zaśniad groniasty
Wskazanie

Zaśniad groniasty to łagodna forma ciążowej choroby trofoblastycznej, charakteryzująca się nieprawidłowym rozrostem trofoblastu (tkanki, która normalnie rozwija się w łożysko). W przeciwieństwie do prawidłowej ciąży, w zaśniadzie groniastym nie dochodzi do rozwoju prawidłowego zarodka. Zaśniad może być całkowity (brak tkanki płodowej) lub częściowy (obecne pewne elementy płodowe, ale nieprawidłowe). Częstość występowania szacuje się na 1 na 1000-2000 ciąż, z wyższą częstotliwością w Azji Południowo-Wschodniej.

Diagnostyka zaśniadu groniastego opiera się na badaniach ultrasonograficznych (charakterystyczny obraz „płatków śniegu” lub „plastra miodu”), podwyższonym poziomie beta-hCG w surowicy oraz badaniu histopatologicznym materiału po ewakuacji. Podstawowym objawem jest krwawienie z dróg rodnych, często towarzyszą mu nudności, wymioty oraz przedwczesne objawy zatrucia ciążowego.

Leczenie pierwszego rzutu polega na próżniowym wyłyżeczkowaniu jamy macicy z następczym monitorowaniem poziomu beta-hCG. W Polsce do zabiegu wykorzystuje się najczęściej Cytotec (mizoprostol) do przygotowania szyjki macicy. W przypadku przetrwałej choroby trofoblastycznej lub jej transformacji w postać złośliwą stosuje się chemioterapię. Najczęściej stosowanym lekiem jest Methotrexat, dostępny w Polsce pod nazwami handlowymi Methotrexat-Ebewe, Trexan, czy Methofill. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się schematy wielolekowe zawierające Etoposid (Etoposid Accord, Etoposid Teva), Actinomycin D (Cosmegen), Cyclophosphamid (Endoxan) czy Vincristine (Vincristin-Richter).

Największe trudności w leczeniu zaśniadu groniastego obejmują ryzyko przekształcenia w inwazyjną postać choroby trofoblastycznej (rak kosmówki) wymagającą intensywnej chemioterapii, problemy psychologiczne związane z utratą ciąży, oraz konieczność odroczenia kolejnej ciąży o co najmniej 6-12 miesięcy z powodu potrzeby monitorowania poziomu beta-hCG. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie monitorowanie pacjentek, które wymaga regularnych badań poziomu beta-hCG przez okres nawet do 2 lat po diagnozie, co bywa problematyczne u pacjentek o niskim compliance.