poronienie
Wskazanie

Poronienie to zakończenie ciąży przed 22. tygodniem lub gdy płód waży mniej niż 500 g. Około 10-15% rozpoznanych ciąż kończy się poronieniem, a największe ryzyko występuje w pierwszym trymestrze. Przyczynami poronienia mogą być anomalie chromosomowe płodu, zaburzenia hormonalne, wady macicy, infekcje, zaburzenia immunologiczne czy choroby przewlekłe matki, takie jak cukrzyca lub choroby tarczycy.

W przypadku poronienia zagrażającego stosuje się leki rozkurczowe, takie jak No-Spa (drotaweryna), Papaverinum (papaweryna) czy Buscolysin (hioscyna). Przy poronieniu zatrzymanym lub niekompletnym podaje się leki indukujące wydalenie tkanek płodowych, m.in. Cytotec (mizoprostol), Miroprostol lub Arthrotec. W niektórych przypadkach konieczne jest łyżeczkowanie jamy macicy przy zastosowaniu znieczulenia ogólnego.

Po poronieniu często włącza się antybiotykoterapię profilaktyczną (np. Amoksiklav, Augmentin, Unidox) oraz leki hamujące krwawienie, jak Exacyl (kwas traneksamowy) czy Dicynone (etamsylat). W przypadku konfliktów serologicznych podaje się immunoglobulinę anty-RhD (WinRho SDF, Rhophylac).

Największe trudności w leczeniu poronienia dotyczą aspektów psychologicznych – pacjentki często doświadczają silnego stresu, poczucia winy i żałoby. Istotnym wyzwaniem jest również diagnozowanie przyczyn nawracających poronień, które występują u około 1% par. Dodatkowym problemem bywa niekompletne opróżnienie jamy macicy po poronieniu samoistnym, co może prowadzić do zakażeń i krwawień. Ważnym elementem postępowania jest również odpowiednie zaplanowanie dalszej profilaktyki w kolejnych ciążach, zwłaszcza u pacjentek z poronieniami nawracającymi.