obrót zewnętrzny
Wskazanie

Obrót zewnętrzny to manewr położniczy stosowany w przypadku położenia miednicowego płodu, mający na celu zmianę pozycji płodu z miednicowej na główkową. Procedura ta jest wykonywana zazwyczaj między 36. a 38. tygodniem ciąży, kiedy płód ma jeszcze wystarczającą przestrzeń do obrotu w macicy, ale jest już na tyle duży, że zazwyczaj nie powraca do położenia miednicowego.

Wskazaniem do wykonania obrotu zewnętrznego jest położenie miednicowe płodu potwierdzone badaniem USG po 36. tygodniu ciąży. Przed zabiegiem konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak: wielowodzie, małowodzie, nieprawidłowa budowa macicy, blizny na macicy, ciąża wielopłodowa, zaburzenia przepływu łożyskowego czy przedwczesne oddzielenie łożyska.

W trakcie procedury stosuje się zazwyczaj tokolityki, które zmniejszają napięcie mięśnia macicy. Najczęściej używane leki to: Fenoterol (Partusisten), Nifedypina (Cordafen, Adalat) lub Atosiban (Tractocile). W niektórych ośrodkach stosuje się również analgezję lub znieczulenie zewnątrzoponowe, aby zmniejszyć dyskomfort pacjentki i zwiększyć szanse powodzenia procedury.

Największe trudności podczas obrotu zewnętrznego wiążą się z potencjalnymi powikłaniami, takimi jak przedwczesne oddzielenie łożyska, pęknięcie błon płodowych, wklinowanie pępowiny czy nagłe zaburzenia czynności serca płodu. Z tego powodu procedura powinna być wykonywana wyłącznie w warunkach szpitalnych, z dostępem do aparatu USG umożliwiającego monitorowanie pozycji płodu i jego czynności serca, a także z możliwością natychmiastowego wykonania cięcia cesarskiego w przypadku wystąpienia powikłań.

Skuteczność obrotu zewnętrznego wynosi około 50-60%, jednak nawet w przypadku niepowodzenia manewr można powtórzyć po kilku dniach. Alternatywą dla pacjentek, u których obrót zewnętrzny się nie powiódł lub był przeciwwskazany, jest poród drogami natury w położeniu miednicowym (w wyselekcjonowanych przypadkach) lub planowe cięcie cesarskie.