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem pogłębionej sedacji. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne potęgują miorelaksacyjne działanie baklofenu, co może prowadzić do nadmiernej relaksacji mięśniowej. U pacjentów z chorobą Parkinsona stosujących lewodopę z karbidopą obserwuje się zwiększone ryzyko stanów splątania, omamów i pobudzenia. Baklofen wydłuża również analgezję fentanylu, co ma znaczenie przy ustalaniu dawkowania opioidów. Ponadto, lek może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze, a niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) mogą opóźniać jego wydalanie, zwiększając ryzyko toksyczności. Interakcje z solami litu mogą nasilać objawy nadczynności ruchowej, a łączna terapia z alkoholem, zwłaszcza przy dawkach baklofenu ≥100 mg, wiąże się z wysokim ryzykiem depresji oddechowej i zespołu ośrodkowego bezdechu sennego.
W praktyce klinicznej konieczne jest systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem nasilenia efektów sedatywnych, kontroli ciśnienia tętniczego oraz oceny funkcji nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ. Zaleca się dostosowanie dawkowania opioidów oraz zachowanie szczególnej ostrożności u chorych z chorobą Parkinsona. Pacjentów należy informować o bezwzględnym zakazie spożywania alkoholu podczas terapii baklofenem, konieczności zgłaszania wszystkich przyjmowanych leków oraz unikaniu prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na ryzyko upośledzenia funkcji poznawczych i koordynacji ruchowej. Efektywne zarządzanie farmakoterapią z baklofenem wymaga interdyscyplinarnej współpracy lekarzy, farmaceutów oraz edukacji pacjenta, aby minimalizować ryzyko poważnych interakcji i działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Interakcje
analgezja, baklofen, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze krwi, depresja oddechowa, działanie miorelaksacyjne, działanie toksyczne, efekt sedatywny, fentanyl, funkcja nerek, funkcje poznawcze, ibuprofen, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, lewodopa z karbidopą, mięśnie gładkie, nadczynność ruchowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, sole litu, spastyczność, stan splątania, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od alkoholowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zespół ośrodkowego bezdechu sennego -
Przeciwwskazania stosowania
Baklofen, dostępny w preparacie Baclofen Polpharma w dawkach 10 mg i 25 mg w formie tabletek, wykazuje działanie miorelaksacyjne. Główne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na baklofen lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (60 mg w tabletce 10 mg i 50 mg w tabletce 25 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, a u pacjentów z wywiadem tych schorzeń należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko nasilenia dolegliwości gastrycznych.
Tabletki Baclofen Polpharma o mocy 10 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, natomiast tabletki 25 mg są niepodzielne, co może ograniczać możliwość modyfikacji dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami połykania stosowanie tabletek może być utrudnione, co wymaga rozważenia alternatywnych form podawania lub innych leków o podobnym działaniu. Lekarz powinien dokładnie ocenić stan kliniczny pacjenta, uwzględniając przeciwwskazania, możliwe interakcje lekowe oraz indywidualne czynniki ryzyka, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność terapii baklofenem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Przeciwwskazania stosowania
Baclofen Polpharma, baklofen, bezpieczeństwo terapii, brak laktazy, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, czynniki ryzyka, dolegliwości gastryczne, działanie miorelaksacyjne, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, zaburzenia połykania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Przedawkowanie
Baklofen, będący agonistą receptorów GABA_B, stosowany jest głównie w terapii spastyczności o etiologii rdzeniowej i mózgowej. Przedawkowanie tego leku prowadzi do wieloukładowej toksyczności, manifestującej się przede wszystkim depresją ośrodkowego układu nerwowego, objawiającą się sennością, splątaniem, omamami, a w ciężkich przypadkach śpiączką i depresją oddechową z ryzykiem niewydolności oddechowej. Charakterystyczne są również zaburzenia neurologiczne (drgawki, fale trójfazowe w EEG), uogólniona hipotonia mięśniowa, mioklonie, rabdomioliza z ryzykiem ostrej niewydolności nerek oraz zaburzenia hemodynamiczne, takie jak hipotonia lub nadciśnienie tętnicze, bradykardia, tachykardia i arytmie. Dodatkowo obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, fosfataza alkaliczna), hipotermię oraz szumy uszne.
