włókna Purkinjego
Włókna Purkinjego (włókna Purkiniego) stanowią wyspecjalizowane komórki przewodzące układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Są to duże, rozgałęzione komórki mięśniowe z niewielką liczbą miofibryli, licznymi mitochondriami i obfitą cytoplazmą bogatą w glikogen. Tworzą one końcowe odgałęzienia pęczka Hisa, rozchodząc się w miąższu komór serca.
Główną funkcją włókien Purkinjego jest szybkie przewodzenie impulsów elektrycznych z węzła przedsionkowo-komorowego do mięśnia roboczego komór serca. Dzięki swojej budowie przewodzą one impulsy elektryczne z prędkością około 2-4 m/s, co jest najszybszym przewodzeniem w sercu. Ta wysoka prędkość zapewnia niemal jednoczesną depolaryzację komórek mięśniowych komór, umożliwiając efektywny skurcz.
Włókna Purkinjego charakteryzują się zdolnością do spontanicznej depolaryzacji (automatyzm), choć o mniejszej częstości niż węzeł zatokowo-przedsionkowy czy przedsionkowo-komorowy. W warunkach patologicznych, gdy przewodzenie z wyższych ośrodków zostaje zaburzone, mogą przejąć funkcję rozrusznika zastępczego, generując rytm komorowy o częstości 30-40 uderzeń na minutę.
Zaburzenia funkcji włókien Purkinjego mogą prowadzić do nieprawidłowości przewodzenia śródkomorowego, arytmii komorowych, a w niektórych przypadkach być podłożem dla groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca. Ocena ich funkcji ma istotne znaczenie w diagnostyce elektrokardiograficznej i elektrofizjologicznej serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg
Badania przedkliniczne hydroksyzyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Hydroxyzinum Zentiva, wykazały potencjalne działanie teratogenne i embriotoksyczne u gryzoni przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowa ocena genotoksyczności, przeprowadzona in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani aberracji chromosomowych, co wskazuje na brak wpływu hydroksyzyny na materiał genetyczny. Brak jest jednak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego tej substancji, co stanowi lukę w dokumentacji przedklinicznej.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, czynność elektryczna serca, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, hydroksyzyny chlorowodorek, kanał hERG, komórka ssaka, mutacja, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, prąd potasowy, profil bezpieczeństwa, stężenie terapeutyczne, układ sercowo-naczyniowy, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach i innych gatunkach. W układzie pokarmowym jelito stanowi główny narząd docelowy, a toksyczność ta jest czynnikiem ograniczającym dawkę. W układzie krwiotwórczym obserwowano zmiany parametrów erytrocytów oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, natomiast w układzie limfatycznym stwierdzono zmniejszenie liczby limfocytów i redukcję masy organów limfatycznych, co wskazuje na potencjalne działanie immunosupresyjne. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp zaobserwowano zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach leczenia, co sugeruje ryzyko nefrotoksyczności. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, co może wskazywać na ryzyko zaburzeń krwawienia u pacjentów. Pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro, badania in vivo nie wykazały wydłużenia odstępu QT u małp, co wymaga dalszej oceny ryzyka kardiologicznego.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał hERG, morfologia krwi, nefrotoksyczność, odstęp QT, organogeneza, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność embrionalna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zaburzenia hemostazy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 50 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach, myszach i królikach. W układzie pokarmowym jelito było głównym organem docelowym, a zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W hematologicznym aspekcie obserwowano zmiany parametrów czerwonokrwinkowych i szpiku kostnego, również odwracalne, z większym nasileniem u szczurów. Toksyczność limfatyczna objawiała się zmniejszeniem liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych, co również ustępowało po leczeniu. U małp stwierdzono mineralizację śródmiąższową nerek bez poważnych efektów nefrotoksycznych. Dazatynib wpływa na układ krzepnięcia poprzez hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez wywoływania spontanicznych krwotoków. Badania elektrofizjologiczne wykazały brak wpływu na odstęp QT in vivo, pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, elektrokardiogram, fototoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, toksyczność układu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ moczowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego