rak trzonu macicy
Wskazanie

Rak trzonu macicy (rak endometrium) jest jednym z najczęstszych nowotworów ginekologicznych. Występuje głównie u kobiet po menopauzie, z największą częstością w wieku 55-70 lat. Głównymi czynnikami ryzyka są: otyłość, niepłodność, zespół policystycznych jajników, wieloletnia terapia estrogenowa bez progestagenów, leczenie tamoksyfenem oraz predyspozycje genetyczne (zespół Lyncha).

Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, ultrasonografię przezpochwową oraz biopsję endometrium, która jest kluczowa dla potwierdzenia rozpoznania. W ocenie zaawansowania choroby wykorzystuje się badania obrazowe: MRI miednicy mniejszej, TK jamy brzusznej i klatki piersiowej oraz PET-CT w wybranych przypadkach.

Podstawową metodą leczenia jest zabieg operacyjny, obejmujący usunięcie macicy z przydatkami (histerektomia z obustronną adneksektomią) oraz limfadenektomię miedniczą i okołoaortalną. W Polsce stosowane są różne schematy leczenia systemowego, w tym chemioterapia z wykorzystaniem leków takich jak Paklitaksel (Paclitaxel Kabi, Sindaxel), Karboplatyna (Carbomedac, Carboplatin Accord) oraz Doksorubicyna (Doxorubicin Accord, Adriblastina).

W terapii hormonalnej, szczególnie w nawrotach choroby, stosuje się preparaty zawierające medroksyprogesteron (Depo-Provera) i megestrol (Megace). W przypadkach zaawansowanych lub nawrotowych wykorzystuje się także nowoczesne terapie celowane, jak inhibitory kinaz zależnych od cyklin – Rybocyklib (Kisqali) oraz immunoterapię z wykorzystaniem pembrolizumabu (Keytruda).

Największe trudności w leczeniu raka trzonu macicy stanowią: nawroty choroby po leczeniu operacyjnym, oporność na chemioterapię, zwłaszcza w przypadkach o niekorzystnych typach histologicznych (np. rak surowiczy), oraz objawy niepożądane związane z leczeniem systemowym. Szczególnie problematyczne są przypadki z mutacją POLE, niedoborem MMR czy wysoką niestabilnością mikrosatelitarną, które wymagają indywidualnego podejścia terapeutycznego. Wyzwaniem pozostaje również leczenie pacjentek starszych, z licznymi chorobami współistniejącymi, które ograniczają możliwości terapeutyczne.