Leczenie przedawkowania baklofenu jest objawowe i podtrzymujące, gdyż brak jest swoistej odtrutki. W pierwszej kolejności należy usunąć niewchłonięty lek z przewodu pokarmowego poprzez prowokację wymiotów (jeśli pacjent jest przytomny), płukanie żołądka (po zabezpieczeniu dróg oddechowych intubacją) oraz podanie węgla aktywowanego. W przypadku depresji oddechowej konieczne jest wdrożenie sztucznej wentylacji i monitorowanie funkcji życiowych (świadomość, oddech, układ krążenia, temperatura, funkcje nerek i wątroby). Fizostygmina (1-2 mg i.v. w ciągu 5-10 minut) może być skuteczna w łagodniejszych przypadkach neurologicznych. Intensywne nawodnienie i diuretyki wspomagają eliminację baklofenu przez nerki. Napady drgawkowe można leczyć ostrożnie diazepamem i.v., z uwagi na ryzyko nasilenia depresji oddechowej. Rokowanie zależy od dawki, czasu do interwencji, wieku, stanu ogólnego i współistniejących chorób, a wczesne rozpoznanie i leczenie znacząco poprawiają przebieg kliniczny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Przedawkowanie
arytmia, AspAT, badanie elektroencefalograficzne, baklofen, benzodiazepina, biegunka, bradykardia, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, enzym wątrobowy, fizostygmina, fosfataza alkaliczna, hipotermia, hipotonia mięśni, intubacja dotchawicza, mioklonia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, nudność, obniżenie temperatury ciała, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie baklofenu, rabdomioliza, rozszerzenie naczyń obwodowych, spastyczność pochodzenia rdzeniowego, szum uszny, tachykardia, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne baklofenu wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) po podaniu doustnym wynosi 251 mg/kg masy ciała u samic szczurów oraz 130 mg/kg u samic myszy. W badaniach toksyczności ostrej obserwowano typowe objawy farmakologiczne, takie jak zwiotczenie mięśni i zanik reaktywności na bodźce, a śmierć zwierząt następowała w ciągu 2-3 godzin od podania substancji. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawkach 12,5 mg/kg i 25,1 mg/kg u szczurów oraz 6,5 mg/kg i 13 mg/kg u myszy, zaobserwowano hamowanie przyrostu masy ciała oraz spadek masy narządów wewnętrznych, głównie wątroby i nerek. Pomimo tych zmian, badania histopatologiczne nie wykazały istotnych zmian patomorfologicznych w kluczowych narządach, takich jak wątroba, serce, nerki i płuca.
Profil toksykologiczny baklofenu wskazuje na typowe działania niepożądane związane z jego mechanizmem działania na ośrodkowy układ nerwowy i mięśnie szkieletowe, w tym zaburzenia koordynacji ruchowej oraz zwiotczenie mięśni. Brak istotnych zmian histopatologicznych w badanych narządach sugeruje względnie bezpieczne stosowanie leku w dawkach terapeutycznych, pod warunkiem odpowiedniego monitorowania pacjentów. Wyniki te potwierdzają konieczność ostrożności w dawkowaniu oraz obserwacji klinicznej, zwłaszcza w kontekście długotrwałego stosowania baklofenu, ze względu na potencjalny wpływ na masę ciała i funkcję narządów wewnętrznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
badanie histopatologiczne, baklofen, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, monitorowanie pacjenta, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ mięśniowy, zaburzenia koordynacji ruchowej, zmiana patomorfologiczna, zwiotczenie mięśni -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Baklofen, dostępny w dawkach 10 mg i 25 mg (tabletki Baclofen Polpharma), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko zaostrzenia współistniejących schorzeń, takich jak porfiria, choroba alkoholowa, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia psychotyczne, schizofrenia, depresja, maniakalne stany, splątanie oraz choroba Parkinsona. U pacjentów leczonych baklofenem odnotowano przypadki samobójstw i zachowań samobójczych, zwłaszcza przy współistnieniu czynników ryzyka (np. zaburzenia spożycia alkoholu, depresja, wcześniejsze próby samobójcze), co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego. Istotne jest również monitorowanie pod kątem nadużywania i uzależnienia, zwłaszcza u osób z historią nadużywania substancji psychoaktywnych. Nagłe odstawienie baklofenu, szczególnie po długotrwałym stosowaniu, może prowadzić do poważnych objawów odstawiennych, takich jak majaczenie, drgawki, tachykardia, hipertermia czy rabdomioliza, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 1-2 tygodni.
