Leksykon wskazań

Wskazania, strona 57 z 169

• brak apetytu

  Brak apetytu (anoreksja) to objaw występujący w wielu jednostkach chorobowych, zarówno somatycznych, jak i psychicznych. Może towarzyszyć infekcjom, chorobom przewlekłym, nowotworom, depresji, czy być efektem ubocznym stosowanych leków. Długotrwały brak apetytu prowadzi do niedożywienia, utraty masy ciała, osłabienia i pogorszenia rokowania w chorobie podstawowej.

• migotanie przedsionków z szybkim przewodzeniem przedsionkowo-komorowym

  Migotanie przedsionków z szybkim przewodzeniem przedsionkowo-komorowym to zaburzenie rytmu serca, w którym nieuporządkowana aktywność elektryczna przedsionków prowadzi do ich chaotycznego skurczu, a jednocześnie węzeł przedsionkowo-komorowy przewodzi zbyt wiele impulsów do komór, powodując przyspieszoną czynność serca (zazwyczaj powyżej 100 uderzeń na minutę). Stan ten może prowadzić do objawów takich jak kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, a w skrajnych przypadkach do niewydolności serca.

• nawracające zakażenie górnych dróg oddechowych

  Nawracające zakażenia górnych dróg oddechowych to częste schorzenie, które definiuje się jako występowanie 4 lub więcej epizodów infekcji w ciągu roku u dzieci i co najmniej 3 epizodów u dorosłych. Najczęściej występują jako zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie zatok przynosowych, zapalenie krtani lub ucha środkowego. W większości przypadków zakażenia te mają etiologię wirusową, rzadziej bakteryjną.

• nokardioza

  Nokardioza to rzadka, ale poważna choroba infekcyjna wywoływana przez bakterie z rodzaju Nocardia. Najczęstszymi patogenami są N. asteroides, N. brasiliensis, N. farcinica i N. nova. Zakażenie zwykle dotyczy płuc (nokardioza płucna), ale może rozprzestrzeniać się do mózgu (nokardioza mózgowa) lub skóry (nokardioza skórna). Choroba ta występuje głównie u osób z obniżoną odpornością, takich jak pacjenci po przeszczepach narządów, chorzy na AIDS, osoby długotrwale przyjmujące kortykosteroidy lub pacjenci z przewlekłymi chorobami płuc.

• cholera

  Cholera to ostra choroba zakaźna układu pokarmowego wywoływana przez bakterię Vibrio cholerae. Infekcja szerzy się głównie drogą fekalno-oralną, poprzez spożycie skażonej wody lub żywności. Charakteryzuje się gwałtownym początkiem, obfitymi wodnistymi biegunkami, wymiotami, odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi, które nieleczone mogą prowadzić do śmierci w ciągu kilku godzin.

• brodawka stopy

  Brodawka stopy (verruca plantaris) to łagodna zmiana skórna wywołana przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), najczęściej typu 1, 2 lub 4. Zmiany te powstają w wyniku zakażenia poprzez mikrourazy skóry, a rozwojowi brodawek sprzyja korzystanie z publicznych basenów, saun czy nasiąkliwe obuwie. Brodawki stóp charakteryzują się twardym, hiperkeratotycznym naskórkiem z czarnymi punktami (krwotoczne naczynia włosowate), często wywołując ból podczas chodzenia, zwłaszcza gdy występują na podeszwie stopy.

• brak miesiączki

  Brak miesiączki (amenorrhea) to stan, w którym kobieta nie ma miesiączki przez co najmniej trzy cykle menstruacyjne lub przez 6 miesięcy, jeśli wcześniej miesiączkowanie występowało regularnie. Rozróżniamy amenorrheę pierwotną (gdy miesiączka nie wystąpiła do 16. roku życia) oraz wtórną (gdy miesiączka ustała po okresie prawidłowych cykli). Przyczyny braku miesiączki mogą być bardzo różnorodne: fizjologiczne (ciąża, karmienie piersią, menopauza), hormonalne (zaburzenia osi podwzgórze-przysadka-jajniki, zespół policystycznych jajników, niedoczynność tarczycy), anatomiczne (zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, zarośnięcie błony dziewiczej), związane z nadmiernym wysiłkiem fizycznym, zaburzeniami odżywiania lub stresem.

