nadaktywność psychoruchowa

Nadaktywność psychoruchowa to stan charakteryzujący się nadmierną, często chaotyczną aktywnością ruchową, której towarzyszy wzmożony napęd psychomotoryczny. Jest to objaw występujący w różnych zaburzeniach psychicznych i neurologicznych, najczęściej kojarzony z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).

W obrazie klinicznym nadaktywności psychoruchowej obserwuje się niemożność pozostania w bezruchu, ciągłe przemieszczanie się, wykonywanie zbędnych ruchów, gadatliwość oraz impulsywność. Pacjenci często opisują subiektywne poczucie wewnętrznego niepokoju lub przymusu działania. Stan ten może znacząco upośledzać funkcjonowanie społeczne, zawodowe i edukacyjne.

Nadaktywność psychoruchowa może wystąpić w przebiegu zaburzeń afektywnych (szczególnie w manii lub hipomanii), niektórych zaburzeniach osobowości, w stanach lękowych, w zespołach organicznych, w przebiegu zatruć oraz jako działanie niepożądane niektórych leków (np. kortykosteroidów, stymulantów). Diagnostyka różnicowa wymaga dokładnego wywiadu, badania psychiatrycznego i neurologicznego oraz często badań dodatkowych.

Leczenie nadaktywności psychoruchowej zależy od jej przyczyny. W ADHD stosuje się metylofenidat, atomoksetynę lub leki z grupy agonistów receptorów α2-adrenergicznych. W zaburzeniach afektywnych wykorzystuje się normotymiki i leki przeciwpsychotyczne. Ważnym elementem terapii są również interwencje psychologiczne i psychoedukacja.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl