rak gruczołu tarczowego
Wskazanie

Rak gruczołu tarczowego to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek pęcherzykowych lub okołopęcherzykowych tarczycy. Występuje najczęściej u osób w wieku 40-60 lat, przy czym kobiety chorują częściej niż mężczyźni. Wśród czynników ryzyka wymienia się ekspozycję na promieniowanie jonizujące, predyspozycje genetyczne oraz niektóre choroby autoimmunologiczne tarczycy.

W leczeniu raka tarczycy stosuje się wielokierunkowe podejście terapeutyczne. Podstawową metodą jest leczenie chirurgiczne – całkowite wycięcie tarczycy (tyreoidektomia) wraz z węzłami chłonnymi szyi, jeśli są zajęte. Po zabiegu stosuje się leczenie jodem radioaktywnym (radiojodoterapia), aby zniszczyć pozostałe komórki nowotworowe. W Polsce stosuje się preparaty jodu promieniotwórczego takie jak Sodium Iodide I-131.

W przypadkach zaawansowanych lub przerzutowych stosuje się terapie celowane inhibitorami kinaz tyrozynowych. Na polskim rynku dostępne są: Nexavar (sorafenib), Lenvima (lenwatynib) oraz Caprelsa (wandetanib). W przypadku różnicowania nowotworów tarczycy stosuje się także supresyjne leczenie hormonalne preparatami lewotyroksyny takimi jak Letrox, Euthyrox czy Novothyral, aby zahamować wydzielanie TSH stymulującego wzrost pozostałych komórek nowotworowych.

Największe trudności w leczeniu raka tarczycy obejmują przypadki raka anaplastycznego (niezróżnicowanego), który charakteryzuje się szybkim wzrostem i wysoką opornością na konwencjonalne metody leczenia. Wyzwaniem jest również postępowanie w przypadku raka opornego na leczenie jodem radioaktywnym oraz zarządzanie długoterminowymi skutkami ubocznymi terapii, takimi jak niedoczynność tarczycy wymagająca dożywotniej suplementacji hormonalnej. Istotnym problemem jest także monitorowanie nawrotów choroby, które może wymagać regularnych badań obrazowych i oznaczania markerów nowotworowych, w szczególności tyreoglobuliny.