nienasieniakowy nowotwór jądra
Wskazanie

Nienasieniakowy nowotwór jądra (NSGCT – non-seminomatous germ cell tumor) jest jednym z głównych typów nowotworów jądra wywodzących się z komórek zarodkowych. W przeciwieństwie do nasieniaków, nienasieniaki charakteryzują się większą agresywnością, szybszym wzrostem i wcześniejszym tworzeniem przerzutów. Do tej grupy zaliczamy: raka zarodkowego, potworniaka, raka pęcherzyka żółtkowego i kosmówczaka, a także nowotwory mieszane.

Diagnostyka nienasieniakowych nowotworów jądra opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach obrazowych (USG moszny, tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy, RTG klatki piersiowej), oraz oznaczeniu markerów nowotworowych: alfa-fetoproteiny (AFP), gonadotropiny kosmówkowej (β-hCG) i dehydrogenazy mleczanowej (LDH). Leczenie zależy od stadium zaawansowania i obejmuje zawsze orchidektomię (usunięcie jądra), a następnie, w zależności od sytuacji klinicznej, chemioterapię, limfadenektomię zaotrzewnową lub aktywną obserwację.

W leczeniu nienasieniakowych nowotworów jądra stosuje się kilka schematów chemioterapii. Najczęściej wykorzystywany jest schemat BEP zawierający bleomycynę, etopozyd i cisplatynę (w Polsce dostępne jako Bleomycin, Etoposid i Cisplatin). W przypadku przeciwwskazań do bleomycyny stosuje się schemat EP (etopozyd, cisplatyna) lub VIP (etopozyd, ifosfamid, cisplatyna – w Polsce jako Holoxan z mesną). W leczeniu nawrotów wykorzystuje się schematy TIP (paklitaksel, ifosfamid, cisplatyna – w Polsce jako Paclitaxel, Holoxan i Cisplatin) lub VeIP (winblastyna, ifosfamid, cisplatyna).

Największymi wyzwaniami w leczeniu nienasieniakowych nowotworów jądra są: leczenie choroby opornej na chemioterapię, postępowanie z przetrwałymi masami resztkowymi po chemioterapii oraz toksyczność leczenia, zwłaszcza w kontekście młodego wieku pacjentów. Szczególne trudności pojawiają się przy leczeniu chorych z przerzutami do mózgu, chorych z wysokim stężeniem markerów oraz w przypadku wznów po wcześniejszej chemioterapii. Istotnym problemem jest również zachowanie płodności u młodych mężczyzn, co wymaga odpowiedniego planowania leczenia i niekiedy bankowania nasienia przed rozpoczęciem terapii.