• mlekotok

  Mlekotok (hiperprolaktynemia) to stan, w którym występuje nadmierne wydzielanie mleka z piersi, niezwiązane z okresem karmienia piersią. Jest to objaw towarzyszący zwiększonemu stężeniu prolaktyny we krwi. Mlekotok może występować zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, choć u tych drugich zdarza się znacznie rzadziej.

• ból umiarkowany

  Ból umiarkowany to stan dolegliwości bólowych o średnim nasileniu, oceniany na skali VAS (Visual Analog Scale) zazwyczaj w przedziale 4-6 punktów. Jest to ból, który wyraźnie zakłóca codzienne funkcjonowanie pacjenta, jednak nie uniemożliwia całkowicie wykonywania podstawowych czynności. Może być objawem różnorodnych schorzeń i urazów, zarówno ostrych jak i przewlekłych, w tym bólu pourazowego, pooperacyjnego, zapalnego, czy neuropatycznego.

• ból silny

  Ból silny to stan charakteryzujący się intensywnym dyskomfortem, który istotnie zaburza codzienne funkcjonowanie pacjenta i wymaga szybkiej interwencji terapeutycznej. Występuje w wielu schorzeniach, takich jak nowotwory, urazy, stany pooperacyjne, kolka nerkowa, zawał serca, zapalenie trzustki czy migrena. Intensywność bólu silnego jest zazwyczaj oceniana na 7-10 punktów w 10-stopniowej skali VAS (Visual Analogue Scale).

• ból o silnym nasileniu

  Ból o silnym nasileniu to doznanie bólowe, które w sposób znaczący zaburza funkcjonowanie pacjenta i wymaga natychmiastowej interwencji terapeutycznej. Występuje często w przebiegu chorób nowotworowych, po urazach, zabiegach operacyjnych, zawałach serca, a także w przebiegu niektórych chorób przewlekłych. Intensywność bólu oceniana jest najczęściej w skali VAS (Visual Analogue Scale) lub NRS (Numerical Rating Scale) od 0 do 10, gdzie ból o silnym nasileniu definiuje się jako wynik 7-10 punktów.

• zaburzenie czynnościowe w obrębie przewodu pokarmowego

  Zaburzenia czynnościowe w obrębie przewodu pokarmowego to grupa schorzeń charakteryzujących się występowaniem objawów ze strony układu pokarmowego bez uchwytnych zmian strukturalnych czy biochemicznych. Do najczęstszych należą: zespół jelita drażliwego (IBS), dyspepsja czynnościowa, zaburzenia czynnościowe przełyku oraz zaburzenia czynnościowe dróg żółciowych. Diagnostyka opiera się głównie na kryteriach rzymskich IV, które systematyzują objawy kliniczne niezbędne do postawienia rozpoznania.

• bolesny skurcz żołądka

  Bolesny skurcz żołądka to objaw polegający na nagłym, intensywnym bólu w okolicy nadbrzusza, wywołanym przez nadmierne napięcie mięśni gładkich ściany żołądka. Może występować jako objaw wielu schorzeń, takich jak choroba wrzodowa żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie błony śluzowej żołądka (gastritis), czy zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego.

• zaburzenie czynnościowe w obrębie dróg żółciowych

  Zaburzenia czynnościowe w obrębie dróg żółciowych to grupa schorzeń, w których występują objawy sugerujące patologię dróg żółciowych, jednak bez wykrywalnych zmian strukturalnych. Najczęściej manifestują się one jako nawracający ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, nudności, wzdęcia i nietolerancja tłustych pokarmów. Według Kryteriów Rzymskich IV, diagnoza wymaga wykluczenia kamicy żółciowej, zapalenia dróg żółciowych oraz innych organicznych przyczyn dolegliwości.

• ostry ból w drogach żółciowych

  Ostry ból w drogach żółciowych to jeden z najczęstszych objawów wskazujących na patologie w obrębie pęcherzyka żółciowego lub przewodów żółciowych. Najczęściej występuje w przebiegu kamicy żółciowej (szczególnie podczas przechodzenia złogów przez przewód żółciowy wspólny), zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych (cholangitis) lub dyskinezy dróg żółciowych. Charakteryzuje się nagłym, silnym bólem zlokalizowanym w prawym podżebrzu, często promieniującym do pleców lub prawej łopatki. Bólowi często towarzyszą nudności, wymioty, gorączka oraz żółtaczka w przypadku obstrukcji dróg żółciowych.

• stan skurczowy układu moczowo-płciowego

  Stan skurczowy układu moczowo-płciowego to kondycja charakteryzująca się nadmiernym, nieprawidłowym napięciem mięśni gładkich dróg moczowych i/lub narządów płciowych. Najczęściej obejmuje skurcz mięśni pęcherza moczowego, cewki moczowej, moczowodów lub dróg wyprowadzających nasienie u mężczyzn. Stan ten może być zarówno pierwotny, jak i wtórny do innych chorób układu moczowo-płciowego.

• dyskopatia

  Dyskopatia to schorzenie kręgosłupa polegające na zwyrodnieniu krążka międzykręgowego (dysku), które może prowadzić do uwypuklenia jądra miażdżystego (przepuklina dysku) lub jego przemieszczenia poza obręb pierścienia włóknistego (wypadnięcie dysku). Występuje najczęściej w odcinku lędźwiowym i szyjnym kręgosłupa, rzadziej w odcinku piersiowym. Głównymi czynnikami ryzyka są przeciążenia kręgosłupa, siedzący tryb życia, otyłość, niewłaściwa postawa ciała oraz predyspozycje genetyczne.

• przewlekła niewydolność żylna kończyny dolnej

  Przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych (PNŻ) to schorzenie charakteryzujące się upośledzeniem odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych do serca. Jest to choroba postępująca, która rozwija się na skutek niewydolności zastawek żylnych, co prowadzi do zastoju krwi, wzrostu ciśnienia żylnego i uszkodzenia naczyń. Najczęstszymi objawami PNŻ są: uczucie ciężkości nóg, obrzęki, bóle, skurcze nocne, a w zaawansowanych stadiach zmiany skórne i owrzodzenia żylne.

• zakrzepowe zapalenie powierzchownej żyły kończyny dolnej

  Zakrzepowe zapalenie powierzchownej żyły kończyny dolnej (ang. superficial thrombophlebitis) to schorzenie charakteryzujące się wytworzeniem zakrzepu w żyle powierzchownej oraz towarzyszącym stanem zapalnym. Najczęściej dotyczy żylaków kończyn dolnych, szczególnie żyły odpiszczelowej. Choroba objawia się miejscowym bólem, zaczerwienieniem, obrzękiem oraz wyczuwalnym stwardnieniem wzdłuż przebiegu zajętej żyły.

• terapia cytotoksyczna

  Terapia cytotoksyczna (inaczej chemioterapia) to metoda leczenia polegająca na stosowaniu leków, które niszczą komórki nowotworowe poprzez zaburzanie ich cyklu komórkowego i zdolności do namnażania się. Jest podstawową metodą leczenia systemowego wielu nowotworów złośliwych. Wskazania do terapii cytotoksycznej obejmują leczenie nowotworów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego), nowotworów hematologicznych (białaczki, chłoniaki), a także jako leczenie uzupełniające przed lub po zabiegach chirurgicznych (terapia neoadjuwantowa lub adjuwantowa).

• niewielkie zranienie skóry

  Niewielkie zranienia skóry to częste przypadki medyczne, obejmujące otarcia naskórka, drobne skaleczenia, zadrapania czy niewielkie rany cięte, które nie wymagają interwencji chirurgicznej. Zranienia te zazwyczaj dotyczą tylko powierzchownych warstw skóry i charakteryzują się minimalnym krwawieniem oraz dobrym rokowaniem co do gojenia, pod warunkiem prawidłowego postępowania.

• ból przy stanie zapalnym stawu

  Ból przy stanie zapalnym stawu jest objawem towarzyszącym różnym formom zapalenia stawów, w tym reumatoidalnemu zapaleniu stawów (RZS), łuszczycowemu zapaleniu stawów, dnie moczanowej czy reaktywnemu zapaleniu stawów. Charakteryzuje się obrzękiem, zaczerwienieniem, zwiększoną temperaturą miejscową oraz ograniczeniem ruchomości stawu. Ból może mieć charakter ostry lub przewlekły, a jego nasilenie jest zależne od stopnia zaawansowania procesu zapalnego.

• przewlekłe zaburzenie krążenia w naczyniówce i siatkówce oka

  Przewlekłe zaburzenie krążenia w naczyniówce i siatkówce oka to schorzenie okulistyczne charakteryzujące się długotrwałym upośledzeniem perfuzji naczyń krwionośnych zaopatrujących tylny odcinek gałki ocznej. Zaburzenia te mogą wynikać z wielu przyczyn, m.in. nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, miażdżycy, chorób autoimmunologicznych czy też schorzeń hematologicznych. Objawy obejmują stopniowe pogorszenie ostrości wzroku, zaburzenia widzenia centralnego, mroczki, a w zaawansowanych przypadkach nawet utratę wzroku.

• zapalenie powięzi

  Zapalenie powięzi (fasciitis) jest stanem zapalnym obejmującym powięź – tkankę łączną włóknistą otaczającą mięśnie, naczynia krwionośne i nerwy. Najczęstszą postacią jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), dotykające około 10% populacji ogólnej, charakteryzujące się bólem w okolicy przyczepu powięzi do kości piętowej. Zapalenie powięzi może również występować w innych lokalizacjach, takich jak powięź podudzia, przedramienia czy szyi.

• ciężka łuszczyca

  Ciężka łuszczyca to przewlekła choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się przyspieszonym cyklem odnowy komórek naskórka, co prowadzi do powstawania wyraźnych, czerwonych, łuszczących się zmian skórnych. Diagnoza ciężkiej postaci łuszczycy jest stawiana, gdy zmiany skórne obejmują znaczną powierzchnię ciała (zwykle powyżej 10% powierzchni skóry), występują w miejscach istotnie wpływających na jakość życia, jak twarz, dłonie, stopy, okolice narządów płciowych, lub gdy towarzyszą jej objawy ogólnoustrojowe, w tym łuszczycowe zapalenie stawów.

• ciężkie łojotokowe zapalenie skóry

  Ciężkie łojotokowe zapalenie skóry to przewlekła, zapalna choroba skóry, charakteryzująca się obecnością czerwonych, łuszczących się zmian skórnych, które występują głównie w miejscach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak twarz, skóra głowy, klatka piersiowa, plecy oraz okolice uszu. W ciężkiej postaci choroba może powodować znaczny dyskomfort, świąd, pieczenie oraz prowadzić do zakażeń wtórnych.

• odczyn posurowiczy

  Odczyn posurowiczy (serum sickness) to reakcja immunologiczna wywołana przez wprowadzenie do organizmu obcych białek, najczęściej występująca po podaniu surowic zwierzęcych lub niektórych leków. Jest to typ III nadwrażliwości, w którym tworzą się kompleksy immunologiczne antygen-przeciwciało, które odkładają się w tkankach i powodują stan zapalny.

• zespół zaburzeń oddychania

  Zespół zaburzeń oddychania (ZZO), znany również jako zespół niewydolności oddechowej, obejmuje grupę schorzeń charakteryzujących się upośledzeniem wymiany gazowej w płucach. U noworodków najczęściej występuje jako zespół zaburzeń oddychania noworodka (RDS), spowodowany niedoborem surfaktantu, natomiast u dorosłych może przyjmować postać ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) wywołanej różnymi czynnikami, takimi jak sepsa, urazy czy zapalenie płuc.

• zakażenie bakteryjne jamy ustnej i dziąseł

  Zakażenia bakteryjne jamy ustnej i dziąseł to powszechny problem stomatologiczny, który obejmuje szereg schorzeń, takich jak zapalenie dziąseł (gingivitis), zapalenie przyzębia (periodontitis), ropnie przyzębne, oraz zakażenia tkanek miękkich jamy ustnej. Główną przyczyną tych infekcji jest nagromadzenie płytki nazębnej, w której rozwijają się bakterie patogenne, prowadząc do stanów zapalnych i uszkodzenia tkanek.

• zakażenie grzybicze jamy ustnej i gardła po leczeniu antybiotykami

  Zakażenie grzybicze jamy ustnej i gardła po leczeniu antybiotykami, znane również jako kandydoza jamy ustnej (pleśniawki), jest częstym powikłaniem antybiotykoterapii. Antybiotyki, eliminując bakterie patogenne, zaburzają również naturalną florę bakteryjną, co stwarza dogodne warunki do nadmiernego namnażania się grzybów z rodzaju Candida, głównie Candida albicans. Objawy obejmują białe, serowate naloty na błonie śluzowej jamy ustnej, języka, dziąseł i gardła, którym towarzyszy uczucie pieczenia, zaburzenia smaku oraz trudności w połykaniu.

• trądzik ropowiczy

  Trądzik ropowiczy (acne conglobata) to ciężka postać trądziku pospolitego, charakteryzująca się występowaniem głębokich, bolesnych zmian zapalnych, torbieli i guzków, które mogą łączyć się tworząc rozległe zmiany ropowicze. Choroba dotyka najczęściej mężczyzn w wieku 18-30 lat i występuje głównie na tułowiu, plecach, ramionach oraz twarzy. Trądzik ropowiczy może prowadzić do powstawania trwałych, zniekształcających blizn.

• zapobieganie wymiotom pooperacyjnym

  Wymioty pooperacyjne (PONV – Postoperative Nausea and Vomiting) stanowią jedno z najczęstszych powikłań po zabiegach chirurgicznych, dotykając 20-30% pacjentów, a w grupach wysokiego ryzyka nawet do 80%. Są nie tylko przyczyną dyskomfortu, ale mogą prowadzić do poważniejszych powikłań, takich jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, rozejście się szwów, krwawienie, aspiracja treści żołądkowej czy opóźnienie wypisu ze szpitala.

• czynnościowe zaburzenie dróg żółciowych u pacjenta z niepowikłaną kamicą żółciową

  Czynnościowe zaburzenia dróg żółciowych u pacjentów z niepowikłaną kamicą żółciową stanowią złożony problem kliniczny, charakteryzujący się występowaniem objawów takich jak ból w prawym podżebrzu, uczucie pełności, wzdęcia i dyspepsja, pomimo braku objawów zapalnych lub mechanicznej obstrukcji dróg żółciowych. Zaburzenia te często współistnieją z kamicą żółciową, choć sama obecność złogów może nie być bezpośrednią przyczyną dolegliwości.

• nudności związane ze zmniejszonym wydzielaniem żółci

  Nudności związane ze zmniejszonym wydzielaniem żółci to objaw występujący przy zaburzeniach funkcjonowania pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. Mogą one towarzyszyć takim schorzeniom jak kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zwężenie dróg żółciowych czy dysfunkcja zwieracza Oddiego. Zmniejszone wydzielanie żółci (cholestaza) prowadzi do upośledzenia trawienia tłuszczów, co wywołuje uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu, wzdęcia oraz nudności, często nasilające się po spożyciu tłustych pokarmów.

• zaburzenia trawienne

  Zaburzenia trawienne to szeroka kategoria dolegliwości związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem przewodu pokarmowego. Objawiają się one najczęściej bólem brzucha, wzdęciami, nudnościami, zgagą, odbijaniem, uczuciem pełności, zaparciami lub biegunką. Mogą mieć charakter ostry (trwający kilka dni) lub przewlekły (utrzymujący się tygodniami lub miesiącami).

• zaburzenie krążenia obwodowego

  Zaburzenia krążenia obwodowego to grupa schorzeń związanych z nieprawidłowym przepływem krwi w naczyniach obwodowych, najczęściej w kończynach dolnych. Mogą one wynikać z miażdżycy tętnic, zakrzepicy, choroby zakrzepowo-zatorowej, zespołu Raynauda czy przewlekłej niewydolności żylnej. Główne objawy to chromanie przestankowe, bóle kończyn, uczucie zimna, drętwienia, zaburzenia czucia, a w zaawansowanych przypadkach zmiany troficzne skóry, owrzodzenia i martwica tkanek.

• napad uogólniony akinetyczny

  Napad uogólniony akinetyczny, znany również jako napad atoniczny, charakteryzuje się nagłą utratą napięcia mięśniowego, co prowadzi do gwałtownego upadku pacjenta. Napady te zwykle trwają krótko, od kilku sekund do minuty, ale mogą powodować poważne urazy spowodowane upadkiem. Napady akinetyczne występują głównie w przebiegu padaczek uogólnionych, szczególnie w zespole Lennoxa-Gastaut, padaczce miokloniczno-astatycznej (zespół Doose) oraz ciężkich encefalopatach padaczkowych wieku dziecięcego.

• napad uogólniony miokloniczny

  Napad uogólniony miokloniczny to typ napadu padaczkowego charakteryzujący się nagłymi, krótkotrwałymi skurczami mięśniowymi (miokloniami), które dotyczą symetrycznie obu stron ciała. Napady te trwają zwykle kilka sekund i mogą obejmować zarówno pojedyncze grupy mięśniowe, jak i całe ciało. Występują najczęściej w przebiegu padaczki mioklonicznej młodzieńczej (JME), ale mogą być również elementem innych zespołów padaczkowych, jak zespół Dravet czy padaczka miokloniczno-astatyczna.

• napad uogólniony toniczno-kloniczny

  Napad uogólniony toniczno-kloniczny, dawniej nazywany grand mal, to jeden z najcięższych rodzajów napadów padaczkowych, charakteryzujący się nagłą utratą przytomności, sztywnością całego ciała (faza toniczna), a następnie rytmicznymi drgawkami (faza kloniczna). Podczas napadu może dojść do przygryzienia języka, bezwiednego oddania moczu, a po napadzie występuje okres splątania i senności. Napady te mogą pojawić się zarówno w przebiegu padaczki uogólnionej, jak i być wtórnie uogólnione z ogniskowego początku.

• inne psychozy

  Inne psychozy to grupa zaburzeń psychicznych charakteryzujących się poważnymi zaburzeniami myślenia, percepcji, emocji i zachowania, które nie spełniają kryteriów diagnostycznych dla schizofrenii czy choroby afektywnej dwubiegunowej. Do tej kategorii zaliczamy m.in. zaburzenia schizoafektywne, ostre przemijające zaburzenia psychotyczne, zaburzenia urojeniowe oraz psychozy wywołane substancjami psychoaktywnymi lub stanami somatycznymi.

• faza maniakalna zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

  Faza maniakalna zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (ChAD) to stan charakteryzujący się patologicznie podwyższonym nastrojem, nadmierną energią i aktywnością, zmniejszoną potrzebą snu oraz przyspieszonym myśleniem. U pacjentów obserwuje się wzmożoną pewność siebie, gadatliwość, rozpraszalność uwagi oraz często nieadekwatnie optymistyczną ocenę własnych możliwości, co może prowadzić do podejmowania ryzykownych decyzji. Epizod maniakalny diagnozuje się, gdy objawy utrzymują się przez co najmniej tydzień lub gdy wymagana jest hospitalizacja.

• ból głowy pochodzenia naczyniowego

  Ból głowy pochodzenia naczyniowego to rodzaj bólu głowy związany z zaburzeniami naczyń krwionośnych w obrębie głowy. Najczęściej występujące typy to migrena, klasterowy ból głowy oraz ból głowy związany z nadciśnieniem tętniczym. W przypadku migreny dochodzi do patologicznego rozszerzenia naczyń i uwolnienia substancji prozapalnych, co wywołuje tętniący, pulsujący ból, często jednostronny, któremu towarzyszą nudności, wymioty oraz nadwrażliwość na światło i dźwięk.

• upośledzona wydolność serca

  Upośledzona wydolność serca to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Występuje najczęściej jako konsekwencja chorób takich jak choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe serca, kardiomiopatie czy arytmie. Objawy obejmują duszność (szczególnie wysiłkową i nocną), zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych, zwiększenie masy ciała oraz tachykardię.

• zaburzenie rytmu w przebiegu zespół Wolffa-Parkinsona-White’a

  Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) jest wrodzonym zaburzeniem przewodzenia elektrycznego w sercu, charakteryzującym się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta) między przedsionkami a komorami. Ta anomalia może prowadzić do nawracających napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT), migotania przedsionków z szybką odpowiedzią komór, a w rzadkich przypadkach do nagłego zatrzymania krążenia.

• oparzenie chemiczne

  Oparzenie chemiczne to uszkodzenie tkanek powstałe w wyniku kontaktu z substancjami chemicznymi, takimi jak kwasy, zasady, rozpuszczalniki organiczne czy inne związki chemiczne. Ciężkość oparzenia zależy od rodzaju substancji, jej stężenia, czasu ekspozycji oraz wielkości powierzchni kontaktu. Oparzenia zasadami są często poważniejsze niż oparzenia kwasami, ponieważ zasady penetrują głębiej w tkanki, powodując martwicę rozpływną.

• wtórna niewydolność kory nadnerczy

  Wtórna niewydolność kory nadnerczy to stan kliniczny, w którym dochodzi do zmniejszonego wydzielania hormonów kory nadnerczy (głównie kortyzolu) z powodu zaburzeń funkcji przysadki mózgowej lub podwzgórza. W przeciwieństwie do pierwotnej niewydolności (choroba Addisona), w której uszkodzenie dotyczy samych nadnerczy, w postaci wtórnej przyczyną jest niedobór hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) wydzielanego przez przysadkę.

• sezonowe alergiczne zapalenie spojówki

  Sezonowe alergiczne zapalenie spojówki to przewlekła choroba zapalna oczu wywołana reakcją nadwrażliwości typu I na alergeny sezonowe, takie jak pyłki roślin, traw, drzew czy pleśni. Schorzenie to charakteryzuje się występowaniem okresowych objawów, takich jak zaczerwienienie oczu, świąd, łzawienie, obrzęk powiek i spojówek oraz uczucie piaszczenia. Objawy zwykle nasilają się w okresach zwiększonego stężenia alergenów w powietrzu, najczęściej wiosną i latem.

• hipogonadyzm

  Hipogonadyzm to schorzenie charakteryzujące się niedostateczną czynnością gruczołów płciowych, co prowadzi do niedoboru hormonów płciowych (testosteronu u mężczyzn lub estrogenów i progesteronu u kobiet). Może być pierwotny (związany z uszkodzeniem jąder lub jajników) lub wtórny (spowodowany zaburzeniami na poziomie podwzgórza lub przysadki mózgowej). Objawy u mężczyzn obejmują zmniejszenie libido, zaburzenia erekcji, zmniejszenie masy mięśniowej, osteoporozę, a u kobiet brak miesiączki, bezpłodność i objawy menopauzalne.

• krwawienie włośniczkowe

  Krwawienie włośniczkowe (petechie) to małe, płaskie, czerwone lub purpurowe plamki na skórze, powstające na skutek wynaczynienia krwi z naczyń włosowatych. Występują najczęściej jako objaw zaburzeń krzepnięcia, chorób infekcyjnych, reakcji polekowych, a także w przebiegu niektórych chorób ogólnoustrojowych. Petechie zazwyczaj nie bledną pod naciskiem i mają średnicę mniejszą niż 2 mm.

• krwiomocz

  Krwiomocz (haematuria) to stan, w którym w moczu obecna jest krew, co może objawiać się zmianą barwy moczu od różowej przez czerwoną do brunatnej. Wyróżniamy krwiomocz makroskopowy, widoczny gołym okiem, oraz mikroskopowy, wykrywalny tylko w badaniu laboratoryjnym. Krwiomocz może występować jako objaw wielu schorzeń układu moczowego, od łagodnych (infekcje dróg moczowych, kamica nerkowa) po poważne (nowotwory nerki lub pęcherza moczowego).