anuria

Anuria to stan, w którym produkcja moczu przez nerki jest krytycznie zmniejszona do wartości poniżej 100 ml w ciągu 24 godzin. Jest to poważny objaw dysfunkcji nerek, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W przypadku całkowitej anurii mówimy o zupełnym braku wydalania moczu.

Do głównych przyczyn anurii należą: ostra niewydolność nerek, obustronna niedrożność dróg moczowych, wstrząs hemodynamiczny prowadzący do hipoperfuzji nerek, ciężkie odwodnienie oraz toksyczne uszkodzenie nerek wywołane lekami lub substancjami chemicznymi. Anuria może również wystąpić jako powikłanie wielu schorzeń ogólnoustrojowych, m.in. sepsy, zespołu wątrobowo-nerkowego czy rabdomiolizy.

Diagnostyka anurii obejmuje badania laboratoryjne parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, eGFR), badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz ocenę stanu hemodynamicznego pacjenta. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować przywrócenie prawidłowego nawodnienia, odbarczenie dróg moczowych w przypadku obstrukcji, odstawienie leków nefrotoksycznych, a w ciężkich przypadkach – terapię nerkozastępczą (hemodializę lub dializę otrzewnową).

Anuria jest zawsze stanem alarmowym wymagającym hospitalizacji i często intensywnego nadzoru medycznego. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu trwania anurii oraz od chorób współistniejących, ale zawsze wskazuje na poważne zaburzenie homeostazy organizmu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – RABADA 2,5 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy RABADA, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), stosowany jest w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego. Przedawkowanie bisoprololu może skutkować bradykardią, niedociśnieniem tętniczym, blokiem przedsionkowo-komorowym, skurczem oskrzeli, hipoglikemią oraz ostrą niewydolnością serca, przy czym dawki nawet do 2000 mg były opisywane w literaturze. Ramipryl w przedawkowaniu powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, prowadzące do znacznego niedociśnienia, wstrząsu, zaburzeń elektrolitowych oraz niewydolności nerek. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, jest słabo usuwany podczas hemodializy, co ogranicza skuteczność tej metody detoksykacji. Wartości ciśnienia tętniczego i czynności serca należy monitorować szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują zwiększoną wrażliwość na bisoprolol.
aminofilina, anuria, atropina, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, glukagon, hipoglikemia, inhibitor ACE, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obturacja dróg oddechowych, ramipryl, rozszerzenie naczyń, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Efedryna – Przedawkowanie

Efedryna, stosowana w preparatach takich jak Efrinol 1% i 2%, Ephedrinum Hydrochloricum Aguettant, Ephedrinum hydrochloricum WZF oraz Tussipect, może wywołać poważne objawy przedawkowania, zwłaszcza przy dawkach znacznie przekraczających zalecane lub u pacjentów o zwiększonej wrażliwości (np. z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem, zaburzeniami nerek czy psychicznymi). Przedawkowanie manifestuje się objawami ze strony układu nerwowego (nadmierna pobudliwość, drgawki, zawroty głowy), sercowo-naczyniowego (tachykardia, arytmie, nadciśnienie tętnicze), moczowego (zatrzymanie moczu, anuria) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). Dawka śmiertelna wynosi około 2 g, odpowiadająca stężeniu we krwi 3,5-20 mg/l. Długotrwałe stosowanie donosowe może prowadzić do przewlekłego przekrwienia błony śluzowej nosa oraz rozwoju tolerancji i uzależnienia, bez kumulacji leku w organizmie.
anuria, arytmia, arytmia komorowa, bloker kanału wapniowego, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, dawka śmiertelna, dializa otrzewnowa, działanie sympatykomimetyczne, efedryna, fenobarbital, fenytoina, hemodializa, hipertermia, hipokaliemia, kołatanie serca, lek naczyniorozszerzający, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość psychoruchowa, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nitroprusydek sodu, ostre przedawkowanie, pobudliwość nerwowa, pobudzenie OUN, pobudzenie psychoruchowe, preparat leczniczy, przekrwienie błony śluzowej nosa, przyspieszenie czynności serca, psychoza paranoidalna, śpiączka, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, tolerancja lekowa, urojenia i omamy, wymuszona diureza, zasadowica oddechowa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Valtricom to preparat złożony zawierający amlodypinę (5-10 mg), walsartan (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Farmakokinetyka poszczególnych składników charakteryzuje się liniowością, a maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 6-8 h (amlodypina), 3 h (walsartan) i 2 h (hydrochlorotiazyd). Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 30-50 h, eliminowana głównie przez metabolizm wątrobowy (90%). Walsartan ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami w 94-97%, a jego okres półtrwania wynosi około 6 h; eliminowany jest głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Hydrochlorotiazyd cechuje się biodostępnością 70%, umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%), okresem półtrwania 6-15 h oraz wydalaniem z moczem w ponad 95% w postaci niezmienionej.
albuminy surowicy, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, anuria, AUC, bezylan, bierna filtracja, biodostępność, biodostępność bezwzględna, dializoterapia, erytrocyty, farmakokinetyka liniowa, interakcja farmakokinetyczna, kanaliki nerkowe, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie składników, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Przedawkowanie

Powidon jodowany, stosowany w różnych formach farmaceutycznych jako środek antyseptyczny, może wywołać poważne objawy toksyczności po przedawkowaniu, które następuje przez doustne spożycie, długotrwałe stosowanie na rozległe powierzchnie skóry (>30% powierzchni ciała), inhalację lub nadmierne podanie do oka. Toksyczność ogólnoustrojowa manifestuje się objawami ze strony układu pokarmowego (wymioty, biegunka, bóle brzucha, metaliczny posmak), sercowo-naczyniowego (tachykardia, niedociśnienie, niewydolność krążenia), oddechowego (obrzęk głośni i płuc) oraz nerek (anuria, martwica sferyczna i kanalikowa). Dodatkowo obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak kwasica metaboliczna i hipernatremia, a także dysfunkcje tarczycy – zarówno nadczynność, jak i niedoczynność – po długotrwałej ekspozycji na jod. Objawy neurologiczne (drgawki, parestezje) oraz reakcje skórne i ogólne (gorączka, sinica, krwawienia) również mogą wystąpić.
anuria, dializa otrzewnowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hipernatremia, intubacja dotchawicza, kwasica metaboliczna, martwica kanalikowa, nadczynność tarczycy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, objaw toksyczny, obrzęk głośni, obrzęk płuc, parestezja, plazmafereza, powidon jodowany, preparat antyseptyczny, sinica, tachykardia, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie jodem
Leksykon leków
Przedawkowanie – Braunol 7,5%, roztwór na skórę 75 mg/ml

Produkt Braunol 7,5% zawiera powidon jodowany w stężeniu 7,5 g/100 g roztworu, co odpowiada 10% zawartości jodu. Przedawkowanie może prowadzić do ostrego zatrucia jodem z objawami obejmującymi układ pokarmowy (skurcze, wymioty, biegunka), układ krążenia (hipotensja, tendencja do zapaści), układ oddechowy (obrzęk głośni i płuc), układ moczowy (krwawienie, uszkodzenie nerek, anuria) oraz układ nerwowy (parestezje). Wczesne objawy zatrucia pojawiają się w fazie wczesnej i pośredniej, natomiast uszkodzenia nerek i anuria rozwijają się w ciągu 1-3 dni. Długotrwałe wchłanianie nadmiaru jodu może indukować nadczynność tarczycy manifestującą się częstoskurczem (>100/min), niepokojem, drżeniem kończyn i bólami głowy.
anuria, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipotensja, kwasica metaboliczna, martwica kanalikowa, nadczynność tarczycy, niewydolność krążeniowa, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, obrzęk głośni, obrzęk płucny, parestezja, plazmafereza, powidon jodowany, sinica, skurcz brzucha, tachykardia, tyreoidektomia, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Bluefish AB 60 mg

Przedawkowanie atorwastatyny (Atorvastatin Bluefish AB) w dawkach przekraczających zalecane (dostępne w tabletkach 10 mg do 80 mg) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Nie istnieje specyficzne leczenie przyczynowe, dlatego postępowanie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej funkcje życiowe. Kluczowe jest monitorowanie czynności wątroby (enzymy wątrobowe) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które wskazują na uszkodzenie hepatocytów i mięśni szkieletowych. Typowe objawy przedawkowania to zaburzenia funkcji wątroby, rabdomioliza z bólem mięśniowym, podwyższona CK, mioglobinuria, ostra niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiperfosfatemia, hipokalcemia) oraz kwasica metaboliczna.
anuria, atorwastatyna, białko osocza, dializoterapia, diureza, enzymy wątrobowe, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hepatocyt, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, kinaza kreatynowa, klirens atorwastatyny, kwasica metaboliczna, metabolizm pierwszego przejścia, mięsień prążkowany, mioglobina, mioglobinuria, oliguria, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, rabdomioliza, statyna
Leksykon substancji czynnych
Joheksol – Przedawkowanie

