pierwotny rak wątrobowokomórkowy
Wskazanie

Pierwotny rak wątrobowokomórkowy (HCC – hepatocellular carcinoma) to najczęstszy typ pierwotnego nowotworu złośliwego wątroby, stanowiący około 75-85% wszystkich przypadków. Rozwija się przede wszystkim u pacjentów z marskością wątroby (około 80-90% przypadków), zwłaszcza w przebiegu zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, alkoholowej choroby wątroby, niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD) czy hemochromatozy.

Leczenie HCC zależy od stadium zaawansowania nowotworu, stanu wątroby oraz ogólnego stanu pacjenta. W przypadku wczesnego stadium choroby stosuje się metody potencjalnie radykalne, takie jak resekcja chirurgiczna, przeszczepienie wątroby czy ablacja (np. termoablacja prądem o częstotliwości radiowej RFA). W leczeniu farmakologicznym zaawansowanego HCC stosuje się leki takie jak: Nexavar (sorafenib), Stivarga (regorafenib), Lenvima (lenvatynib), Cabometyx (kabozantynib) oraz Tecentriq (atezolizumab) z Avastinem (bewacyzumab).

W Polsce w ramach programów lekowych dostępne są: sorafenib, regorafenib, kabozantynib oraz ostatnio wprowadzona terapia atezolizumabem w skojarzeniu z bewacyzumabem. Wybór terapii zależy od stadium zaawansowania nowotworu według klasyfikacji BCLC (Barcelona Clinic Liver Cancer), stopnia wydolności wątroby w skali Child-Pugh oraz stanu sprawności pacjenta według ECOG.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z HCC wynikają z kilku czynników. Po pierwsze, choroba często jest diagnozowana w zaawansowanym stadium ze względu na brak charakterystycznych objawów we wczesnej fazie. Po drugie, współistniejąca marskość wątroby ogranicza możliwości terapeutyczne i zwiększa ryzyko powikłań. Dodatkowym wyzwaniem jest wysoka oporność HCC na klasyczną chemioterapię oraz częste nawroty po leczeniu miejscowym. Istotnym problemem pozostaje również dostępność nowoczesnych terapii, które pomimo potwierdzonej skuteczności, nie zawsze są refundowane dla wszystkich pacjentów wymagających leczenia.