wewnątrzmaciczna śmierć płodu
Wskazanie

Wewnątrzmaciczna śmierć płodu (IUFD – Intrauterine Fetal Death) to obumarcie płodu w macicy po 22. tygodniu ciąży lub gdy płód osiągnął masę co najmniej 500 g. Zjawisko to występuje z częstością około 3-5 na 1000 ciąż. Do głównych przyczyn zalicza się zaburzenia łożyskowe (przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), powikłania ciążowe (stan przedrzucawkowy, cholestaza ciążowa), infekcje wewnątrzmaciczne, wady genetyczne płodu oraz choroby matki (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby autoimmunologiczne).

W przypadku rozpoznania wewnątrzmacicznej śmierci płodu konieczne jest wywołanie porodu. W zależności od sytuacji klinicznej stosuje się różne schematy farmakologiczne. Najczęściej wykorzystuje się preparaty prostaglandyn, takie jak Cytotec (mizoprostol) lub Mifepriston, często w połączeniu z oksytocyną (Oxytocin WZF). W przypadku przeciwwskazań do indukcji porodu drogami natury może być konieczne wykonanie cięcia cesarskiego.

Po porodzie martwego płodu istotne jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki przyczyny zgonu, obejmującej badanie histopatologiczne łożyska, badania genetyczne płodu oraz kompleksowe badania matki. W ramach profilaktyki powikłań zakrzepowo-zatorowych stosuje się heparyny drobnocząsteczkowe (np. Clexane, Fraxiparine).

Największe trudności w postępowaniu z pacjentką po wewnątrzmacicznej śmierci płodu dotyczą aspektów psychologicznych. Utrata dziecka jest niezwykle traumatycznym doświadczeniem, dlatego kluczowe jest zapewnienie wsparcia psychologicznego oraz ewentualnie farmakoterapii przeciwdepresyjnej (np. Sertralina, Escitalopram). Wyzwaniem jest również diagnostyka przyczyny zgonu płodu, która pomimo przeprowadzenia pełnej diagnostyki, w około 25-40% przypadków pozostaje niewyjaśniona, co utrudnia poradnictwo dotyczące ryzyka w kolejnych ciążach.

W kolejnych ciążach po wewnątrzmacicznej śmierci płodu stosuje się zazwyczaj wzmożony nadzór położniczy, często z wykorzystaniem kwasu acetylosalicylowego (Acard, Polocard) w profilaktyce zaburzeń łożyskowych oraz dodatkowych badań ultrasonograficznych i badań dobrostanu płodu. W przypadku potwierdzenia określonej przyczyny zgonu płodu, stosuje się ukierunkowane postępowanie profilaktyczne w kolejnych ciążach.