Joheksol, niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy stosowany w diagnostyce obrazowej (Omnipaque), dostępny jest w stężeniach 240, 300 i 350 mg jodu/ml, odpowiadających zawartości 518, 647 i 755 mg joheksolu/ml. Przedawkowanie, szczególnie powyżej 2000 mg jodu/kg masy ciała, stanowi poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek oraz u dzieci podczas złożonych procedur, takich jak kompleksowa angiografia. Wysokie stężenia joheksolu wiążą się z rosnącą osmolalnością (od 0,51 do 0,78 Osm/kg H₂O) i lepkością (do 10,6 mPa×s w 37°C), co zwiększa obciążenie hemodynamiczne i ryzyko toksyczności. Objawy przedawkowania obejmują ostrą niewydolność nerek, zaburzenia wodno-elektrolitowe, reakcje sercowo-naczyniowe (np. zaburzenia rytmu, obrzęk płuc) oraz neurologiczne (drgawki, zaburzenia świadomości), z nasileniem zależnym od dawki, stężenia i stanu klinicznego pacjenta.
antidotum, anuria, bariera krew-mózg, czynność nerek, drgawki, działanie inotropowe ujemne, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hemodynamika wewnątrznerkowa, hipernatremia, hiperwolemia, intensywne nawadnianie, joheksol, kompleksowa angiografia, lepkość roztworu, obciążenie hemodynamiczne, objawowe przedawkowanie, objętość dystrybucji, oliguria, Omnipaque, osmolalność, ostra niewydolność nerek, prawidłowa funkcja nerek, przedawkowanie joheksolu, radiologiczny środek kontrastujący, reakcja nadwrażliwości, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Soligamma 20 000 IU

Przedawkowanie cholekalcyferolu (witamina D3) zawartego w leku Soligamma, dostępnego w dawkach 5 000 IU, 10 000 IU oraz 20 000 IU, prowadzi do hiperkalcemii, która manifestuje się zaburzeniami metabolicznymi i uszkodzeniami narządowymi. Objawy przedawkowania są nieswoiste i obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunki, zaparcia, zmęczenie, bóle mięśniowo-stawowe, polidypsję, poliurię, a w zaawansowanych stadiach kamicę nerkową, niewydolność nerek, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki oraz zwapnienia tkanek miękkich. Biochemicznie charakterystyczne jest podwyższone stężenie 25-hydroksykalcyferolu w surowicy, które stanowi marker przedawkowania witaminy D. W skrajnych przypadkach hiperkalcemia może prowadzić do zgonu.
25-hydroksykalcyferol, anuria, arytmia serca, cholekalcyferol, diuretyk, furosemid, hemodializa, hiperkalcemia, kalcytonina, kamica nerkowa, kortykosteroidy, niewydolność nerek, oliguria, wapnica nerek, witamina D3, zapalenie trzustki, zmiany EKG, zwapnienie tkanek miękkich
Leksykon leków
Przedawkowanie – CoAramlessa 5 mg + 1,25 mg + 5 mg

Przedawkowanie leku CoAramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, prowadzi do poważnych objawów klinicznych wynikających z ich farmakologicznego działania: hipotensji, diurezy oraz rozszerzenia naczyń. Typowe symptomy to niedociśnienie tętnicze, nudności, wymioty, kurcze mięśni, zawroty głowy, senność i splątanie. Szczególnie niebezpieczne są oliguria i anuria spowodowane hipowolemią oraz zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hipokaliemia. Przedawkowanie amlodypiny może wywołać odruchową tachykardię, długotrwały spadek ciśnienia tętniczego prowadzący do wstrząsu, a także rzadki, ale groźny niekardiogenny obrzęk płuc pojawiający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przyjęciu leku.
amlodypina, anuria, beta-adrenolityk, białka osocza, blokada kanałów wapniowych, glukonian wapnia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, indapamid, niedobory wodno-elektrolitowe, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, oliguria, perfuzja mózgowa, peryndopryl arginina, płukanie żołądka, preparat złożony, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, splątanie, tachykardia odruchowa, wazokonstryktor, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenia wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Menopur 1200 IU FSH + 1200 IU LH

Przedawkowanie preparatu Menopur (menotropina, hMG) wiąże się z ryzykiem rozwoju zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS), będącego głównym powikłaniem klinicznym. Nadmierna stymulacja jajników, wynikająca z podania dawek odpowiadających 1200 IU FSH i 1200 IU LH, prowadzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń, przesunięcia płynów do trzeciej przestrzeni oraz powiększenia jajników, co może skutkować poważnymi objawami takimi jak wodobrzusze, wysięk opłucnowy i osierdziowy, zaburzenia hematologiczne (hemokoncentracja, zwiększona krzepliwość), zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia), zdarzenia zakrzepowo-zatorowe oraz niewydolność nerek. Stopień nasilenia objawów może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu, co wymaga szybkiej i kompleksowej interwencji medycznej. W przypadku podejrzenia przedawkowania Menopuru konieczne jest natychmiastowe wdrożenie leczenia podtrzymującego oraz ścisłe monitorowanie pacjentki. Zaleca się regularną ocenę kliniczną, w tym badania ultrasonograficzne jajników w celu oceny ich powiększenia i obecności płynu w jamach ciała, a także badania laboratoryjne obejmujące morfologię krwi (w tym hematokryt), koagulogram, elektrolity oraz funkcję nerek i wątroby. Monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, diureza, masa ciała) oraz bilans płynów jest niezbędne do oceny równowagi płynowej i zapobiegania powikłaniom. Ze względu na brak szczegółowych danych w literaturze oraz potencjalne zagrożenie życia, hospitalizacja i intensywna opieka medyczna są wskazane w każdym przypadku przedawkowania Menopuru.
anuria, badanie ultrasonograficzne, bilans płynów, diureza, filtracja kłębuszkowa, gonadotropina menopauzalna, hemokoncentracja, hiponatremia, hipowolemia, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, koagulogram, menotropina, niewydolność nerek, oliguria, powiększenie jajników, skręt przydatków, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia elektrolitowe, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, zespół hiperstymulacji jajników
Leksykon substancji czynnych
Diltiazem – Przedawkowanie

Przedawkowanie diltiazemu, antagonisty kanałów wapniowych, prowadzi do ciężkich zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak nasilone niedociśnienie tętnicze, bradykardia zatokowa z lub bez rozkojarzenia przedsionkowo-komorowego oraz różnego stopnia bloki przedsionkowo-komorowe. Objawy te mogą szybko postępować do wstrząsu kardiogennego, asystolii i nagłej śmierci sercowej. Dodatkowo, hipoperfuzja narządowa skutkuje ostrym uszkodzeniem nerek, manifestującym się oligurią, anurią oraz wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika. Przedawkowanie dotyczy zarówno preparatów o natychmiastowym (np. Oxycardil 60) jak i przedłużonym uwalnianiu (Dilzem retard, Dilzem 120 retard, Dilzem 180 retard, Oxycardil 120).
adrenalina, antagonista wapnia, anuria, asystolia, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanałów wapniowych, bradykardia zatokowa, dializoterapia, diltiazem, diureza osmotyczna, dobutamina, elektrostymulacja serca, filtracja kłębuszkowa, glukagon, glukonian wapnia, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja nerek, lek inotropowy dodatni, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, noradrenalina, oliguria, ostre uszkodzenie nerek, płukanie żołądka, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, preparat o przedłużonym uwalnianiu, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, układ sercowo-naczyniowy, wazodylatacja naczyń obwodowych, wazopresor, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma wykazuje liniową farmakokinetykę wszystkich trzech składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 6-8 h (amlodypina), 3 h (walsartan) i 2 h (hydrochlorotiazyd). Biodostępność wynosi 64-80% dla amlodypiny, 23% dla walsartanu oraz 70% dla hydrochlorotiazydu. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny i ma minimalny wpływ na hydrochlorotiazyd, natomiast walsartan wykazuje zmniejszenie AUC o 40% i Cmax o 50% po posiłku, co jednak nie przekłada się na klinicznie istotne osłabienie działania. Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%), walsartan ma objętość dystrybucji około 17 l i wiąże się z białkami w 94-97%, a hydrochlorotiazyd wykazuje umiarkowane wiązanie (40-70%) i objętość dystrybucji 4-8 l/kg. Okres półtrwania wynosi około 30-50 h dla amlodypiny, 6 h dla walsartanu i 6-15 h dla hydrochlorotiazydu. Eliminacja amlodypiny odbywa się głównie przez nerki (10% w postaci niezmienionej, 60% jako metabolity), walsartan jest wydalany głównie z kałem (83%) i moczem (13%), a hydrochlorotiazyd niemal całkowicie z moczem (>95% w postaci niezmienionej).
anuria, bierna filtracja, biodostępność amlodypiny, biodostępność walsartanu, eliminacja z osocza, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przewlekła choroba wątroby, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększanie dawki