Baklofen jest wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej, co wymaga ostrożności u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek, zwłaszcza przy dawkach powyżej 5 mg/dobę lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, u których obserwowano objawy toksycznej encefalopatii (splątanie, dezorientacja, senność). Konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki w przypadku stosowania leków wpływających na czynność nerek. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z padaczką wymagana jest szczególna ostrożność i kontrola EEG ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności leków przeciwdrgawkowych. Baklofen może również wpływać na zdolność utrzymania równowagi u pacjentów zależnych od wzmożonego napięcia mięśniowego oraz może nasilać działanie leków hipotensyjnych. Zaleca się ostrożność u chorych z udarem mózgu, zaburzeniami układu oddechowego, czynności wątroby oraz ze zwiększonym napięciem zwieracza pęcherza moczowego. Monitorowanie laboratoryjne, w tym AspAT, fosfatazy alkalicznej i glukozy, jest wskazane u pacjentów z chorobami wątroby i cukrzycą.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
baklofen, choroba alkoholowa, choroba Parkinsona, drgawki, dysfunkcja pęcherza moczowego, dyskineza, elektroencefalografia, encefalopatia toksyczna, fosfataza alkaliczna, hiperglikemia, hipertermia, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, omamy, podwyższone AspAT, porfiria, przedawkowanie leku, psychoza, rabdomioliza, schizofrenia, schyłkowa choroba nerek, spastyczność, stan splątania, stany lękowe, tachykardia, tolerancja na lek, udar mózgu, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia afektywne, zaburzenia oddechowe, zaburzenia psychotyczne -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Baklofen, dostępny w dawkach 10 mg i 25 mg (np. Baclofen Polpharma), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne wykazały, że długotrwałe stosowanie baklofenu u samic szczurów powodowało zmiany w jajnikach zależne od dawki, co sugeruje potencjalny wpływ na płodność. W okresie ciąży baklofen przenika przez łożysko, a wysokie dawki (około 13-krotność maksymalnej dawki dla ludzi u szczurów oraz 17- i 34-krotność u myszy) wiązały się z występowaniem przepukliny pępkowej, zmniejszeniem masy płodu oraz zaburzeniami kostnienia, choć nie stwierdzono działania teratogennego u myszy i królików. Wobec braku kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych, decyzja o stosowaniu baklofenu powinna być indywidualna, oparta na ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz stosowaniu najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, z zapewnieniem ścisłego monitorowania ciąży.
W okresie laktacji baklofen przenika do mleka kobiecego, co stwarza ryzyko ekspozycji niemowlęcia na lek. Z uwagi na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania baklofenu u niemowląt karmionych piersią, nie zaleca się kontynuowania karmienia podczas terapii baklofenem. Lekarze powinni poinformować pacjentki o potencjalnym ryzyku i rozważyć przerwanie karmienia piersią lub zastosowanie alternatywnych metod leczenia, jeśli terapia baklofenem jest niezbędna. W każdym przypadku konieczne jest indywidualne podejście oraz szczegółowa edukacja pacjentek dotycząca możliwych zagrożeń i korzyści związanych z terapią baklofenem w tych szczególnych okresach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Baclofen Polpharma, baklofen, ciąża, działanie teratogenne, ekspozycja niemowlęcia, karmienie piersią, monitorowanie ciąży, najniższa skuteczna dawka, okres laktacji, przenikanie do mleka kobiecego, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, przepuklina pępkowa, układ rozrodczy żeński, zmiany jajników -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Baklofen, będący agonistą receptorów GABA-B i składnikiem preparatów takich jak Baclofen Polpharma (dostępnych w dawkach 10 mg i 25 mg), wywiera hamujący wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co skutkuje działaniem uspokajającym, sennością, spowolnieniem psychoruchowym oraz osłabieniem koncentracji. Te efekty farmakologiczne prowadzą do istotnego upośledzenia zdolności psychomotorycznych, co bezpośrednio przekłada się na zwiększone ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn wymagających precyzji i wzmożonej uwagi. W związku z tym, stosowanie baklofenu stanowi jednoznaczne przeciwwskazanie do wykonywania takich czynności, a lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o tych ograniczeniach oraz konsekwencjach prawnych ich nieprzestrzegania.
W praktyce klinicznej lekarz przepisujący Baclofen Polpharma powinien nie tylko przekazać pacjentowi pisemne i ustne informacje o zakazie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn podczas terapii, ale także regularnie weryfikować zrozumienie tych zaleceń, zwłaszcza u pacjentów długotrwale stosujących lek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów wykonujących zawody wymagające prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, rozważając w ich przypadku alternatywne metody leczenia lub czasowe zawieszenie aktywności zawodowej. Dokumentacja w historii choroby powinna odzwierciedlać fakt poinformowania pacjenta o przeciwwskazaniach, a zalecenia dotyczące organizacji życia codziennego muszą uwzględniać konieczność całkowitego powstrzymania się od czynności zagrażających bezpieczeństwu podczas terapii baklofenem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
baklofen, charakterystyka produktu leczniczego, działanie hamujące, działanie uspokajające, osłabienie koncentracji, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów, receptor GABA-B, senność, spowolnienie psychoruchowe, spowolniony czas reakcji, sprawność psychomotoryczna, terapia baklofenem, zaburzenie koncentracji, zdolność psychomotoryczna, zmniejszona czujność -
Wskazania do stosowania
Baklofen, dostępny w postaci tabletek Baclofen Polpharma o dawkach 10 mg i 25 mg, jest lekiem o działaniu przeciwspastycznym stosowanym w leczeniu objawowym spastyczności mięśniowej różnego pochodzenia, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci oraz młodzieży do 18 roku życia. Wskazania obejmują stany spastyczne związane z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, takie jak stwardnienie rozsiane, urazy rdzenia kręgowego, udary mózgu, porażenie mózgowe, choroby neuronów ruchowych, jamistość rdzenia, poprzeczne zapalenie rdzenia oraz zmiany nowotworowe OUN. Baklofen jest szczególnie użyteczny w redukcji wzmożonego napięcia mięśniowego, które utrudnia funkcjonowanie, powoduje ból lub zwiększa ryzyko powikłań, takich jak przykurcze czy odleżyny. Preparat umożliwia indywidualizację terapii dzięki możliwości stosowania podziału dawki, co jest istotne zwłaszcza na początku leczenia lub u pacjentów wrażliwych na działania niepożądane.
Leczenie baklofenem wymaga starannego monitorowania efektów terapeutycznych oraz stopniowego zwiększania dawki, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Terapia powinna być prowadzona w ramach kompleksowego podejścia, łączącego farmakoterapię z fizjoterapią i edukacją pacjenta oraz opiekunów. Baklofen jest szczególnie wskazany u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, spastycznością poudarową, po urazach rdzenia kręgowego oraz u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, gdzie poprawia komfort życia i wspomaga rehabilitację. Decyzja o włączeniu baklofenu powinna być oparta na dokładnej ocenie klinicznej, uwzględniającej korzyści terapeutyczne oraz potencjalne ryzyko, co czyni go wartościowym elementem leczenia spastyczności ośrodkowego pochodzenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Baklofen – Wskazania do stosowania
baklofen, ból spastyczny, choroba neuronu ruchowego, choroba zwyrodnieniowa mózgu, działanie niepożądane, guz rdzenia kręgowego, incydent naczyniowo-mózgowy, jamistość rdzenia, kompresja rdzenia kręgowego, mózgowe porażenie dziecięce, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, poprzeczne zapalenie rdzenia, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, porażenie mózgowe, przepuklina dysku, spastyczne porażenie rdzenia kręgowego, spastyczność poudarowa, stan spastyczny mięśni, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, udar naczyniowy mózgu, uraz głowy, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych